29 🥧

Selamün aleyküm (tripli)

Geçen bölüm başı bir soru sordum ama hiiiiiiiçççç, benim başıma taç ettiğim okurlarım zahmet edip soruma cevap bile vermediler 😔 ne kadar üzüldüm biliyor musunuz?

Neyse Another Day Another Slayyyyy Periodddddd 💅💅💅

Oy verip yorum yaparsanız sevinirimmmm

Keyifli okumalarrr

🍰

"Kalbim bi' taraflarımda atıyor, Damla." Saçımı tarayan arkadaşım iki saattir aynı cümleyle kafasını şişirmiş olmamdan rahatsız olmuş olacak ki sinirle soludu. Arkamda olduğu için aynaya ikimizinde aksi yansıyordu. "Kendine gel Kiraz, bu yaşanacak şey çok normal, ailenle sevgilini tanıştırıyorsun gibi düşün, hem en fazla ne gibi bir aksilik çıkabilir ki yani? Sen böyle davrandıkça kötü enerjiyi çekiyorsun canım, yapma lütfen."

Demesi kolaydı tabii, benim heyecanın ailemin tepkisi, Fetih'e ne derler acaba şüphesi değildi ki, ya malum bey tek başına gelmek yerine ailesiyle gelirse? Ben Efnan cadısını görürsem ona olan kinimden çıldırırdım, kendime hakim olamayıp sırma saçlarını yolabilirdim, öfkem hala canlıydı.

Kapı zili odanın içini doldurunca hızla arkama döndüm, ardından da Damla'ya baktım, gözleriyle beni onaylayınca ayağa kalkıp üstümü başımı düzelttim, "Oyalanma haydi!" uyarısını alınca koşarak aşağı indim, herkes kapıya toplanmıştı, ne yazık ki kapıyı açmak için geç kalmıştım, annem misafirini karşılaşmıştı bile, şükürler olsun ki Fetih yalnız gelmişti, içeriye girerken bana kısa bir bakış göndermesiyle içimin rahatlaması ve kalbimin gümlemesi bir oldu, bir bakışına tav olmam normal miydi?

Sırık gibi dikilmeyi bırakıp salona geçtim, oturabileceğim tek yer babamın yanıydı, usul adımlarla oraya geçtim, şov başlıyordu.

"Hoş geldin demeyeceğim Fetih, nedeni malum." Onunla konuşurken babamın ses tonu normalinden daha kalın çıkıyordu, düşmanına korku salmaya çalışır gibi bir hali vardı, gerçi pek düşman sayılmazlardı ama... eğer diğer eniştelerime davrandığı gibi davranacaksa, Fetih'in gözünü bayağı bir korkuturdu.

"Beni evinize kabul ettiğiniz için teşekkürler efendim, tatsız bir konuyu açıklığa lavuşturmaya geldim, tabii müsaadeniz olursa." Süt dökmüş kedi diye bir tabir vardı değil mi? Sevgilim konuşurken tam olarak bu tabire benziyordu. Kolaysa babamla konuşmayı da halletsin bakalım.

Annem yanında oturan Fetih'e yönelip, "Konuş bakalım, tatlıya mı bağlanacak acıya mı ona biz karar vereceğiz." dedi. Umarım sert tavırları malum beyi incitmezdi, çünkü bazen annem, babamdan daha kırıcı olurdu ve zaten annesinden yara almış birini birde annemin kırmasını, yarasına tuz basmasını istemezdim.

"Ben dün gece Kiraz'ı eve bıraktıktan sonra şirkete geçmiştim, çalışmam lazımdı, açıkçası magazin programlarına çıkacağımız aklımın ucundan bile geçmezdi," Asel ortalıkta neşeli bir kuş misali cıvıl cıvıl gezmese sohbet ortamımız daha karamsar bir atmosfere sahip olabilirdi ama yeğenim ışıltısıyla ortama renk katıyordu.

"Programın sahibi ve yönetmenini ne kadar sert bir üslupla, beni ve yanımdakileri asla çekmemeleri için uyardığımı havada uçan kuş bile biliyor."

