İlk İhanet

BÖLÜM 25 — İlk İhanet

Fotoğrafın üzerindeki tarih, Selçuk'un zihninde yankılanıyordu.

15 Ağustos 2008.

Yasemin, babasının defterini göğsüne bastırdı.

"On sekiz yıl önce bugün..." dedi. "Her şey başlamış."

Selçuk başını salladı.

"Ve üç gün sonra aynı tarih yeniden karşımıza çıkacak."

İkisi de artık bunun tesadüf olmadığını biliyordu.
Kaan Erdem'i bulmaları gerekiyordu.
Kaan'ın adresi şehrin eski mahallelerinden birindeydi. Ev küçük, bakımsız ve sessizdi.
Selçuk kapıyı çaldı.
Cevap yoktu.
Bir kez daha çaldı.
Yine sessizlik.
Kapının kilitli olmadığını fark edince içeri girdiler.
Salonun ortasında eski bir masa vardı. Masanın üzerinde XIII Projesi'ne ait belgeler, fotoğraflar ve birkaç gazete kupürü duruyordu.
Yasemin bir fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta babası, Maskeli Piyano ve diğer öğrenciler birlikteydi.
Fakat bu kez dikkat çeken başka bir ayrıntı vardı.
Fotoğrafın arkasında iki kişi ayrı duruyordu.
Cemal Özkan ve Yasemin'in babası.
Selçuk masadaki belgelerden birini açtı.

"Burada bir tarih var."

Belgenin üzerinde:

14 Ağustos 2008 — Proje Toplantısı

Altında ise tek bir cümle yazılıydı:

"Bestenin sahibi değiştirilecek."

Yasemin'in yüzü bembeyaz oldu.

"Besteyi değiştirmişler..."

Selçuk başını kaldırdı.

"Hayır. Daha kötüsü."

Belgenin devamında, Maskeli Piyano'nun gerçek bestesinin başka birinin adına geçirilmesi için hazırlanan bir plan vardı.
Planı onaylayan imzalar arasında Murat, Emir, Derya ve Kaan'ın imzaları bulunuyordu.
Fakat bir imza daha vardı.
Cemal Özkan.
Yasemin şaşkınlıkla geri çekildi.

"Babam neden bütün bunları sakladı?"

Selçuk cevap veremedi.
Tam o sırada evin arka tarafından bir kapı sesi geldi.
İkisi birden döndü.
Koridorun sonunda bir gölge hareket etmişti.
Selçuk hızla peşinden gitti.
Kapı açıldığında Kaan Erdem karşısındaydı.

"Dur!"

Kaan ellerini kaldırdı.

"Silahınızı indirin."

"Sen Kaan Erdem'sin."

"Evet."

"Yıllardır neredesin?"

Kaan'ın yüzünde yorgun bir ifade vardı.

"Kaçıyordum."

"Neden?"

Kaan birkaç saniye sustu.

"Çünkü Maskeli Piyano'nun kim olduğunu biliyorum."

Selçuk'un bakışları sertleşti.

"Kim?"

Kaan başını eğdi.

"Sandığınız kişi değil."

Yasemin öne çıktı.

"Babamı tanıyor muydun?"

Kaan, Yasemin'e baktı.

"Evet."

"Babam nerede?"

Kaan'ın yüzündeki ifade değişti.

"Yasemin... Baban yıllar önce kaybolmadı."

Yasemin'in nefesi kesildi.

"Ne?"

Kaan devam etti:

"Onu kayıp sandınız."

"Gerçekte ne oldu?"

Kaan cevap vermeden önce dışarıdan bir piyano melodisi duyuldu.
Üçü de aynı anda pencereye döndü.
Karşıdaki binanın çatısında beyaz maskeli bir adam duruyordu.
Kaan'ın yüzü korkuyla değişti.

"Hayır..."

Selçuk hemen dışarı çıktı.
Çatıya baktığında maskeli adam çoktan gözden kaybolmuştu.
Geride yalnızca bir kâğıt bırakılmıştı.
Selçuk kâğıdı aldı.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

"Babasını arıyorsan, 15 Ağustos gecesi sahneye gel."

Yasemin kâğıdı okuduğunda gözleri doldu.
Artık mesele yalnızca Maskeli Piyano değildi.
Babası hayatta olabilirdi.
Ve 15 Ağustos gecesi, on sekiz yıldır saklanan gerçek nihayet ortaya çıkacaktı.