Bölüm 3- Unutulan geçmiş

Gece boyunca Luna uyuyamadı.
Chris'in çalışma odasından gelen ışık hâlâ koridoru aydınlatıyordu. Chris, masanın başında eski fotoğrafı inceliyordu.
Luna sonunda dayanamayarak kapıyı çaldı.
"Girebilir miyim?"
Chris başını kaldırdı.
"Gel."
Luna içeri girdi. Bakışları doğrudan masadaki fotoğrafa kaydı.
"O fotoğraf nereden çıktı?"
Chris bir süre cevap vermedi.
Sonra fotoğrafı ona doğru uzattı.
"Bunu bana sen anlatmalısın."
Luna fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafa baktığı anda başının içinde garip bir uğultu başladı.
Karanlık bir orman...
Soğuk bir gece...
Uzaklardan gelen bir ses...
Ve küçük bir kız çocuğu.
Luna'nın nefesi kesildi.
Fotoğraf elinden yere düştü.
"Ben... bunu hatırlıyorum."
Chris ayağa kalktı.
"Neyi?"
Luna gözlerini kapattı.
Parçalar yavaş yavaş zihninde birleşiyordu.
Küçükken yaşadığı ev...
Ormanın kenarındaki eski bina...
Ve kendisine sürekli aynı şeyi söyleyen bir adam:
"Gerçek kimliğini kimseye anlatma."
Luna gözlerini açtı.
"Ben hep yalnız büyüdüğümü sanıyordum."
Chris sessizce onu dinliyordu.
"Ama yalnız değildim."
Luna'nın sesi titredi.
"Benim gibi başkaları da vardı."
Chris'in kaşları çatıldı.
"Başka melezler mi?"
Luna başını salladı.
"Evet."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Luna devam etti:
"Bizi bir yerde saklıyorlardı. Nedenini bilmiyordum. Küçüktüm. Sadece kaçmam gerektiğini söylediklerini hatırlıyorum."
Chris masanın üzerindeki fotoğrafa tekrar baktı.
"Peki sen nasıl kaçtın?"
Luna bir an durdu.
Sonra aklına bir görüntü geldi.
Açık bir kapı.
Yoğun yağmur.
Ormanın içinde koşan küçük bir çocuk.
Ve arkasından gelen insanların sesleri...
Luna gözlerini açtı.
"Biri bana yardım etti."
Chris hemen sordu:
"Kim?"
Luna'nın yüzü şaşkınlıkla değişti.
"Bilmiyorum."
Sonra masadaki zarfı gördü.
Zarfın üzerinde hâlâ kendi adı yazıyordu.
Birden aklına başka bir şey geldi.
"Chris..."
"Ne?"
Luna zarfın arkasını çevirdi.
Köşede küçük bir sembol vardı.
Chris sembolü görünce donup kaldı.
Çünkü bu sembolü daha önce görmüştü.
Kendi ailesinin eski arşivlerinde.
Chris'in yüzündeki ifade değişti.
Luna bunu fark etti.
"Sen bu işareti tanıyorsun."
Chris cevap vermedi.
Luna bir adım yaklaştı.
"Chris, lütfen."
Chris derin bir nefes aldı.
"Bu sembol..."
Bir süre sustu.
"...benim ailemin sembolü."
Luna'nın gözleri büyüdü.
"Ne?"
Chris fotoğrafı eline aldı.
Artık geçmişin iki farklı hikâyesi birbirine bağlanmıştı.
Luna'nın yıllardır hatırlamadığı çocukluğu...
Chris'in ailesinin sakladığı sırlar...
Ve gece onları izleyen gizemli kişi.
Hepsi aynı noktada birleşiyordu.
Chris, Luna'ya baktı.
"Sanırım seni yıllar önce bulan kişi..."
Sözünü tamamlayamadı.
Çünkü dış kapıdan bir ses geldi.
Tak...
İkisi de kapıya döndü.
Ardından ikinci bir ses.
Tak... Tak...
Chris hemen kapıya yöneldi.
Luna arkasından seslendi:
"Chris..."
Kapının altından yavaşça bir kâğıt parçası içeri itildi.
Chris eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca bir cümle vardı:
"Geçmişini öğrenmek istiyorsan, ormana geri dön."
Luna kâğıda baktı.
Ormanın adını görür görmez yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü o yer...
Çocukluğundan hatırladığı son yerdi.