Bölüm 16- Luna'nın gücü

“Senin evine.”
Luna’nın sözleri odada yankılandı.
Chris bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonunda başını kaldırdı.
“Dosya evimdeyse, şimdi gidiyoruz.”
Elias itiraz etti.
“Bu kadar kolay olmayacak.”
Chris ona döndü.
“Neden?”
“Çünkü babanın eski dosyalarını sakladığı yer artık yalnızca onun kontrolünde değil.”
Luna kaşlarını çattı.
“Kim kontrol ediyor?”
Elias cevap vermeden önce Adrian konuştu.
“Geçmişini bilen biri.”
Luna ona baktı.
“Bana bilmeceler anlatmayı bırak.”
Adrian’ın bakışları sertleşti.
“Keşke bu kadar basit olsaydı.”
Saatler sonra üçü Chris’in evine ulaştığında hava tamamen kararmıştı.
Chris doğrudan çalışma odasına yöneldi.
Kapıyı açtığında Luna bir anda durdu.
Duvarlardaki eski kitaplıklar, masanın üzerindeki belgeler ve odanın köşesindeki büyük ahşap dolap…
Her şey ona tanıdık geliyordu.
“Ben buraya daha önce geldim.”
Chris şaşırdı.
“Buraya mı?”
Luna başını salladı.
“Çocukken.”
Bir anda gözleri değişti.
Luna’nın zihninde odanın eski hâli canlandı.
Küçük bir çocuk olarak aynı odada duruyordu.
Yanında annesi vardı.
Annesi bir çekmeceyi açıyor ve içine küçük, siyah bir kutu koyuyordu.
Luna görüntünün içine çekilmiş gibiydi.
“Anne…”
Chris ona yaklaştı.
“Luna?”
Luna gözlerini kapattı.
“Bir kutu vardı.”
“Ne kutusu?”
“Bilmiyorum.”
Gözlerini açtığında doğrudan masanın altındaki eski bölmeye baktı.
“Orada.”
Chris bölmeyi açtı.
Gerçekten de içeride küçük, siyah bir kutu vardı.
Luna’nın nefesi kesildi.
Kutunun üzerinde gümüş renkli bir tilki sembolü bulunuyordu.
Elias fısıldadı:
“Demek hâlâ buradaymış.”
Chris kutuyu açmak istedi.
Fakat Luna elini onun üzerine koydu.
“Bekle.”
Kutunun içinden çok hafif bir ışık sızıyordu.
Luna parmaklarını kapağa dokundurdu.
Bir anda bütün oda sessizleşti.
Sonra Luna’nın zihninde bir görüntü oluştu.
Annesi karşısında duruyordu.
“Luna, eğer bunu görüyorsan…”
Ses titriyordu.
“Gücün uyanmış demektir.”
Luna gözlerini açtı.
“Gücüm?”
Annesinin sesi zihninde devam etti:
“Sen yalnızca anıları gören biri değilsin. Anıların içindeki gerçeği değiştirmeden ortaya çıkarabilirsin.”
Luna şaşkınlıkla geri çekildi.
Chris ona baktı.
“Ne oldu?”
“Annem…”
Luna yutkundu.
“Gücümün ne olduğunu biliyormuş.”
Tam o anda kutunun içindeki ışık büyüdü.
Odada bulunan eski fotoğraflardan biri havaya kalktı.
Fotoğrafın üzerindeki görüntü değişmeye başladı.
Luna’nın gözleri büyüdü.
Fotoğrafta kendisi ve kardeşi vardı.
Fakat bu kez yanlarında üçüncü bir kişi bulunuyordu.
Chris’in babası.
Luna fısıldadı:
“Demek o da oradaydı…”
Fotoğraf bir kez daha değişti.
Bu kez Chris’in babası çocukları bir kapının önünde tutuyordu.
Arkasında Luna’nın annesi vardı.
Ve annesi ağlayarak şöyle diyordu:
“Onları ayırmak zorundasın.”
Chris donakaldı.
“Hayır…”
Luna ona baktı.
“Chris?”
Chris fotoğrafa yaklaşarak başını salladı.
“Babam bunu bana hiç anlatmadı.”
Bir anda odanın kapısı sertçe kapandı.
GÜM!
Herkes irkildi.
Işıklar söndü.
Luna’nın gözleri karanlıkta parladı.
Bu kez korkmuyordu.
Çünkü zihninde başka bir şey fark etmişti.
Kapının önündeki kişinin görüntüsü…
Daha önce gördüğü kişiye aitti.
Kardeşine.
Luna gözlerini kapattı.
Ve ilk kez kendi isteğiyle gücünü kullandı.
Karanlığın içindeki anıya dokundu.
Görüntü netleşti.
Kardeşi kapının önünde duruyordu.
Elinde gümüş tilki kolyesi vardı.
Sonra başını kaldırıp doğrudan Luna’nın bulunduğu yere baktı.
“Beni duyabiliyorsan…”
Luna’nın nefesi kesildi.
“Gücünü kullanmayı öğren. Çünkü seni arayan kişi Adrian değil.”
Görüntü kayboldu.
Luna gözlerini açtı.
Chris hemen sordu:
“Kim?”
Luna cevap vermedi.
Çünkü masanın üzerindeki siyah kutunun içinde yeni bir yazı belirmişti:
“GERÇEK DÜŞMAN, HEPİNİZİN TANIDIĞI BİRİ.”
Ve hemen altında tek bir isim vardı:
Elias.