Bölüm 14-Adrian'ın gerçeği

Kuzeye doğru ilerleyen araba, ormanın giderek kararan yollarında sessizce ilerliyordu.
Direksiyonda Chris vardı.
Yan koltukta Luna oturuyordu.
Elindeki fotoğrafı defalarca incelemişti.
Fotoğraftaki çocuk...
Kardeşi.
Fakat zihninde ona dair hiçbir anı tam olarak oluşmuyordu.
Arka koltukta oturan Elias ise sessizdi.
Sonunda Luna dayanamadı.
"Adrian kim?"
Elias cevap vermedi.
Luna arkasına döndü.
"Bu kez susma."
Elias gözlerini kapattı.
"Adrian, senin ailene yaklaşan ilk kişiydi."
"Neden?"
"Çünkü ailenden kalan gücü biliyordu."
Chris araya girdi.
"Babam da bunu biliyordu."
Elias başını salladı.
"Evet."
Chris'in sesi sertleşti.
"O zaman neden Adrian'ı durdurmadı?"
Elias birkaç saniye sustu.
"Çünkü bir zamanlar Adrian'a güveniyordu."
Luna şaşkınlıkla sordu:
"Peki sonra ne oldu?"
Elias pencereye baktı.
"Adrian'ın asıl amacını öğrendi."
Bir süre sonra eski bir kasabanın girişine ulaştılar.
Kasabanın kuzeyinde, ağaçların arasında büyük ve terk edilmiş bir malikâne görünüyordu.
Luna'nın kolyesi yeniden parlamaya başladı.
Chris arabayı durdurdu.
"Burası mı?"
Elias başını salladı.
"Adrian'ın eski evi."
Üçü arabadan indi.
Malikânenin kapısı açıktı.
İçeri girdiklerinde duvarlarda eski fotoğraflar vardı.
Luna bir fotoğrafın önünde durdu.
Fotoğrafta annesi ve babası vardı.
Yanlarında ise Adrian.
Fakat bu kez başka biri daha görünüyordu.
Chris'in babası.
Luna fotoğrafa dikkatle baktı.
"Hepsi birbirini tanıyormuş."
Chris sessizce cevap verdi.
"Benden saklanan şeylerin düşündüğümden çok daha büyük olduğu belli."
Luna fotoğrafı çevirdi.
Arkasında bir tarih vardı.
On beş yıl önce.
Ve altında tek bir cümle:
"Bugün çocukları ayırmak zorunda kaldık."
Luna'nın yüzü değişti.
"Çocukları..."
Birden zihninde görüntüler belirdi.
Küçük Luna...
Yanında küçük bir erkek çocuk...
İkisi birlikte koşuyordu.
Çocuk ona elini uzatıyordu.
"Bir gün tekrar buluşacağız."
Sonra görüntü değişti.
Adrian onları ayırıyordu.
Luna annesine doğru koşmaya çalışıyordu.
Bir kapı kapanıyordu.
Luna gözlerini açtı.
Nefesi kesilmişti.
"Hatırladım."
Chris hemen yanına geldi.
"Neyi?"
Luna'nın gözleri doldu.
"Kardeşimle birlikteydim."
Elias sessizce başını salladı.
"Evet."
"Bizi Adrian ayırdı."
Elias cevap vermedi.
Luna'nın sesi titredi.
"Neden?"
Bu kez Elias gerçeği söylemek zorunda kaldı.
"Çünkü kardeşinin gücü senden farklıydı."
Luna şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne demek bu?"
"Senin gücün anılarla bağlantılı. Onunki ise..."
Elias cümlesini tamamlayamadan malikânenin üst katından bir ses geldi.
"Onunki benim kontrolümde."
Üçü de yukarı baktı.
Merdivenlerin başında bir adam duruyordu.
Luna onu fotoğraflardan tanıyordu.
Adrian.
Adrian yavaşça merdivenlerden indi.
"Yıllar sonra tekrar karşılaştık, Luna."
Chris öne çıktı.
"Kardeşi nerede?"
Adrian ona baktı.
"Hâlâ aynı soruyu soruyorsunuz."
Luna bir adım öne çıktı.
"Kardeşim nerede?"
Adrian'ın yüzündeki ifade değişti.
"Çok yakında onu göreceksin."
Luna'nın kolyesi bir anda parladı.
Adrian'ın bakışları kolyeye çevrildi.
"Demek annen sonunda onu sana bıraktı."
Luna kolyeyi sıktı.
"Annem nerede?"
Adrian cevap vermedi.
Bunun yerine masanın üzerindeki eski bir kutuyu gösterdi.
"Önce geçmişini tamamen hatırla."
Luna kutuya baktı.
Kutunun üzerinde yine aynı sembol vardı.
Ve bu kez Luna, sembolü görür görmez çocukluğundan kalan son görüntüyü hatırladı.
Annesi ona sarılıyordu.
Yanında kardeşi vardı.
Karşılarında ise Chris'in babası duruyordu.
Ve annesi ona şöyle diyordu:
"Ona güvenebilirsin."
Luna'nın bakışları Chris'e çevrildi.
Chris de şaşkın görünüyordu.
Çünkü Luna'nın annesinin kimi kastettiğini ikisi de anlamıştı.
Chris'in babasını.
Fakat Adrian'ın yüzündeki ifade başka bir şeyi gösteriyordu.
Sanki hikâyenin henüz kimsenin bilmediği başka bir tarafı vardı.
Adrian yavaşça konuştu:
"Babanızın size anlattığı hikâye doğru değil."
Luna'nın kalbi hızlandı.
"O zaman gerçek ne?"
Adrian cevap vermeden önce malikânenin ışıkları söndü.
Karanlıkta yalnızca Luna'nın kolyesi parlıyordu.
Ve uzak bir odadan bir çocuk sesi duyuldu:
"Luna..."
Luna olduğu yerde dondu.
O sesi tanıyordu.
Yıllardır hatırlayamadığı kardeşinin sesiydi.
"Beni bul."