Bölüm 5- Hatırlanan yüz

Ormanın içindeki araç sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Luna, binanın üst katındaki gölgeye bakmaya devam ediyordu. Kalbi hızla atıyordu.
O yüz...
Yıllardır hatırlayamadığı yüz.
Bir anda zihninde görüntüler belirmeye başladı.
Küçük bir Luna, aynı binanın koridorunda koşuyordu.
Arkasından gelen ayak sesleri...
Sonra bir adamın sesi:
"Korkma. Seni buradan çıkaracağım."
Luna gözlerini kapattı.
Görüntü değişti.
Adamın yanında başka biri duruyordu.
Uzun boylu, koyu renk paltolu bir adam...
Yüzü tam seçilemiyordu.
Ama elindeki yüzük açıkça görünüyordu.
Üzerinde aynı sembol vardı.
Luna gözlerini açtı.
"Chris..."
Chris ona döndü.
"Ne oldu?"
Luna'nın sesi titriyordu.
"Senin ailenden biri buradaydı."
Chris'in yüzü bir anda ciddileşti.
"Emin misin?"
Luna başını salladı.
"Yüzünü hatırlamıyorum. Ama yüzüğünü hatırlıyorum."
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Artık saklamanın anlamı yok."
Chris ona döndü.
"Neyi saklıyorsun?"
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra Luna'ya baktı.
"Sen buraya tesadüfen getirilmedin."
Luna'nın gözleri büyüdü.
"Ne demek bu?"
Adam devam etti:
"Yıllar önce seni korumak isteyen biri vardı. Ama seni koruyabilmesinin tek yolu seni ortadan kaybetmekti."
Chris araya girdi.
"Kimdi o?"
Adamın cevabı ikisini de şaşırttı.
"Chris'in babası."
Chris olduğu yerde kaldı.
"Babam mı?"
Adam başını salladı.
"Evet."
Luna şaşkınlıkla Chris'e baktı.
"Ama neden?"
Adam cevap vermeden önce dışarıdaki araçların sesini duydu.
"Çünkü Luna'nın taşıdığı güç, bazı insanların yıllardır peşinde olduğu şey."
Luna'nın yüzündeki şaşkınlık arttı.
"Ne gücü?"
Adam tam cevap verecekken binanın kapısı sertçe açıldı.
Chris hemen Luna'nın önüne geçti.
Dışarıdan gelen ayak sesleri koridorda yankılanıyordu.
Yaşlı adam fısıldadı:
"Artık seni saklayamam."
Luna geriye doğru bir adım attı.
"Neden?"
Adam gözlerini ona dikti.
"Çünkü seni arayanlar yalnızca geçmişini bilmiyor."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Gücünün uyandığını da biliyorlar."
Luna'nın gözleri bir anlığına parladı.
Chris bunu fark etti.
Ama hiçbir şey söylemedi.
Koridorun sonundan bir ses yükseldi:
"Luna!"
Luna donup kaldı.
O sesi tanıyordu.
Çocukluğundan kalan anıların arasından aynı ses tekrar yükseliyordu.
"Seni bulacağımı söylemiştim."
Chris Luna'ya baktı.
"Onu tanıyor musun?"
Luna cevap vermedi.
Çünkü artık hatırlıyordu.
O ses...
Onu yıllar önce ormana götüren kişinin sesiydi.
Ve o kişi, Luna'nın geçmişindeki en büyük sırrın anahtarıydı.