Bölüm 7-Mektubun sırrı

Luna, elindeki mektuba uzun süre baktı.
Kâğıt yıllar içinde sararmış, kenarları yıpranmıştı. Fakat üzerinde yazan isim hâlâ açıkça okunuyordu:
Luna.
Titreyen parmaklarıyla mektubu açtı.
İlk satırı okuduğunda nefesi kesildi.
“Sevgili Luna,
Eğer bu mektubu okuyorsan, artık sana saklanan gerçekleri öğrenmenin zamanı gelmiştir.”
Luna gözlerini satırlardan ayırmadı.
Chris ise sessizce onun yanında duruyordu.
Luna okumaya devam etti.
“Seni yıllar önce ormana getirdiğimiz gece, seni terk etmedik. Aksine, seni korumaya çalıştık.”
Luna'nın kaşları çatıldı.
“Beni neden korumaları gerekti?”
Elias cevap vermedi.
Luna mektubu okumayı sürdürdü.
“Senin doğduğun gece bazı insanlar seni aramaya başladı. Çünkü senin soyunda bulunan güç, onların yıllardır peşinde olduğu bir şeydi.”
Luna yavaşça başını kaldırdı.
“Güç mü?”
Chris ona baktı.
“Mektupta ne yazıyor?”
Luna kâğıdı ona uzatmadı.
Okumaya devam etti.
“Luna, sen sıradan bir tilki melezi değilsin. Ailenden sana kalan bir yetenek var. Ancak bu yeteneğin ne olduğunu öğrenmek için önce geçmişini hatırlaman gerekiyor.”
Luna'nın gözleri kolyesine kaydı.
Tam o sırada kolye hafifçe parladı.
Luna irkildi.
“Chris...”
Chris hemen ona yaklaştı.
“Ne oldu?”
Luna kolyeyi avucunun içine aldı.
Bir anda zihninde kısa bir görüntü belirdi.
Küçük bir çocuk...
Yağmurlu bir gece...
Ve ona sarılan bir kadın.
Kadının yüzü net değildi.
Ama sesi Luna'nın zihninde yankılandı:
“Ne olursa olsun, seni bulacağım.”
Luna gözlerini açtı.
Nefes almakta zorlanıyordu.
“Annem...”
Chris şaşkınlıkla ona baktı.
“Anneni mi gördün?”
Luna başını salladı.
“Evet. Ama yüzünü hatırlayamıyorum.”
Elias yavaşça yaklaştı.
“Zamanla hatırlayacaksın.”
Luna ona döndü.
“Peki aileme ne oldu?”
Elias'ın yüzündeki ifade değişti.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonunda konuştu:
“Ailen seni korumak için senden uzak kalmak zorunda kaldı.”
Luna'nın gözleri doldu.
“Beni bırakmadılar mı?”
“Hayır.”
Bu kez Elias'ın sesi daha yumuşaktı.
“Seni terk etmediler.”
Luna mektuba yeniden baktı.
Son bölümde birkaç satır daha vardı.
“Seni koruyacak kişinin kim olduğunu sana söyleyemedim. Çünkü bunu bilmen, seni daha büyük bir tehlikeye sokacaktı. Fakat bir gün gerçekleri öğrenmek istersen, Chris'in babasının eski çalışma odasına git.”
Chris mektubu görünce şaşırdı.
“Babamın çalışma odası mı?”
Luna başını salladı.
“Evet.”
Mektubun son satırına geldi.
“Orada sana ait olan bir şey bulacaksın. Onu bulduğunda, geçmişinin kapısı açılacak.”
Luna mektubu yavaşça kapattı.
Odanın içinde sessizlik vardı.
Chris birkaç saniye düşündü.
Sonra Luna'ya baktı.
“Yarın sabah çalışma odasına gideceğiz.”
Luna başını salladı.
Fakat Elias'ın yüzünde hâlâ sakladığı bir şey vardı.
Luna bunu fark etti.
“Elias...”
Adam ona baktı.
“Sen mektubun tamamını biliyorsun, değil mi?”
Elias cevap vermedi.
Bu sessizlik, Luna'nın sorusuna verilen en açık cevaptı.
Luna bir adım yaklaştı.
“Benden ne saklıyorsun?”
Elias gözlerini kaçırdı.
Sonunda sadece şunu söyledi:
“Çalışma odasına gittiğinde her şeyi öğrenmeye hazır ol.”
Luna kaşlarını çattı.
“Ne öğreneceğim?”
Elias kapıya doğru yürüdü.
Gitmeden önce durdu ve arkasına baktı.
“Seni kimin koruduğunu değil...”
Kısa bir sessizlik oldu.
“...seni kimin sakladığını öğreneceksin.”
Kapı kapandı.
Luna ve Chris birbirlerine baktılar.
Artık tek bir soru vardı:
Luna'nın geçmişindeki gerçek neydi?