Bölüm 4- Ormana dönüş

Sabah olduğunda hava kapalıydı.
Luna, bütün gece doğru düzgün uyuyamamıştı. Masanın üzerinde duran kâğıt parçasındaki cümle hâlâ aklındaydı.
"Geçmişini öğrenmek istiyorsan, ormana geri dön."
Chris ise çoktan hazırlanmaya başlamıştı.
Luna kapının önünde durup ona baktı.
"Gerçekten oraya gidecek miyiz?"
Chris ceketini giyerken başını kaldırdı.
"Evet."
"Ya bu bir tuzaksa?"
Chris birkaç saniye düşündü.
"Büyük ihtimalle öyle."
Luna şaşkınlıkla baktı.
"O zaman neden gidiyoruz?"
Chris'in bakışları ciddileşti.
"Çünkü senden bir şey saklanıyor. Ve onun kim olduğunu öğrenmenin zamanı geldi."
Luna sessiz kaldı.
Bir süre sonra başını salladı.
"Tamam. Geliyorum."
Saatler sonra ormanın girişine ulaştılar.
Luna arabadan indiği anda durdu.
Kalbi hızla çarpmaya başlamıştı.
Ağaçların arasından esen rüzgâr, ona yıllar önce duyduğu sesleri hatırlatıyordu.
Chris onun yanına geldi.
"İyi misin?"
Luna cevap vermedi.
Gözlerini ormanın derinliklerine dikmişti.
Sonra fısıldadı:
"Burayı hatırlıyorum."
İkisi birlikte yürümeye başladı.
Bir süre sonra Luna aniden durdu.
Karşılarında eski, terk edilmiş bir bina vardı.
Duvarları sarmaşıklarla kaplanmış, pencerelerinin çoğu kırılmıştı.
Luna'nın yüzü bembeyaz oldu.
"Burası..."
Chris ona baktı.
"Neresi?"
Luna yavaşça cevap verdi:
"Çocukken kaldığım yer."
Chris binaya baktı.
Kapının üzerinde paslanmış bir sembol vardı.
Aynı sembol...
Zarfın üzerinde bulunan sembol.
Chris kapıya yaklaştı.
Tam dokunacakken içeriden bir ses geldi.
"Sonunda geldiniz."
Luna irkilerek Chris'in arkasına geçti.
Kapı ağır ağır açıldı.
İçeriden yaşlı bir adam çıktı.
Chris hemen Luna'nın önüne geçti.
Adam sakin görünüyordu.
"Korkmanıza gerek yok."
Chris sertçe sordu:
"Luna'yı nereden tanıyorsun?"
Adam Luna'ya baktı.
Gözlerinde şaşkınlık vardı.
"Demek gerçekten hayatta kaldın."
Luna'nın nefesi kesildi.
"Beni tanıyorsun."
Adam başını salladı.
"Seni çocukken gördüm."
Luna bir adım öne çıktı.
"Ailem nerede?"
Adamın yüzündeki ifade değişti.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda şöyle dedi:
"Ailen sandığın kişiler..."
Adam cümlesini tamamlayamadan binanın içinden yüksek bir ses duyuldu.
GÜM!
Luna irkildi.
Chris hemen arkasını döndü.
Adam ise panikle içeri baktı.
"Çok geç kaldık."
Chris kaşlarını çattı.
"Ne demek istiyorsun?"
Adam cevap vermedi.
Sadece Luna'ya baktı.
"Onlar seni buldu."
Ormanın derinliklerinden birkaç araç sesi yükseldi.
Luna'nın gözleri büyüdü.
Chris onun elini tuttu.
"Buradan çıkıyoruz."
Fakat Luna yerinden kıpırdamadı.
Çünkü binanın üst katındaki kırık pencereden bir gölge onları izliyordu.
Ve Luna o gölgeyi görür görmez geçmişinden bir görüntü hatırladı.
Çocukken ona yardım eden kişi...
O adamdı.
Ama adamın yanında başka biri daha vardı.
Luna'nın hafızasında silinmiş olan yüz...
Chris'in ailesinden birine aitti.