📖 19. Bölüm – Sesin Ardındaki Gerçek

Yasi-r, ağır bir uykusuzluktan sonra gözlerini açtı.
Ama aslında… hiç uyumamış gibiydi.
Gece boyunca aynı sahne tekrar etmişti.
Melikşah…
Bir yatakta, yaralar içinde… nefes almakta zorlanırken.
Ve her seferinde aynı söz:

“Geç kaldın… Yasi-r… sen benim
kardeşimdin…”

Yasi-r dişlerini sıktı.
Bu artık bir rüya değildi.
Bu bir çağrıydı.
Tam ayağa kalktığı anda…
O sesi yeniden duydu.
Ama bu kez Melikşah değildi.
Daha derin… daha eski bir ses.

“Beni bul…”

Yasi-r bir anda dondu.

“Beni bulursan… Melikşah’ı da bulacaksın…”

Oda tamamen sessizdi.
Ama Yasi-r artık emindi.
Bu ses gerçekti.

Daha gün doğmadan Emir Baran içeri çağrıldı.
Kapı açıldığında Yasi-r ayaktaydı…
gözleri uykusuzluktan kızarmıştı.

“Baran… böyle bir bilge tanıyor musun?”

Emir Baran bir an düşündü… sonra başını salladı:

“Hayır… tanımıyorum.”

Yasi-r bir an durdu.
Sonra sert bir şekilde döndü:

“Selahaddin’i çağır.”

Kısa süre sonra Selahaddin içeri girdi.

“Beni emretmişsin amca.”

Yasi-r gözlerini ondan ayırmadan konuştu:

“Akıl hocam Malik’i… hemen buraya getir.”

Selahaddin başını eğdi:

“Emredersin.”

Kısa süre içinde oda doldu.
Emir Baran…
Selahaddin…
Malik…
Ve ardından…
Gezgin Lusifer içeri girdi.
Herkes Yasi-r’e bakıyordu.
Ama Yasi-r’in bakışları bambaşkaydı.
Sanki artık burada değildi.

Yasi-r yavaşça konuştu:

“Hepinize tek bir soru soracağım…”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Böyle bir bilgeyi tanıyan var mı?”

Kimse konuşmadı.

Sonra Lusifer bir adım öne çıktı.

“İsmini duydum…”

Herkes ona döndü.

“Bir iki kez… uzak topraklarda anlatılırdı.”
Yasi-r gözlerini kıstı:

“Devam et.”

Lusifer derin bir nefes aldı:
“Ama bu… bir rüya da olabilir. Çünkü anlatılanlara göre o bilge… ortaya çıkmaz. Sadece görünür.”

Sonra durdu…
Ve yanlış bir şey söyledi:

“Hem… Melikşah çoktan öldü.”

O an…
Oda buz kesti.
Yasi-r başını yavaşça kaldırdı.
Lusifer’e baktı.
Ama bu bir bakış değildi…
Bir uyarıydı.
Lusifer sustu.
Geri çekildi.

Tam o anda…
Komutanlardan biri öne çıktı.

“Ben biliyorum.”

Herkes ona döndü.
“Onu bir kez gördüm… ya da gördüğümü
sandım.”

Yasi-r bir adım yaklaştı:

“Nerede?”

Komutan yutkundu:

“Kuzeydoğu’da… eski savaş topraklarında.”
“Ona… ‘Kör Bilge’ derler.”

“Söyledikleri… neredeyse her zaman doğru çıkar.”

Yasi-r gözlerini kapattı.
Derin bir nefes aldı.
Ve fısıldadı:

“Demek gerçek…”

Gözlerini açtığında artık farklıydı.

“Bu bir rüya değil.”

“Bu… bir çağrı.”

Yasi-r arkasını döndü.
Ve yüksek sesle emretti:

“Tüm kalelere haber gönderin!”

“Tüm askerlere!”

“Kuzeyden güneye, doğudan batıya kadar herkes bu ismi öğrenecek!”

Herkes dikkat kesildi.
Yasi-r son sözünü söyledi:
“Kör Bilge’yi bulun.”

“Onu bana getirin…”

“Ya da ben onu bulurum.”

O gece…
Yasi-r yine uyuyamadı.
Ama bu kez…
Melikşah’ı görmedi.
Sadece karanlıkta bir silüet vardı.
Ve o ses…
daha yakındı.

“Yaklaşıyorsun… Yasi-r…”