22. bölüm · KUTLU YEMİN
📖 22. Bölüm – Uyanış
Paris Kalesi’nde günler ağır ağır geçiyordu.
Yasi-r hâlâ aynı yerdeydi.
Melikşah’ın başucunda.
Ne savaş…
Ne emir…
Sadece bekleyiş.
Oda loştu.
Mum ışığı titriyordu.
Yasi-r, Melikşah’ın elini tutmuştu.
“Bu kez… seni bırakmayacağım.”
Bir an…
çok küçük bir hareket oldu.
Melikşah’ın parmakları titredi.
Yasi-r dondu.
Gözlerini ona kilitledi.
“Melikşah…?”
Bir daha…
daha belirgin.
Melikşah’ın gözleri yavaşça aralandı.
Bakışları bulanıktı.
Nefesi düzensizdi.
Ve ilk söylediği kelime…
“Yasi… r…”
Yasi-r’in gözleri doldu.
“Buradayım… kardeşim.”
Oda bir anlığına tamamen sustu.
Çocuk (Umut) kapının yanında nefesini tutmuştu.
Melikşah konuşmaya çalıştı.
Zorlanıyordu.
“Onlar…”
Yasi-r hemen yaklaştı:
“Kim onlar?”
Melikşah’ın gözleri korkuyla büyüdü.
“Beni… öldürmediler…”
“Çünkü… beni kullanacaklar…”
Yasi-r’in yüzü sertleşti.
“Kim?!”
Melikşah zor nefesaldı.
“İçimizden biri…”
O an…
odadaki herkes dondu.
Yasi-r yavaşça doğruldu.
“Kim o?”
Melikşah cevap vermedi.
Gözlerini kapadı.
Başını hafifçe yana çevirdi.
Son bir kez konuştu:
“Geç kalma…”
Ve tekrar bayıldı.
Yasi-r ayağa kalktı.
Artık o eski bekleyen adam değildi.
Gözleri değişmişti.
“Bu burada bitmez.”
Kapıya döndü:
“Baran!”
Emir Baran içeri girdi.
“Emret.”
Yasi-r sertçe konuştu:
“Kalede kim varsa…”
“Herkesi araştır.”
“Kimseye güvenme.”
Yasi-r tekrar Melikşah’a baktı.
Yavaşça fısıldadı:
“Bu sefer… geç kalmayacağım.”
⚔️ Devam edecek…