6. bölüm / 67

Kendine İtiraf Edemediklerin

Bölümler 67Şu an: Kendine İtiraf Edemediklerin

İnsan başkalarına anlatamadığı şeyleri bir şekilde saklamayı öğrenir. Konuyu değiştirir, gülümser, her şey yolundaymış gibi davranır. Sorulduğunda iyiyim der, çünkü bazen uzun uzun anlatmaktansa tek kelimeyle geçiştirmek daha kolay gelir. Ama insanın kendinden saklanması o kadar kolay değildir. Ne kadar uzaklaşmaya çalışsa da bazı gerçekler, sessizliğin içinde karşısına çıkmayı bekler.

Bazen birini hâlâ önemsediğini kabul etmek istemezsin. Bazen seni üzen bir şeyin aslında sandığından daha derine dokunduğunu görmezden gelirsin. Bazen de artık istemediğin bir hayatın içinde, yalnızca alıştığın için kalmaya devam edersin. Kendine çeşitli nedenler bulursun. Zamanı değil, şartlar uygun değil, belki ileride değişir… Böylece karar vermeyi erteler, içinde büyüyen soruları bir süre daha susturursun.

Çünkü bazı gerçekleri kabul etmek, beraberinde bir şeyleri değiştirme ihtimalini de getirir.

Birini özlediğini kabul edersen onsuz geçen günlerle yüzleşmen gerekir. Kırıldığını kabul edersen, güvendiğin birinin sana düşündüğün gibi davranmadığını anlaman gerekebilir. Yorulduğunu kabul edersen, herkese yetişemeyeceğini ve bazen durman gerektiğini fark edersin. Bunların hiçbiri kolay değildir. İnsan bazen gerçeğin kendisinden değil, o gerçeğin hayatında değiştireceği şeylerden korkar.

Bu yüzden kendimize karşı dürüst olmayı sürekli erteleriz.

Oysa bir duyguyu kabul etmek, onun bizi yönetmesine izin vermek değildir. Özlediğini söylemek geri dönmen gerektiği anlamına gelmez. Kırıldığını fark etmek, geçmişte yaşanan her şeyi kötü ilan etmek değildir. Korktuğunu kabul etmek de güçsüz olduğun anlamına gelmez. Hissettiğin şeyin adını koymak, onun karşısında nasıl duracağına karar verebilmenin ilk adımıdır.

Bazen insan kendi hikâyesinde haklı çıkmak ister. Yaşadığı şeylerin nedenlerini açıklamaya, verdiği kararları savunmaya çalışır. Kendine bile aynı cümleleri tekrarlar; çünkü başka türlü düşünürse bugüne kadar inandığı bazı şeyleri sorgulaması gerekecektir. Fakat büyümek, her zaman kendini haklı bulmak değildir. Bazen yanıldığını, yanlış bir yerde beklediğini ya da bir ihtimale gereğinden fazla anlam yüklediğini kabul edebilmektir.

Bunu fark etmek insanın geçmişini değersizleştirmez. Aksine, yaşadıklarından bir şey öğrenebilmesine imkân verir. Çünkü kendine dürüst davranmak, kendini suçlamakla aynı şey değildir. İnsan hem bir kararından pişmanlık duyabilir hem de o kararı verdiği zamanki hâline anlayış gösterebilir.

Belki sen de uzun zamandır kendine söylemediğin bir şey taşıyorsun. Belki bir hayalinden vazgeçtiğini kabul etmek istemiyorsun. Belki artık eskisi gibi hissetmediğini biliyor ama bunu dile getirmekten çekiniyorsun. Belki de herkesin senden beklediği kişi olmaya çalışırken kendi isteklerini arka plana attın.

Kendine hemen bir cevap vermek zorunda değilsin. Bazen doğru soruyu sormak bile yeterlidir.

Gerçekten ne istiyorum? Beni burada tutan şey sevgi mi, alışkanlık mı, yoksa değişmekten korkmam mı? Başkalarına anlattığım hikâyeyle kendi içimde bildiğim gerçek aynı mı?

Bu soruların cevapları bir anda gelmeyebilir. Ama onlardan kaçmak zorunda da değilsin.

Bir gün kendine karşı daha açık olduğunda, geçmişte susturduğun duyguların seni eskisi kadar korkutmadığını fark edebilirsin. Her şeyi çözmüş olmayabilirsin; yine de artık ne hissettiğini anlamak için kendinden uzaklaşman gerekmiyordur.

Belki de insanın kendine verebileceği en büyük dürüstlük budur: Başkalarının duymasını beklemeden, kendi içindeki sesi sonunda dinlemek.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.