Her Şeyin Bir Zamanı Var

Bazı şeylerin neden hemen gerçekleşmediğini anlamak istiyoruz. Emek verdiğimiz bir işin karşılığını görmek, beklediğimiz haberi almak, hayalini kurduğumuz hayata bir an önce ulaşmak istiyoruz. İçimizde bir telaş taşıyoruz. Sanki geç kalırsak her şey elimizden kayıp gidecekmiş gibi hissediyoruz.

Birilerinin bizden önce başardığını gördüğümüzde bu telaş daha da büyüyor. Aynı yaşta olduğumuz insanların hayatlarına bakıyoruz. Kimi istediği işi bulmuş, kimi kendi yolunu çizmiş, kimi de uzun zamandır hayalini kurduğu şeylere ulaşmış gibi görünüyor.

Sonra kendimize dönüp soruyoruz: Ben neden hâlâ buradayım?

Bu soru, insanın içinde görünmez bir yarış başlatabiliyor. Bir an önce bir yerlere ulaşmak, kendimizi kanıtlamak, hayatımızın düzene girdiğini göstermek istiyoruz. Dinlenirken bile geride kaldığımızı düşünüyoruz. Bir karar vermeden önce bile başkalarının bizden daha hızlı ilerlediğini hatırlıyoruz.

Oysa herkesin hayatı aynı takvime göre ilerlemiyor.

Bir çiçeğin açması için gereken zaman, başka bir çiçeğin zamanıyla aynı değil. Bazı tohumlar kısa sürede filizlenirken bazıları uzun süre toprağın altında kalıyor. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey olmuyormuş gibi görünse de içeride görünmeyen bir hazırlık devam ediyor.

İnsan hayatında da böyle dönemler var.

Bazen çabalarsın ama karşılığını hemen göremezsin. Öğrenirsin ama öğrendiklerini kullanacağın fırsat henüz karşına çıkmaz. Bir hayal kurarsın ama ona ulaşmak için gereken şartlar henüz oluşmamıştır. Bu dönemlerde kendini başarısız hissetmek kolaydır.

Fakat gecikmekle başarısız olmak aynı şey değildir.

Elbette her istediğimizin gerçekleşeceğinin garantisi yok. Bazı hayallerimizi değiştirmemiz, bazı yolları bırakmamız, bazı hedeflere farklı bir şekilde yaklaşmamız gerekebilir. Ama bugün istediğimiz yerde olmamamız, yarın hiçbir yere ulaşamayacağımız anlamına gelmez.

Bazen henüz hazır olmadığımız için öğrenmemiz gerekir. Bazen şartlarımızın değişmesini beklerken başka bir yol keşfederiz. Bazen de uzun süre peşinden koştuğumuz şeyin aslında bize uygun olmadığını anlarız.

Bütün bunlar zamanın içinde gerçekleşir.

Kendini başkalarının hayatıyla ölçtüğünde kendi yolunun ayrıntılarını göremezsin. Onların hangi zorluklardan geçtiğini, hangi imkânlara sahip olduğunu, hangi kararları vermek zorunda kaldığını bilemezsin. Yalnızca dışarıdan görünen sonuca bakarak kendi hayatına haksızlık edebilirsin.

Bunun yerine kendine şu soruyu sor: Geçen zamandan beri ben neler öğrendim?

Belki eskisine göre daha cesursun. Belki ne istemediğini daha iyi biliyorsun. Belki bir zamanlar seni çok korkutan bir şeyi artık daha sakin karşılayabiliyorsun. Bunlar dışarıdan büyük görünmeyebilir ama insanın hayatını kurarken önemlidir.

Beklemek, hiçbir şey yapmadan durmak zorunda olduğun anlamına gelmez. Bir şeyin gerçekleşmesini beklerken kendini geliştirebilir, yeni yollar araştırabilir, küçük adımlar atabilirsin. Zamanın geçmesini izlemek yerine o zamanın içinde kendine bir şeyler katabilirsin.

Ve bazı günler, yalnızca sabretmenin de bir emek olduğunu kabul edebilirsin.

Hayatının bütün ayrıntılarını bugün çözmek zorunda değilsin. Herkesle aynı anda aynı noktaya ulaşmak zorunda değilsin. Kendi hızında ilerlemek, vazgeçmek anlamına gelmez.

Belki senin yolun biraz daha uzun olacak. Belki bazı şeyleri yeniden denemen gerekecek. Belki hiç planlamadığın bir yerde, hiç beklemediğin bir fırsatla karşılaşacaksın.

Bunu bugünden bilemezsin.

Ama bilmediğin gelecek yüzünden bugünkü emeğini değersiz sayma.

Her şeyin bir zamanı olduğunu söylemek, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir. Bazen kendi payına düşen çabayı göstermek, bazen de kontrol edemediğin şeyler için kendini suçlamamayı öğrenmektir.

Kendine zaman tanı. Hayallerini koru ama gerektiğinde yollarını değiştirmekten korkma. Başkalarının takvimine göre değil, kendi hayatının gerçeklerine göre ilerle.

Çünkü geç kaldığını düşündüğün bir yerde bile yeni bir başlangıcın ilk adımında olabilirsin.