3. bölüm / 67

Bir Şey Diyemedim

Bölümler 67Şu an: Bir Şey Diyemedim

Bazen bir insanın karşısında durursun ve içinde söylemek istediğin binlerce şey vardır. Aklından cümleler geçer, her biri diğerinden daha anlamlı görünür. Ama sıra konuşmaya geldiğinde hepsi birden kaybolur. Dudaklarından yalnızca sıradan birkaç kelime dökülür. Oysa içinde, o birkaç kelimeye sığmayacak kadar çok şey birikmiştir.

Belki ona ne kadar kırıldığını söylemek istersin. Belki gidişinin sende bıraktığı boşluğu anlatmak… Belki de hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını kabul ettirmek. Fakat karşındaki insanın yüzüne baktığında bütün cesaretin eksilir. Ya anlamazsa? Ya anlattıkların onun için hiçbir şey ifade etmiyorsa? Ya sen kendini açtıkça o senden biraz daha uzaklaşırsa?

Bazen insan, anlaşılmamaktan korktuğu için susar.

Sonra o an geçer. Konuşma biter, yollar ayrılır, herkes kendi hayatına döner. Sen de sanki söyleyecek hiçbir şeyin yokmuş gibi davranırsın. Fakat gece olduğunda, gün boyunca susturduğun cümleler yeniden ortaya çıkar. Keşke şöyle deseydim, diye düşünürsün. Keşke biraz daha cesur olsaydım. Keşke o an içimden geçenleri saklamasaydım.

İnsan geçmişte yaşadığı anları zihninde yeniden kurabilir. Söyleyemediği sözleri defalarca söyleyebilir, karşısındaki insanın vereceği cevapları hayal edebilir. Bir zamanlar yaşanmamış bir konuşmayı, zihninde defalarca tamamlayabilir. Ama ne kadar düşünürse düşünsün, o an artık geride kalmıştır.

Belki de bu yüzden bazı sessizlikler uzun sürer. Çünkü insan yalnızca söyleyemediklerini değil, söylemiş olsaydı ne değişebileceğini de düşünür. Bazen bir cümlenin her şeyi değiştirebileceğine inanırız. Oysa hiçbir zaman bilemeyiz. Belki her şey yine aynı kalacaktı. Belki de yalnızca içimiz biraz hafifleyecekti.

Yine de kendine kızma. O gün susmuş olmanın, korkmuş olmanın ya da kelimelerini bulamamış olmanın seni eksik biri yaptığını düşünme. O an sahip olduğun cesaret, o günkü duyguların ve o zaman bildiklerin kadardı. Bugün daha farklı düşünebiliyor olman, dün kendine haksızlık etmeni gerektirmez.

Belki bazı sözler zamanında söylenmeliydi. Belki bazı konuşmalar artık mümkün değil. Ama söyleyemediklerini anlamak için hâlâ geç değil. Kendine itiraf edebilir, bir kâğıda yazabilir ya da yalnızca neden sustuğunu kabul edebilirsin.

Çünkü her sessizlik korkaklıktan doğmaz. Bazen insan kendini korumaya çalışır, bazen karşısındakini incitmekten çekinir, bazen de henüz kendi hislerine bir isim verememiştir.

Ve belki bir gün, geçmişte söyleyemediğin bir cümleyi hatırladığında artık canın yanmaz. Yalnızca o günkü hâline bakar ve içinden şöyle geçirirsin:

O zaman söyleyemedim. Ama artık kendimi duyabiliyorum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

20okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.