📖 16. Bölüm – Üç Cephe, Tek Yürek

📖 16. Bölüm – Üç Cephe, Tek Yürek
Yasi-r, gördüğü rüyanın etkisinden hâlâ çıkamamıştı.
Ama vakit yoktu.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte haberci geldi.

“Sultanım… İngiltere ordusu harekete geçti!”

Yasi-r hemen haritanın başına geçti. Gözleri
sertleşti.
“Beklediğim gün geldi…”
Ancak gelen haber daha da ağırdı.
İngiltere Krallığı, küçük birlikler hâlinde değil…
aynı anda üç kaleye birden saldırıyordu.

Yasi-r, vakit kaybetmeden emir verdi:
Selahaddin, üç komutanla birlikte Kuzey Kalesi’ni savunacaktı
Emir Baran, üç komutanla birlikte Doğu Kalesi’ne gidecekti
Ve…
Yasi-r bir an durdu.

“Güney Kalesi… bana ait.”

Emir Baran hemen itiraz etti:

“Hayır! Bu bir tuzak olabilir, yalnız gidemezsin!”

Yasi-r gözlerinin içine baktı:

“Bu savaş… benim savaşım.”

Selahaddin başını eğdi:

“Seni yalnız bırakmak istemem…”

Yasi-r kılıcını kavradı:

“Bazen bir hükümdar… yalnız savaşır.”

🏰 Güney Kalesi
Yasi-r kaleye ulaştığında, karşısındaki manzara ağırdı.

Ufukta yükselen toz bulutu…

Ve ardından gelen ordu…

Kendi ordusunun en az üç katı.

Yasi-r derin bir nefes aldı.

“Demek beni seçtiniz…”

Surların üzerine çıktı ve askerlerine baktı:

“Korkan şimdi gitsin.”

Hiç kimse kıpırdamadı.
Bir asker bağırdı:

“Sen varsın, korku yok!”

Yasi-r başını salladı.

“O zaman… ölmeye hazır olun.”

İngiliz ordusu hücuma geçti.
Oklar yağmur gibi yağdı.
Koçbaşları kapıya vuruyordu.
Yasi-r en önde savaşıyordu.
Birini düşürdü…
İkincisini…
Üçüncüsünü…
Ama düşman bitmiyordu.
Surlar sarsılmaya başladı.
Bir asker bağırdı:

“Sultanım! Dayanamıyoruz!”

Yasi-r dişlerini sıktı:

“Dayanacaksınız!”

Ama gerçek ortadaydı…
Bu savaş kazanılamayacak gibiydi.

Tam o anda…
Uzakta yeni bir ordu belirdi.
Surların üzerindeki askerlerden biri bağırdı:
“Düşman takviye getiriyor!”

Sancaklar yabancıydı.
Herkesin yüzü düştü.
Yasi-r bile bir an duraksadı.

“Demek sonumuz böyle…”

Ama ordu yaklaştıkça…
Bir şey farklıydı.
Sancaklar… İngiliz değildi.
Bir asker şaşkınlıkla bağırdı:

“Bu… bu Bizans sancakları!”

Kapılar açıldı.
Atının üzerinde bir komutan ilerledi.
Zırhı farklıydı. Duruşu güçlüydü.
Yasi-r aşağı indi.
İkisi karşı karşıya geldi.
Kısa bir sessizlik…
Sonra Bizans komutanı konuştu:

“Seni yalnız bırakacağımı mı sandın, Yasi-r?”

Yasi-r gözlerini kıstı:

“Bizans… neden yardım eder?”

Komutan hafifçe gülümsedi:

“Çünkü sen… düşman olmaktan daha
değerlisin.”

Yasi-r kısa bir an sustu.
Sonra başını salladı:
“Bu savaş bitmedi.”

Komutan kılıcını çekti:

“O zaman birlikte bitirelim.”

İki ordu birleşti.
Yasi-r ve Bizans komutanı omuz omuza savaştı.

İngiliz ordusu geri çekilmeye başladı.
Ama bu daha başlangıçtı…
Çünkü kalenin önünde…
5 İngiliz komutanı birlikte duruyordu.
Bir asker fısıldadı:

“Hepsi burada…”

Yasi-r kılıcını kaldırdı.
Gözleri karanlıktı.
“O zaman… hepsini aynı anda gömeriz.”
⚔️ Devam edecek…