Bölüm 12-Gizli oda

Luna'nın ağzından çıkan isim odanın içinde yankılandı.
"Adrian..."
Chris, birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Elias ise gözlerini yere indirmişti.
Luna bunu fark etti.
"Demek doğru."
Elias başını kaldırdı.
"Neyin doğru olduğunu düşünüyorsun?"
Luna duvardaki resme baktı.
"Onu daha önce gördüm."
Chris şaşkınlıkla ona döndü.
"Nerede?"
Luna gözlerini kapattı.
Bir görüntü belirdi.
Küçük bir kız...
Aynı oda...
Elinde oyuncak bir tilki...
Kapının yanında duran Adrian.
Ve onun söylediği söz:
"Büyüdüğünde her şeyi anlayacaksın."
Luna gözlerini açtı.
"Bana bunu söyledi."
Elias'ın yüzündeki ifade değişti.
"Ne söyledi?"
"Büyüdüğümde her şeyi anlayacağımı."
Chris kaşlarını çattı.
"Peki sonra ne oldu?"
Luna cevap vermeye çalıştı.
Fakat hafızası yine bulanıklaştı.
Başının içinde uğultu oluştu.
Bir kapı...
Annesinin sesi...
Adrian'ın bağırışı...
Sonra karanlık.
Luna duvara tutundu.
Chris hemen yanına geldi.
"İyi misin?"
Luna başını salladı.
"Bir şeyler hatırlıyorum ama tamamını göremiyorum."
Elias yavaşça odaya girdi.
"Çünkü hafızan bilinçli olarak bastırıldı."
Luna ona döndü.
"Kim yaptı?"
Elias cevap vermedi.
Chris'in sesi sertleşti.
"Elias, artık yeter. Bütün gerçekleri anlat."
Elias derin bir nefes aldı.
"Adrian, Luna'nın ailesinin dostu değildi."
Luna'nın gözleri büyüdü.
"Peki kimdi?"
"Onları izleyen kişiydi."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Chris bir adım öne çıktı.
"Babam bunu biliyor muydu?"
Elias başını eğdi.
"Evet."
Chris'in yüzündeki ifade değişti.
"O zaman neden onu durdurmadı?"
Elias cevap vermeden önce pencereye baktı.
"Çünkü Adrian yalnız değildi."
Luna'nın kalbi hızlandı.
"Kim vardı yanında?"
Elias tam konuşacakken kolyenin ışığı yeniden ortaya çıktı.
Bu kez ışık doğrudan odanın karşı duvarına vurdu.
Duvarın üzerinde küçük bir tilki sembolü belirdi.
Chris sembole yaklaştı.
"Burada gizli bir mekanizma var."
Duvarın kenarını inceledi.
Sonra küçük bir çıkıntıya bastı.
Klik.
Duvarın bir bölümü yana doğru açıldı.
Arkasında dar bir geçit vardı.
Luna şaşkınlıkla baktı.
"Bu evin içinde gizli bir oda mı var?"
Elias başını salladı.
"Ailen burayı saklanmak için kullanıyordu."
Üçü birlikte geçitten ilerledi.
Koridorun sonunda küçük bir oda vardı.
Odanın ortasında eski bir masa bulunuyordu.
Masanın üzerinde üç şey vardı:
Bir anahtar...
Eski bir fotoğraf...
Ve mühürlü bir mektup.
Luna mektuba yaklaştı.
Üzerinde yine kendi adı yazıyordu.
LUNA
Ancak bu kez mektubun altında başka bir isim vardı.
Adrian.
Luna'nın yüzündeki ifade değişti.
"Bu mektubu o yazmış."
Chris başını salladı.
"Öyle görünüyor."
Luna mührü açmak için elini uzattı.
Tam mektuba dokunduğu anda odanın ışıkları söndü.
Karanlığın içinde bir ses duyuldu.
"Onu açma."
Luna donup kaldı.
Chris hemen arkasını döndü.
Kapının önünde kimse yoktu.
Ses tekrar duyuldu.
Bu kez çok daha yakından:
"Çünkü Adrian'ın sana anlattığı hikâye gerçek değil."
Luna'nın elindeki mektup yere düştü.
Ve karanlığın içinden başka bir şey yuvarlandı.
Eski bir fotoğraf.
Luna eğilip fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Ama yanında hiç tanımadığı bir çocuk daha duruyordu.
Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:
"Kardeşini bulduğunda, geçmişinin tamamını hatırlayacaksın."
Luna'nın nefesi kesildi.
"Kardeşim mi?"
Chris ve Elias birbirlerine baktılar.
Çünkü ikisi de bu sırrı ilk kez görüyordu.
Ve Luna'nın geçmişinde artık cevaplanması gereken yeni bir soru vardı:
O çocuk kimdi?