Bölüm 2- Kapının Ardındaki Yabancı

Luna, Chris'in yanına yaklaştı.
"Ne oldu kim gelmiş?"
Chris cevap vermedi
Sonunda derin bir nefes aldı.
"Bilmiyorum."
Luna kaşlarını çattı.
"Ama sen böyle bakıyorsan kesin bir sorun vardır."
Chris ona döndü.
"Luna, odana çık."
Luna'nın kulakları bir anda geriye doğru yatıverdi.
"Hayır."
Chris şaşkınlıkla baktı.
"Ne demek hayır?"
"Ne olduğunu bilmeden hiçbir yere gitmiyorum."
Chris birkaç saniye sustu, Luna ile ikisi zarfa bakar.
Chris eğilip aldı.
Üzerinde yalnızca tek bir kelime yazıyordu:
LUNA
Luna'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Benim adım..."
Chris zarfı açmadan önce ona baktı.
"Evet."
Luna yutkundu.
"Kim verdi bunu şimdi."
Chris zarfı yavaşça açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Luna vardı.
Ama fotoğraf yeni değildi.
Luna'nın daha küçük olduğu zamanlara aitti.
Fotoğrafın arkasında ise kısa bir cümle yazıyordu:
"Onu ne kadar saklarsan sakla, sonunda onu almaya geleceğiz."
Chris'in yüzündeki ifade sertleşti.
Luna fotoğrafı görünce birkaç adım geri çekildi.
"Chris..."
Chris hemen ona döndü.
"Korkma."
Luna başını kaldırdı.
"Ya seni de bulurlarsa?"
Chris bir süre sessiz kaldı.
Sonra zarfı kapattı.
"O zaman ne sana ne de bana ikimize de zarar gelmesine izin vermem."
Tam o sırada dışarıdaki araba hareket etti.
Bahçeden uzaklaşmaya başladı.
Luna pencereye koştu.
"Gidiyorlar!"
Chris de pencereye yaklaştı.
Araba karanlığın içinde kaybolurken Chris'in telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Chris telefonu açtı.
Karşı taraftan boğuk bir ses geldi.
"Onu koruyabileceğini gerçekten düşünüyor musun?"
Chris'in sesi sertleşti.
"Sen kimsin?"
Karşı taraf kısa bir kahkaha attı.
"Bunu yakında öğreneceksin."
Telefon kapandı.
Luna sessizce Chris'e bakarken aynı zamanda tedirgindi.
Chris telefonu cebine koydu.
Artık bunun sıradan bir tehdit olmadığını anlamıştı.
Çünkü karşıdaki kişi yalnızca Luna'nın adını bilmiyordu.
Onun geçmişini de biliyordu.
Ve Luna'nın geçmişinde, Chris'in henüz bilmediği çok daha büyük bir sır vardı.