Bölüm 20-Unutulan gece

Ormanın içindeki patika giderek daralıyordu.
Luna, kardeşinin birkaç adım arkasından ilerliyordu. Yıllardır zihninde boşluk olarak duran geçmiş, artık yavaş yavaş şekillenmeye başlamıştı.
Ama bazı görüntüler hâlâ karanlıktı.
Özellikle o gece…
İki kardeşin birbirinden ayrıldığı gece.
“Bir dakika,” dedi Luna.
Herkes durdu.
Luna gözlerini kapattı.
Bir görüntü belirdi.
Eski ev.
Yağmur.
Açık bir kapı.
Ve annesinin sesi:
“Luna, ne olursa olsun kardeşinin elini bırakma.”
Luna'nın gözleri açıldı.
“Hatırladım…”
Kardeşi ona döndü.
“Ne hatırladın?”
“Bizi ayırdıkları gece.”
Kardeşinin yüzündeki ifade değişti.
“Her şeyi hatırlamaya çalışma.”
“Hayır,” dedi Luna. “Bu kez devam edeceğim.”
Luna elini kardeşinin kolyesine yaklaştırdı.
İki gümüş tilki kolyesi birbirine değdiği anda etrafındaki hava değişti.
Luna'nın zihninde yeni bir anı açıldı.
Geceydi.
Luna ve kardeşi çocuktu.
İkisi odanın köşesinde yan yana oturuyordu.
Babaları karşılarında duruyordu.
“Bizi neden götürüyorlar?” diye sordu küçük Luna.
Babası dizlerinin üzerine çöktü.
“Çünkü bazı insanlar sizin güçlerinizi istiyor.”
“Bizi ayıracaklar mı?”
Babası cevap veremedi.
O sırada kapı açıldı.
Adrian içeri girdi.
Arkasında Chris'in babası vardı.
Elias da kapının yanında bekliyordu.
Luna'nın kardeşi ayağa kalktı.
“Ben Luna'dan ayrılmayacağım!”
Babaları gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
Sonra iki çocuğa da aynı kolyeyi verdi.
“Bir gün tekrar buluşacaksınız.”
Görüntü bir anda değişti.
Karanlık bir yol.
İki farklı araç.
İki kardeş birbirinden uzaklaştırılıyordu.
Ama Luna'nın hatırlamadığı bir şey vardı.
Kardeşi camdan ona bakarken elini kaldırmıştı.
Ve Luna da ona aynı hareketle karşılık vermişti.
Sonra…
Her şey karardı.
Luna gözlerini açtığında yere çökmüş durumdaydı.
Chris hemen yanına geldi.
“Luna?”
“Hatırladım.”
Kardeşi sessizce sordu:
“Gerçekten tamamını mı?”
Luna başını salladı.
“Hayır.”
Sonra Adrian'a baktı.
“Çünkü o gece bir kişi daha vardı.”
Adrian'ın yüzü gerildi.
Chris bunu fark etti.
“Kim?”
Luna cevap vermeden önce gözlerini Adrian'a çevirdi.
“Annem.”
Adrian bir süre sustu.
Sonunda:
“Evet,” dedi.
“Annen o gece oradaydı.”
Luna'nın sesi sertleşti.
“Peki neden bize bunu hiç anlatmadın?”
Adrian derin bir nefes aldı.
“Çünkü annen benden bir söz aldı.”
“Ne sözü?”
Adrian gözlerini Luna'nın kardeşine çevirdi.
“Onun gerçek gücünü kimseye söylemeyecektim.”
Kardeşi başını eğdi.
“Yani beni bu yüzden sakladın.”
“Hayır,” dedi Adrian. “Seni saklamadım.”
Bir an durdu.
“Seni korudum.”
Tam o sırada ormanın derinliklerinden bir ses duyuldu.
Tak.
Herkes sustu.
Ardından bir kez daha:
Tak.
Kardeşi hemen arkasını döndü.
“Bu sesi biliyorum.”
Luna sordu:
“Neyi?”
Kardeşi fısıldadı:
“Bizi izleyen kişi.”
Chris elindeki feneri karanlığa çevirdi.
Kimse yoktu.
Fakat yerde yeni bırakılmış bir zarf vardı.
Luna eğilip zarfı aldı.
Üzerinde yalnızca iki kelime yazıyordu:
“SON DOSYA.”
Luna zarfı açtı.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Luna'nın annesi vardı.
Yanında ise hiç tanımadığı bir kişi duruyordu.
Fotoğrafın arkasındaki yazıyı okudu:
“Çocukları ayıran kararın gerçek sahibi burada.”
Luna'nın bakışları fotoğraftaki kişiye kilitlendi.
Kardeşi fotoğrafı görünce bir adım geriye çekildi.
“Hayır…”
Luna ona baktı.
“Onu tanıyor musun?”
Kardeşi uzun süre cevap vermedi.
Sonunda fısıldadı:
“Evet.”
“Kim?”
Kardeşi fotoğrafı gösterdi.
“Bu kişi…”
Sesi titremeden devam etti:
“Bizi ayıran gece annemin yanında olan kişiydi.”
Luna'nın elindeki fotoğraf yere düştü.
Çünkü fotoğrafın köşesinde, daha önce hiç fark etmediği bir tarih vardı.
22 yıl önce.
Ve fotoğrafın arkasında ikinci bir cümle daha bulunuyordu:
“Gerçeği öğrenmek istiyorsanız, eski eve dönün.”
Luna başını kaldırdı.
Eski ev…
Hikâyenin başladığı yer.
Ama bu kez oraya geçmişi aramak için değil, geçmişte saklanan son kişiyi bulmak için gideceklerdi.