Bölüm 8-Eski çalışma odası

Ormandan ayrıldıklarında gece çoktan çökmüştü.
Luna, yol boyunca kolyeyi avucunda tutuyordu. Annesinin sesini gerçekten duyup duymadığından emin değildi.
Ama içindeki his, bunun yalnızca bir hayal olmadığını söylüyordu.
Chris arabayı sessizce kullanıyordu.
Bir süre sonra Luna sessizliği bozdu.
"Chris..."
"Efendim?"
"Baban nasıl biriydi?"
Chris'in elleri direksiyonda sıkılaştı.
"Onu neden soruyorsun?"
"Çünkü mektupta adı geçiyor. Ayrıca Elias onun beni koruduğunu söyledi."
Chris birkaç saniye sustu.
"Babam gizemli biriydi. Çocukken bile bazı şeyleri benden sakladığını hissederdim."
Luna camdan dışarı baktı.
"Belki de seni korumaya çalışıyordu."
Chris hafifçe başını salladı.
"Belki."
Eve vardıklarında Chris doğrudan üst kata çıktı.
Koridorun sonunda yıllardır kullanılmayan büyük bir kapı vardı.
Chris anahtarı cebinden çıkardı.
"Burası."
Kapının kilidi açıldığında içeriden eski kitap ve kâğıt kokusu geldi.
Oda karanlıktı.
Chris ışığı açtı.
Duvarlarda eski fotoğraflar, kitaplıkların üzerinde dosyalar ve masanın üzerinde yıllardır dokunulmamış belgeler vardı.
Luna yavaşça içeri girdi.
Kolyenin ışığı yeniden parladı.
"Chris..."
Chris ona döndü.
"Ne oldu?"
Luna kolyeyi kaldırdı.
Işık, odanın köşesindeki büyük kitaplığa doğru yöneliyordu.
Luna kitaplığa yaklaştı.
"Burada bir şey var."
Kitaplardan birini çekti.
Hiçbir şey olmadı.
Başka birini çekti.
Yine hiçbir şey.
Sonra en üst raftaki eski siyah kitabı gördü.
Kitabı çektiği anda duvardan küçük bir klik sesi geldi.
Kitaplık birkaç santimetre geriye kaydı.
Chris şaşkınlıkla baktı.
"Bunu daha önce hiç görmedim."
Kitaplığın arkasında küçük bir oda vardı.
İçeride yalnızca bir masa ve üzerinde metal bir kutu bulunuyordu.
Luna kutuya yaklaştı.
Kutunun üzerinde aynı sembol vardı.
Tilki sembolü.
Luna elini uzattığında kutu kendiliğinden açıldı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Luna fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta iki kişi vardı.
Genç bir kadın..
Ve küçük bir kız.
Luna'nın nefesi kesildi.
"Bu... benim."
Chris fotoğrafa baktı.
"Ama yanındaki kadın kim?"
Luna kadının yüzüne dikkatlice baktı.
Sonra gözleri büyüdü.
"Annem."
Fotoğrafın arkasında bir tarih ve kısa bir not vardı:
"Onu korumak için gerçeği gizlemek zorundayız."
Chris notu okudu.
Tam o sırada kutunun dibinden küçük bir ses geldi.
Tık.
Kutunun altında gizli bir bölme açılmıştı.
İçinde tek bir belge vardı.
Chris belgeyi çıkardı.
İlk satırı okuduğunda yüzü değişti.
Luna hemen sordu:
"Ne yazıyor?"
Chris cevap vermekte zorlandı.
Sonunda belgeyi Luna'ya uzattı.
Luna okumaya başladı.
Belgenin üzerinde kendi adı vardı.
Altında ise şu cümle:
"Luna'nın güvenliği, Chris'in ailesine emanet edilmiştir."
Luna başını kaldırdı sessizce sadece bakar
Chris sessizce başını salladı.
Ama belgenin sonundaki isim dikkatini çekmişti.
İmza...
Chris'in babasına ait değildi.
Chris gözlerini kıstı.
"Bu imzayı tanıyorum."
Luna ona baktı.
"Kimin?"
Chris'in cevabı fısıltıdan bile daha sessizdi:
"Elias'ın."
O anda odanın kapısı yavaşça kapandı.
İkisi de aynı anda kapıya döndü.
Koridordan bir ses geldi:
"Artık gerçeği öğrendiniz."
Luna'nın gözleri büyüdü.
Çünkü ses...
Elias'a aitti.