37. bölüm / 67

Bazı Cevaplar Sessizlikte Saklıdır

Bölümler 67Şu an: Bazı Cevaplar Sessizlikte Saklıdır

İnsan, cevabını bilmediği soruların içinde yaşamayı pek beceremiyor.

Bir şeyin neden olduğunu, birinin neden değiştiğini, güzel başlayan bir hikâyenin nasıl olup da yarım kaldığını anlamak istiyor. Zihninde sürekli aynı ihtimalleri dolaştırıyor. Bir konuşmayı tekrar tekrar hatırlıyor, söylenen kelimelerin arasına gizlenmiş anlamlar arıyor. Bazen bir bakışı bile günlerce düşünüyor. Çünkü insan, anlayamadığı şeyin karşısında kendisini çaresiz hissediyor.

Oysa bazen gerçeği bilmemek, gerçeğin kendisinden daha çok yoruyor insanı.

Birinin neden uzaklaştığını bilse belki üzülür ama en azından önünde ne olduğunu görür. Neden sustuğunu anlasa belki kırılır ama zihnindeki ihtimallerin arasında kaybolmaz. Fakat cevap gelmediğinde, insan kendi kendine bir sürü hikâye yazmaya başlıyor. Üstelik çoğu zaman en çok korktuğu ihtimali seçiyor.

Belki artık beni önemsemiyordur.

Belki söylediklerimin hiçbir anlamı yoktu.

Belki de başından beri ben yanlış anlamıştım.

Sonra bu düşünceler, hiç yaşanmamış olayların ağırlığını da omuzlarına yüklüyor. Henüz bilmediği gerçekler yüzünden kendisini suçluyor. Bir başkasının sessizliğini, kendi değersizliğinin kanıtı gibi görmeye başlıyor.

Ne garip, değil mi? Bir insan bize hiçbir şey söylemediğinde bile içimizde kendimizle ilgili onlarca cümle kurabiliyoruz.

Belki de bu yüzden bazı sessizlikler bu kadar ağır geliyor. Çünkü o sessizliğin içinde yalnızca karşı tarafın söylemedikleri değil, bizim korkularımız da bulunuyor.

Oysa her sorunun cevabını kendimizde aramak zorunda değiliz.

Birinin neden değiştiğini her zaman bilemeyiz. Bir ilişkinin hangi noktada uzaklaşmaya başladığını tam olarak anlayamayabiliriz. Bazen karşımızdaki insanın kendi içinde yaşadığı şeyler vardır. Bazen anlatmaya cesaret edemediği gerçekler, bazen de kendisinin bile anlamlandıramadığı duygular…

Ve bazen, ne kadar uğraşırsak uğraşalım, bize bir açıklama yapmayı seçmez.

Bu ihtimal canımızı acıtabilir. Çünkü insan, en azından yaşadığı şeyin nedenini bilmek istiyor. Bir hikâyenin sonuna geldiğinde, son sayfada ne yazdığını görmek istiyor. Yarım bırakılmış bir cümlenin devamını merak ediyor.

Fakat hayat her zaman bize tamamlanmış hikâyeler sunmuyor.

Bazı insanlar giderken açıklama yapmıyor. Bazı dostluklar büyük bir tartışma olmadan uzaklaşıyor. Bazı hayaller neden gerçekleşmediğini anlayamadan geride kalıyor. Biz ise bütün bunların ardından bir cevap arıyoruz.

Belki de zamanla öğrenmemiz gereken şey, her cevabın bize ulaşmayabileceğini kabul etmek.

Bu, merakımızdan vazgeçmek ya da yaşadıklarımızı önemsiz saymak değil. Yalnızca hayatımızı, başka birinin açıklama yapıp yapmamasına bağlı bırakmamak.

Bir gün kendimize şunu söyleyebilmeliyiz: Bilmiyorum. Neden böyle olduğunu bilmiyorum. Belki hiçbir zaman da öğrenemeyeceğim. Ama bilmediğim şeyler yüzünden kendimi suçlamak zorunda değilim.

Çünkü bazen insanın huzuru, bütün sorularının cevaplanmasıyla değil, cevapsız kalan soruların artık hayatını yönetmemesiyle başlıyor.

Belki bugün hâlâ aklında bir soru var. Belki hâlâ birinin neden öyle davrandığını anlamaya çalışıyorsun. Kendine zaman tanı. Anlamak için çabala ama kendini tüketme. Gerçeği öğrenmek için kapılar arala ama kapalı kapıların önünde ömrünü geçirme.

Çünkü bazı cevaplar gelir, bazıları gelmez.

Ve insan, cevabını hiç öğrenemediği soruların ardından da yaşamaya devam edebilir.

Belki de sessizlikte saklı olan cevap, tam olarak budur: Her şeyi bilemesek de kendimizi kaybetmeden yolumuza devam edebiliriz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.