İlk Karşılaşma

Bölüm 14: İlk Karşılaşma

Salonu kaplayan sessizlik, insanın nefes alışını bile duyabileceği kadar ağırdı.
Spot ışığının altında duran beyaz maskeli adam, tek kelime etmeden Selçuk Demirhan'a bakıyordu. Siyah eldivenleri, uzun paltosu ve ifadesiz maskesi, onu bir insandan çok gölgeye benzetiyordu.

Selçuk silahını doğrulttu.

"Olduğun yerde kal!"

Maskeli adam kımıldamadı.

"Sen Maskeli Piyano musun?"

Cevap vermedi.

Bunun yerine yavaşça piyano taburesine oturdu.

Parmaklarını tuşların üzerine koydu.
Salonun içinde hüzünlü bir melodi yankılanmaya başladı.

Selçuk şaşkınlıkla onu izliyordu.

Bu melodi...

Kasette duyduğu melodinin aynısıydı.
Melodi sona erdiğinde maskeli adam ayağa kalktı.

Boğuk ama sakin bir sesle konuştu.

"Ben katil değilim."

Selçuk'un parmağı tetikteydi.

"O zaman neden kaçıyorsun?"

"Çünkü gerçek katil hâlâ özgür."

Selçuk'un yüzündeki sert ifade bir anlığına değişti.

"Ne demek istiyorsun?"

Maskeli adam cebinden küçük bir zarf çıkarıp piyanonun üzerine bıraktı.

"Gerçeği bunun içinde bulacaksın."

Tam o sırada tiyatronun arka tarafında büyük bir patlama sesi duyuldu.

Camlar kırıldı.

Salon bir anda karanlığa gömüldü.

Selçuk refleksle sesin geldiği yöne döndü.

Sadece birkaç saniye sonra ışıklar tekrar yandığında maskeli adam ortadan kaybolmuştu.

Piyanonun üzerinde yalnızca bıraktığı zarf duruyordu.

Selçuk zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta altı kişi birlikte gülümsüyordu.

Arka sırada ise yüzü yarı gölgede kalan yedinci bir kişi vardı.

Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:

"Gerçek katil bu fotoğrafın içinde."

Selçuk dikkatle fotoğrafı incelerken nefesi kesildi.

Çünkü fotoğrafın sağ köşesinde, daha önce hiçbir belgede görmediği bir yüz vardı.

Ve o yüz...

O güne kadar soruşturmada adı hiç geçmemiş birine aitti.

Davadaki tüm dengeler değişmek üzereydi.