📖 28. Bölüm – Ayub seferi -Zahran’ın Karanlığı

Zahran Nehri’nin kıyısında rüzgâr ağır esiyordu.
Su, sessizdi…
ama yaklaşan fırtınayı saklıyordu

Yasir ve ordusu kıyıya

ulaştığında, karşılarında Ayub’un komutanlarından

Zayd duruyordu.
Bu, Yasir’in ordusu için bir ilkti.
İlk kez denizde savaşacaklardı.
Zayd’ın yanında yalnızca 200 asker vardı.

Yasir ise 10.000 askerle gelmişti.
Sayılar konuşmuyordu artık.
Kader konuşacaktı.

Savaş kısa sürdü.
Ama geride kalan manzara…
uzun süre unutulmayacaktı.
Zayd ve askerleri acımasızca öldürüldü.

Cesetleri parçalandı, kesildi ve gemilerin yelken direklerine bağlandı.
O gemiler…
sessizce Zahran’ın karanlık sularına bırakıldı.
Ve nehir, ölüm taşıyan bir mezara dönüştü.

Bir süre sonra nehirde ilerleyen iki Moğol komutan,
Amir veTalip,

ufukta kararmış bir gemi gördü.
Yaklaştıkça…
gerçek ortaya çıktı.
Direklerde asılı bedenler…
ve ortasında…
Zayd’ın kellesi.
Bir anlığına sessizlik oldu.
Sonra içlerine korku düştü.
Geri dönmek istediler.
Ama kader çoktan yön değiştirmişti.

Kaçmaya çalıştıkları anda karşılarında

Selahattin’in gemisi belirdi.
Artık kaçış yoktu.
Sıkışmışlardı.
Ve savaşmak zorundaydılar.
Savaş başladı.
Kılıçlar çarpıştı.
Su, kanla karıştı.
Ve kısa sürede…
her şey bitti.
Amir ve Talip öldürüldü.
Yasir durmadı.
Çünkü onun amacı toprak değildi.
Onun amacı…
intikamdı.
🏰 PALERMO

Palermo Kalesi kuşatma altındaydı.
Bu, Ayub seferinin ilk büyük sınavıydı.
Üç gün boyunca…
kale direnmeye devam etti.
Yasir elçiler gönderdi.

“Teslim olun.”

Ama her cevap aynıydı:

“Asla.”

Kale yardım bekliyordu.
Bu yüzden arka taraftan bir elçi gönderildi.
Bir yüzücü…
sessizce suya karıştı.
Kimse onun yakalanacağını düşünmüyordu.
Ama bilmedikleri bir şey vardı:
Kuşatma sadece karadan değildi.
Deniz de kapanmıştı.
Elçi karaya ulaştı.
Nefes aldı.
Ayağa kalktı.
Bir adım…
iki adım…
Sonra durdu.
Ağzından kan geldi.
Aşağı baktı.
Karnına saplanan mızrağı gördü.
Onu vuran kişi:

Umut

Elçi yere düşerken düşündü.
Yasir’in sözleri kulaklarında yankılandı:

“Teslim olun…”

Son nefesinde fısıldadı:

“Keşke…”

Ve sustu.
Umut mızrağını çekti.
Gözünü kırpmadan.
Sandala bindi.
Ve geri döndü.

Yasir onu bekliyordu.

“Görev tamam.”

Bu sözle kader mühürlendi.
Son bir elçi gönderildi:

“Yardım gelmeyecek.”

“Teslim olun.”

Yine reddedildi.

Ve savaş başladı.
Kale iki taraftan saldırıya uğradı:
Karadan.
Denizden.
Denizde

Karada ise üç isim yan yana yürüyordu:

Emir Baran
Melikşah
Yasir
İlk kez…
üçü birlikte savaşıyordu.

Kale güçlüydü.
Alevli toplar bile yetmiyordu.
Ama…

Koçbaşı vurdu.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Kapı kırıldı.
Karadan gelen askerler içeri girdi.
Dikkati üzerlerine çektiler.
Ve o an…
denizden gelenler kaleye sızdı.

Direniş çöktü.
Kale düştü.

Savaş bitti.
Sessizlik geri döndü.
Askerler bir gün dinlendi.
Yaralar sarıldı.
Ve ertesi gün…
sefer yeniden başladı.