Babam tüm dikkatiyle onu dinledikten sonra söz hakkına sahip olmuştu. "Anladığım kadarıyla bu olanlardan haberin yoktu, bende gün boyunca bir çok İnternet sitesinde gezindim ve saat 13:05'ten sonra size dair hiçbir haber bulamadım," Bende magazin programına instagram hesabından hakettikleri türde bir mesaj çekip onlarla iletişime geçmiştim, diledikleri kuru özrü asla kabul etmeyecektim.

"Haberi duyduğum an kaldırttım, avukatım tazminat davası açacak yarın, merak etmeyin kalemi de konuşması da çok kuvvetlidir." Annem sinirden seğerdiğini düşündüğüm çenesini biraz daha sıkarsa tüm inci dişleri tek tek dökülebilirdi. "Sence kızımın o davadan gelecek paraya ihtiyacı var mı?"

Derin bir sessizlik kara basan gibi etrafımıza çöktü, evet o davadan gelecek paraya ihtiyacım yoktu, onlara daha tesirli cezalar verilmeliydi, bir daha asla böyle bir şey yapmayacaklarından emin olmalıydık, yoksa ücreti ödeyip başka insanları da bizim halimize getirebilirlerdi, kötülüğü gördüğümüz yerde gücümüz yettikçe düzeltmeye çalışmalıydık, yoksa dünyayı iyiler nasıl yönetebilirdi ki?

"Sabahtan beri telefonum susmuyor, nedenini söyleyeyim mi?" Kendi sorusunu kendi cevapladı. "Akrabalarımız görmüş, kızımı dillerine dolamışlar," Babaannemin çoktan beni evlendirip 'namusunu temizlemek' için harekete geçtiğini tahmin edebiliyordum, çok geri kafalıydı, hayatıma ve tercihlerime burnunu sokabileceğini sanacak kadar geri kafalıydı.

"Sen bizim bu kadar çağdaş göründüğümüze bakma Fetih, geride bıraktığımız ailemiz tekinsiz insanlar, her an Kiraz'ın başına her şey gelebilir. Babaannesi yarım saat önce arayıp buraya geleceğini söyledi," Bu noktada yüreğim tekledi, eyvahlar olsun gerçekten gençliğimin baharında tahtalı köye yolcu olacaktım. "Kadını gelmemesi için zor ikna ettik." Aniden bir rahatlama çökünce arkama yaslanacaktım ki annem bana döndü. "Ona zaten sözlü olduğunuzu söyledim."

Pardon?

Fetih'le birbirimize baka kaldık. "Anne ne diyorsun sen?" derken elim ayağım titremeye başlamıştı. "Ayşe yengemi bilirsin, Hamdi amcamı kışkırtmayı çok sever ama bu defa büyük oynayıp tüm aileye sizin hakkınızda saçma sapan şeyler söylemiş, annem eğer sözlü olduğunuzu söylemese kapımıza dayanacaklarını en iyi yine biz biliyoruz." Ablam sonunda konuşmamıza dahil olmuştu ama ağzından çıkanlar pekte hayra alamet değildi.

Hem sanki bir bu eksikti, o da başıma geldi tam oldu! Daha kötü ne olabilir ki gerçekten? Gereksiz babaannem ve favori gelini yine iş başındaydı, babama duydukları nefreti bizden çıkartmaya bayılıyorlar. Aramkzdan sevdikleri tek kişi Şeker ablamdı, nedeni ise ortadaydı, başı kapalıydı, tercihen kapandığını anlamıyorlardı, bize el muamelesi de yapmıyorlardı aile muamelesi de, işleri güçleri canımızı sıkmaktı.

"Bu kadar büyük bir soruna neden olduğumu bilmiyordum efendim, özür dilerim."

Fetih'in kirece dönen suratı nasıl bir duygu karmaşası içinde olduğunu ayan beyan gösteriyordu. Keza bende ne tepki vereceğimi şaşırmıştım, sanki şimdiye kadar hiç düşmanım olmadan yaşayıp bundan sonra ki hayatım için sağlam düşmanlar edinmiş gibiydim. İki taraftan baskın karakterler olunca aralarında aklı fikri fitneliğe çalışmayan biri olarak savunmasız kalıyordum.

