40. bölüm / 67

Bir İnsan Ne Zaman Yabancılaşır?

Bölümler 67Şu an: Bir İnsan Ne Zaman Yabancılaşır?

Bir insanın sana yabancılaşması için başka bir şehre gitmesi gerekmez.

Aynı odada oturabilir, aynı masada yemek yiyebilir, hatta her gün konuşmaya devam edebilirsiniz. Ama bir zamanlar aranızda kendiliğinden oluşan yakınlık, yavaş yavaş yerini tarif edemediğin bir mesafeye bırakabilir.

Önce küçük şeyler değişir.

Eskiden aklına gelen ilk kişiye artık bir şey anlatmak istemezsin. Gün içinde yaşadığın bir olayı paylaşmadan geçersin. Birlikte güldüğünüz şeyler eskisi kadar komik gelmez. Sessizlikler uzar, konuşmalar sıradanlaşır. Bir zamanlar birbirinizi anlamak için birkaç kelime yeterliyken şimdi uzun açıklamalara ihtiyaç duyarsınız.

Sonra bir gün durup düşünürsün: Biz ne zaman böyle olduk?

Belki tek bir olay yaşanmadı. Belki aranızda büyük bir kavga çıkmadı. Belki de hiçbiriniz diğerine açıkça gitmek istediğini söylemedi. Yalnızca zamanla bazı şeyleri paylaşmayı bıraktınız. Küçük kırgınlıklar konuşulmadan kaldı, beklentiler değişti, hayatlar başka yönlere ilerledi.

İnsan bazen bir bağın zayıfladığını, ancak artık eskisi gibi davranamadığında fark ediyor.

Bir zamanlar yanında kendin gibi olabildiğin insanın karşısında kelimelerini tartmaya başlıyorsun. Bir şey anlatırken nasıl karşılanacağını düşünüyor, bazı konuları açmaktan kaçınıyorsun. Belki eskiden sana güven veren bir yakınlık, artık seni dikkatli olmaya zorluyor.

Ve bütün bunların nedenini anlamaya çalışıyorsun.

Acaba ben mi değiştim? O mu değişti? Yoksa birbirimizi tanıdığımızı sanırken aslında yalnızca belirli bir dönemde mi birbirimize iyi geliyorduk?

Bu soruların her zaman tek bir cevabı yok.

İnsanlar değişir. Yaşadıkları olaylar, öğrendikleri şeyler ve kurdukları hayaller onların dünyasını dönüştürür. Bir zamanlar aynı şeyleri isteyen iki insan, yıllar içinde farklı beklentilere sahip olabilir.

Bu, mutlaka birinin yanlış yaptığı anlamına gelmez.

Bazen iki insan da iyi niyetlidir ama artık aynı yerde durmuyordur. Bazen birbirlerini hâlâ önemserler ama eskisi gibi anlaşamazlar. Bazen de aralarındaki bağ, konuşulmamış kırgınlıklar yüzünden zayıflamıştır ve yeniden onarılmaya ihtiyaç duyar.

Böyle bir durumda yapılabilecek ilk şey, sessizce uzaklaşmak yerine dürüstçe konuşmayı denemektir. Ne hissettiğini anlatmak, karşı tarafın düşüncelerini dinlemek, hâlâ ortak bir yol bulunup bulunamayacağını görmek…

Çünkü bazı ilişkiler, bir konuşmayla yeniden nefes alabilir.

Ama her ilişki aynı şekilde devam etmek zorunda değildir. Bazen ne kadar uğraşsak da eski yakınlığı geri getiremeyiz. Birbirimize kötü davranmadan da yollarımız ayrılabilir.

İşte bunu kabul etmek kolay değildir.

Çünkü bir zamanlar çok yakın olduğumuz insanın bugün bize yabancı gelmesi, yalnızca onu değil, birlikte olduğumuz eski hâlimizi de özlememize neden olur.

Belki onun yanında daha rahat gülen, daha cesur konuşan, geleceğe daha kolay inanan bir hâlimiz vardı. Şimdi o insanı hatırladığımızda yalnızca karşı tarafı değil, kendimizde özlediğimiz bazı şeyleri de ararız.

Ama geçmişteki hâlimize geri dönmek zorunda değiliz.

Bir insanın hayatımızda tuttuğu yer değişebilir. Bizim ona duyduğumuz hisler de zamanla başka bir şekle bürünebilir. Bu değişimi inkâr etmeden, yaşananları küçümsemeden kabul etmek mümkündür.

Belki de bir insanın ne zaman yabancılaştığını bulmaktan daha önemli bir soru vardır:

Onunla birlikteyken hâlâ kendimiz olabiliyor muyuz?

Cevabı dikkatle dinlemek gerekir.

Çünkü bazen bir ilişkiyi sürdürmek için gereken şey daha fazla çabalamak değil, neyin değiştiğini dürüstçe görebilmektir.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.