İkinci Maskenin Ardındaki Sır

Bölüm 20: İkinci Maskenin Ardındaki Sır

Silah sesinin yankısı eski tren garında uzun süre duyuldu. Polis ekipleri hızla çevreyi güvenlik çemberine aldı.
Yaralı genç ambulansa taşınırken Selçuk da peşinden hastaneye gitti.
Doktorlar kurşunun hayati organlara isabet etmediğini, ancak gencin çok kan kaybettiğini söyledi.
Saatler sonra genç yavaşça gözlerini açtı.
Selçuk yatağının başına geldi.

"Adın ne?"

Genç, güçlükle konuştu.

"Baran..."

"Beni dinle Baran. Seni bu oyunun içine kim soktu?"

Baran derin bir nefes aldı.

"Onu hiç yüz yüze görmedim."

"Nasıl yani?"

"Bana sadece mektuplar gelirdi. Her mektubun içinde bir maske ve bırakmam gereken yer yazardı."

"Sesini duydun mu?"

"Hayır... Ama her mektubun sonunda aynı imza vardı."

"Ne yazıyordu?"

Baran gözlerini kapattı.

"Final henüz başlamadı."

Selçuk hastaneden ayrılır ayrılmaz Baran'ın evinde arama yapılmasını istedi.
Ev küçük ve oldukça dağınıktı.
Yatağın altında siyah metal bir kutu bulundu.
Kutunun içinde onlarca beyaz maske vardı.
Her maskenin içine farklı tarihler yazılmıştı.
Yasemin dikkatle inceledi.

"Komiserim..."

"Ne buldun?"

"Bu tarihler cinayetlerin işlendiği günlerle aynı."

Selçuk kutunun en altındaki zarfı açtı.
İçinden eski bir tiyatro bileti çıktı.

Biletin üzerinde yalnızca şu yazıyordu:

'Son Perde'

Altında ise tarih vardı.

15 Ağustos

Selçuk'un yüzü ciddileşti.

"Bugün ayın kaçı?"

"On iki Ağustos."

"Yani üç günümüz var."

Emniyete döndüklerinde Yasemin, tiyatro biletindeki barkodu taradı.
Biletin ait olduğu yer ekrana düştü.

Cumhuriyet Kraliyet Tiyatrosu.

Yıllardır kullanılmayan, şehrin en büyük sahnesi...

Selçuk derin bir nefes aldı.

"Son perdeyi burada oynayacak."

Tam o sırada emniyetin elektrikleri birkaç saniyeliğine kesildi.

Işıklar geri geldiğinde Selçuk'un masasının üzerinde yeni bir zarf duruyordu.
Hiç kimse zarfın oraya nasıl bırakıldığını görmemişti.
Selçuk yavaşça açtı.
İçinden siyah bir piyano tuşu çıktı.

Arkasına tek cümle kazınmıştı.

"Bu kez seyirci değil, oyuncu olacaksın."

Selçuk zarfı sessizce kapattı.

Maskeli Piyano ilk kez onu doğrudan oyunun merkezine çağırıyordu.

Ve Selçuk, yaklaşan son perdenin sadece bir hesaplaşma değil, yıllardır saklanan bütün sırların ortaya çıkacağı gece olacağını hissediyordu.