Bölüm 17-Gerçek düşman

“Elias.”
Luna’nın sesi odada yankılandı.
Chris yavaşça başını Elias’a çevirdi.
Elias ise siyah kutuya bakıyordu. Yüzündeki şaşkınlık, diğerlerinden farklıydı.
Sanki bu ismi görmeyi bekliyordu.
Chris sertçe sordu:
“Bunu açıklayacak mısın?”
Elias cevap vermedi.
Luna bir adım öne çıktı.
“Yıllardır bana yardım ettiğini düşündüm.”
“Luna…”
“Beni çocukken ormandan çıkardığını söyledin.”
“Evet.”
“Annemin mesajını bulmamı sağladın.”
“Evet.”
“Adrian’dan kaçmamıza yardım ettin.”
Elias gözlerini kapattı.
“Evet.”
Luna’nın sesi titredi.
“Peki neden kutuda senin adın var?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Elias derin bir nefes aldı.
“Çünkü annen bana bir görev verdi.”
Chris kaşlarını çattı.
“Ne görevi?”
“Luna’yı korumak.”
Luna şaşkınlıkla ona baktı.
“Beni mi?”
Elias başını salladı.
“Ve kardeşini.”
Luna’nın gözleri büyüdü.
“Öyleyse neden bizi ayırdınız?”
Elias’ın yüzündeki ifade değişti.
“Ben ayırmadım.”
Chris hemen araya girdi.
“Peki kim ayırdı?”
Elias cevap vermeden önce siyah kutu yeniden parladı.
Kutunun içinden küçük bir kâğıt yükseldi.
Luna kâğıdı aldı.
Üzerinde annesinin el yazısı vardı:
“Elias’a güven. Fakat onun sana anlatmadığı şeyleri öğrenmeden önce Adrian’ı suçlama.”
Luna şaşkınlıkla kâğıda baktı.
“Demek sen düşman değilsin.”
Elias başını eğdi.
“Hayır.”
Chris sordu:
“Öyleyse neden ismin orada?”
Elias cevap verdi:
“Çünkü bu kutu düşmanı göstermiyor.”
Luna ona baktı.
“Ne gösteriyor?”
Elias kutunun üzerindeki tilki sembolünü işaret etti.
“Sırrı kimin bildiğini gösteriyor.”
O anda odadaki hava değişti.
Luna’nın kolyesi yeniden parladı.
Bu kez ışık doğrudan duvardaki eski tabloya yöneldi.
Tablo yavaşça yana kaydı.
Arkasında gizli bir bölme ortaya çıktı.
Chris şaşkınlıkla yaklaştı.
“Babamın çalışma odasında bundan da mı vardı?”
Elias başını salladı.
“Burası onun en gizli odasıydı.”
İçeride onlarca dosya bulunuyordu.
Luna ilk dosyayı açtı.
Üzerinde:
“LUNA — DOSYA 01”
İkinci dosyada:
“İKİZ KARDEŞ — DOSYA 02”
Luna’nın eli titredi.
“İkiz…”
Chris ona baktı.
“Demek kardeşinle ilgili bütün bilgiler burada.”
Luna dosyayı açtı.
İlk sayfada çocukluk fotoğrafları vardı.
İkinci sayfada ise tek bir cümle:
“İki çocuk birlikte kaldığı sürece güçleri birbirini tamamlıyor.”
Luna’nın gözleri büyüdü.
“Birbirimizi tamamlıyorduk…”
Elias sessizce konuştu:
“Evet.”
“Peki neden bizi ayırdılar?”
Elias dosyanın son sayfasını açtı.
Orada üç isim vardı:
Adrian.
Chris’in babası.
Ve Luna’nın babası.
Luna donup kaldı.
“Babam da mı?”
Elias başını salladı.
“Üçü birlikte bir karar aldı.”
Chris şaşkınlıkla sordu:
“Ne kararı?”
Elias cevap vermeden önce odanın dışından bir ses geldi.
“Onları ayırma kararını…”
Herkes kapıya döndü.
Adrian kapının eşiğinde duruyordu.
“…üçünüz değil, ben verdim.”
Luna’nın yüzü bembeyaz oldu.
Adrian devam etti:
“Çünkü o zaman başka bir seçeneğimiz yoktu.”
Luna ona doğru yürüdü.
“Benden ne sakladınız?”
Adrian’ın bakışları yumuşadı.
“Kardeşinin nerede olduğunu.”
Luna’nın kalbi hızlandı.
“Biliyorsun.”
Adrian başını salladı.
“Evet.”
“Yaşıyor mu?”
Adrian birkaç saniye sustu.
Sonra:
“Yaşıyor.”
Luna’nın gözleri doldu.
“Beni ona götür.”
Adrian cevap vermedi.
Tam o sırada odanın arkasındaki duvardan bir tıkırtı geldi.
Tak… tak… tak…
Luna döndü.
Duvarın üzerinde gümüş bir tilki sembolü belirmişti.
Sembolün altında yeni bir cümle ortaya çıktı:
“KARDEŞİNİ BULMAK İSTİYORSAN, SON ANAHTARI BUL.”
Luna sembole baktı.
Artık geçmişi yalnızca öğrenmiyordu.
Geçmiş, onu bir yere çağırıyordu.
Ve o yerin neresi olduğunu gösteren tek şey, dosyanın son sayfasında bulunan küçük haritaydı.
Haritanın üzerinde kırmızı bir işaret vardı.
Ormanın tam ortası.