Bölüm 11- Luna'nın doğduğu ev

Ertesi sabah hava kapalıydı.
Gece boyunca yaşananlardan sonra Luna neredeyse hiç uyumamıştı. Masanın üzerinde duran eski dosya, mektup ve fotoğraflar hâlâ gözlerinin önündeydi.
Özellikle de o adres...
Doğduğu ev.
Chris arabayı hazırlarken Luna sessizce kapının önünde bekliyordu. Elias ise biraz ileride durmuş, ormana doğru bakıyordu.
Luna ona yaklaştı.
"Sen gelmeyecek misin?"
Elias başını ona çevirdi.
"Geleceğim."
"O zaman neden bu kadar endişelisin?"
Elias birkaç saniye sustu.
"Çünkü bazı kapılar açıldığında onları tekrar kapatamazsın."
Luna kaşlarını çattı.
"Ben artık geçmişimden kaçmak istemiyorum."
Elias hafifçe başını salladı.
"Biliyorum."
Yaklaşık bir saat sonra ormanın çok daha derin bir bölümüne ulaştılar.
Ağaçların arasından eski bir ev görünüyordu.
Luna arabadan indiği anda olduğu yerde kaldı.
Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı.
Evi daha önce hiç görmemiş olması gerekiyordu.
Ama içindeki bir ses burayı tanıyordu.
"Burası..."
Chris yanına geldi.
"Emin misin?"
Luna yavaşça başını salladı.
"Evet."
Kapıya doğru yürüdü.
Her adımında zihninde küçük görüntüler beliriyordu.
Bir kadın mutfakta gülümsüyordu.
Bir adam şöminenin yanında oturuyordu.
Ve küçük Luna, evin içinde koşuyordu.
Sonra görüntü aniden değişti.
Bir gece...
Bağırışlar...
Açılan bir kapı...
Ve annesinin onu kucağına alışı.
Luna gözlerini açtı.
"Hatırlıyorum..."
Chris hemen ona yaklaştı.
"Neyi?"
Luna'nın sesi titriyordu.
"Annem beni buradan götürdü."
Elias sessizce başını eğdi.
"Evet."
Luna ona döndü.
"Bunu biliyordun."
Bu bir soru değildi.
Elias cevap vermedi.
Luna'nın bakışları sertleşti.
"Bana neden daha önce söylemedin?"
Elias iç çekti.
"Çünkü sen hazır değildin."
"Artık hazırım."
Luna kapıyı açtı.
Ev yıllardır kullanılmamış olmasına rağmen içeride garip bir düzen vardı. Mobilyaların çoğu hâlâ yerindeydi.
Duvarın üzerinde eski bir aile fotoğrafı asılıydı.
Luna fotoğrafa yaklaştı.
Annesi...
Babası...
Ve küçük Luna.
Fotoğrafın köşesinde ise başka biri vardı.
Chris'in yüzü bir anda değişti.
"Bu..."
Luna ona baktı.
"Ne oldu?"
Chris fotoğrafa yaklaştı.
"Bu adamı tanıyorum."
Luna'nın kalbi sıkıştı.
"Kim?"
Chris cevap vermeden önce fotoğrafı dikkatlice inceledi.
"Babamın en yakın arkadaşlarından biri."
Elias'ın yüzü gerildi.
"Adı Adrian'dı."
Luna hemen Elias'a döndü.
"Adrian kim?"
Elias cevap vermek istemiyor gibiydi.
Sonunda konuştu:
"Senin ailene yardım eden kişilerden biriydi."
Chris kaşlarını çattı.
"Yardım eden mi?"
Elias başını salladı.
"Başlangıçta."
Luna bu kelimeye takıldı.
"Başlangıçta?"
Elias sessiz kaldı.
Luna odanın içinde dolaşmaya başladı.
Bir şey onu üst kata çekiyordu.
Merdivenlere ulaştığında kolyesi yeniden parladı.
"Burada bir şey var."
Chris onun peşinden çıktı.
Üst kattaki koridorun sonunda küçük bir oda vardı.
Kapısı kilitliydi.
Luna kolyeyi kapının önünde tuttu.
Klik.
Kilit kendiliğinden açıldı.
İçeride küçük bir çocuk odası vardı.
Duvarlarda Luna'nın çocukken çizdiği resimler asılıydı.
Luna yavaşça bir resme dokundu.
Resimde üç kişi vardı.
Bir kadın...
Bir adam...
Ve küçük bir kız.
Fakat resmin köşesinde dördüncü bir kişi daha çizilmişti.
Yüzü karalanmıştı.
Luna fısıldadı:
"Bu kim?"
Elias kapının önünde durmuştu.
Yüzü bembeyaz olmuştu.
"Onu hatırlamaman gerekiyor."
Luna ona döndü.
"Neden?"
Elias cevap vermedi.
Luna resme tekrar baktı.
Ve o anda zihninde çok eski bir cümle yankılandı:
"Ona asla güvenme."
Luna'nın gözleri büyüdü.
"Ben bu kişiyi hatırlıyorum."
Chris ona yaklaştı.
"Kim?"
Luna resimdeki karalanmış yüze baktı.
Dudaklarından tek bir isim çıktı:
"Adrian."
Elias gözlerini kapattı.
Çünkü artık Luna'nın hatırladığı şeylerden kaçmak mümkün değildi.
Adrian, Luna'nın çocukluğunda yalnızca bir yabancı değildi.
Onun geçmişindeki en büyük sırlardan birinin parçasıydı.