Bölüm 1- Geçmişin kapıları

Gece, şehrin üzerine ağır bir sessizlik bırakmıştı.
Şehrin en güçlü isimlerinden biri olan Chris, dışarıdan bakıldığında soğuk ve ulaşılmaz bir mafya patronuydu. Kendi şirketi, adamları ve kimsenin kolay kolay karşısına çıkmaya cesaret edemeyeceği bir düzeni vardı.
Fakat onun kimsenin bilmediği bir sırrı vardı.
Evinde, diğerlerinden oldukça farklı bir canlı yaşıyordu.
Kızıl tüylü bir tilki.
Üstelik bu sıradan bir tilki değildi.
Bir gözü masmavi, diğer gözü ise kızıl renkteydi. İnsan biçimine bürünebilen bu gizemli tilki, zamanının çoğunu Chris'in yanında geçiriyordu. Chris ona Luna adını vermişti.
Luna, insan formunda genç bir kız gibi görünse de tilki özelliklerini tamamen kaybetmiyordu. Kızıl saçları, dikkat çekici gözleri ve tilki kulakları onun gerçek kimliğini ele veriyordu.
Chris ise bu sırrı yıllardır saklıyordu.
Çünkü Luna sıradan bir melez değildi.
Onun içinde, normal insanların anlayamayacağı kadar güçlü bir şey vardı.
Ertesi gün Chris eve geç gelir.
Saat gece yarısını çoktan geçmişti.
Luna, odasının penceresinin önünde oturmuş, dışarıdaki karanlığı izliyordu.
Chris yine geç kalmıştı.
Her ne kadar alışmış olsa da içindeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu.
Tam yatağına dönmek üzereyken aşağıdan bir araba sesi duyuldu.
Luna'nın kulakları bir anda dikildi.
Kapının açıldığını duydu.
Ardından ağır adımlar...
Chris gelmişti.
Luna hızla odasından çıktı ve merdivenlerden aşağı indi.
Chris üzerindeki koyu renk takım elbisesini çıkarmadan salona girmişti. Yorgun görünüyordu.
Luna onu görür görmez yanına koştu.
"Sonunda geldin!"
Chris hafifçe gülümsedi.
"Geç kaldım. Birkaç işi halletmem gerekiyordu."
Luna kaşlarını çattı.
"Beni yine merakta bıraktın."
Chris ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı.
"Özür dilerim."
Luna birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra Chris'in yüzüne dikkatlice baktı.
"İyi misin?"
Chris başını salladı.
"İyiyim. Sadece biraz yoruldum."
Luna'nın endişeli bakışları yumuşadı.
Fakat tam o sırada dışarıdan başka bir ses geldi.
Bir araba daha...
Chris'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Az önceki yorgunluk yerini ciddiyete bırakmıştı.
Luna bunu fark etti.
"Ne oldu?"
Chris pencereye doğru ilerledi.
Dışarıdaki siyah araca baktı.
Sonra sessizce konuştu:
"Bilmiyorum..."
Kısa bir sessizlik oldu.
Chris'in gözleri karanlık bahçeye çevrildi.
"Ama o araba buraya tesadüfen gelmiş olamaz."
Luna'nın tilki kulakları yeniden dikildi.
Ve o gece, evin kapısına gelen kişinin yalnızca Chris'in geçmişinden biri olmadığı...
Luna'nın gerçek kimliğini bilen biri olduğu ortaya çıkacaktı.