"Senin de bir suçun yok, ama bize bi' cevap ver delikanlı, bi' karar ver. Kızımla sözlü olduğunu sanıyorlar, nişan ne zaman diye sormaları yakındır, sana yarına kadar mühlet, ya kızımı terk et ve bizde ayrıldılar diyelim, yada kızımın arkasında ölene kadar dim dik dur."

Bu biraz net olmamış mıydı? Bu kadar önemli bir karar tek gecede verilebilir miydi? Üstelik ömrü boyunca arkamda durmayı seçip birde bunu yapmazsa babam o zaman itinayla akrabalarımızı onun üzerine salmaktan çekinmezdi. Kaderini etkileyecek kadar önemli olan bu kararı verirken sırtına ağır bir yük yüklenecekti.

Yada ben aşk olayını fazla mı abartıyordum?

Tek gecede, tek kalemde beni silip atabilir miydi? Yada tek gecede benimle bir ömür geçirmek istediğine karar verebilir miydi?

Onun yerinde olsam düşünmeden onaylardım galiba, peki o? O ne diyordu bu işe?

"Hemen cevap verme." diyen annem konuşmak üzere olan Fetih'i durdurdu. "Yarın sahile gideceğiz, denize gireceğiz, sende gel, kararını orada bize söylersin." Bilerek toplu ortam seçiyorlardı çünkü eğer Fetih'in beni terk edeceğini anlarlarsa oyalayarak benim için ilk şoku hafifletmek istiyorlardı, daha önce biten bir arkadaşlığımda da aynı olayı yaşadığım için tüm bunlara acı da olsa aşinaydım.

"Peki efendim, siz nasıl isterseniz, ama kararımda bir değişiklik olmayacağı kesin."

Sana güvenebilir miyim Fetih?

Beni bir gecede terk etme n'olur, bu kadar alışmışken yapma.

Aşkınla diktiğim çiçeklerimi tek cümlenle koparma. Koparmazsın değil mi?

"Bir diyeceğiniz yoksa ben çıkayım efendim." Babam eliyle kapıyı işaret etti, "Müsaade senindir, Ercan sende yolcula Fetih'i." Ben neden yolculamıyordum onu? Tabii ya babam bizi ayrı tutuyordu duyacağı kararın tamamen Fetih'e ait olduğundan emin olmak için.

Ayol aşkım bile olaydı, dillere düşmem için tek hamlem yetiyordu, yıllarca sakin durmuştum işte, aile ortamına bomba gibi bir dedikodu bahşederek girmiştim, umarım Fetih beni yarı yolda bırakmazdı da hepsine ağzının payını verdikten sonra malum beyle mutlu mesut bir hayat yaşardım.

Fetih, ayağa kalktığında annemler oturmaya devam ettiği için bende onlara ayak uydurdum. Herkesle sözel vedalaşıp bana sadece baktı, öyle donuktu ki mavileri içim üşüdü, herhangi bir duygudan eser yoktu.

Evden çıktıklarında odama gitmek için salondan ayrılacaktım ki ablamın elinde telefonumla yanımıza gelmesiyle duraksadım, bana kaçamak bakışlar atıyordu. "Hayırdır abla?"

"Annem istedi."

Zorla elinden çekip aldığım telefonumu avuç içime hapsettim. "Orada durun, özelime karışamazsınız." Merdivenleri ışık hızıyla tırmanırken annem "Getir o telefonu!" diye seslendi. "Neden? diye sordum onun gibi bağırarak.

"Anneye neden denilmez getir onu!"

Sözlerini duymazdan gelip odama geçtim, kapımı kilitleyip beni sabırla bekleyen Damla'ya sıkıca sarıldım. Bu gece Fetih'i asla aramayacak veya mesaj atmayacaktım, kararını etkilemek istemiyordum, ama Damla ile dertleşecektim, birilerinin de içimi rahatlatması lazımdı, bunca sıkıntılı süreçten sonra aydınlığa çıkacağımı derinlerde bir yerlerde hissediyordum ama nedense o aydınlık biraz uzaktaydı.

🍰

Bölüm sonuuuu

Fetih'e güveniniz tamdır inşallah çünkü benim öyle 👨🏼🍳

Oy verip yorum yaparsanız sevinirimmmm

Takipte kalınnn