Bölüm 18-Son anahtar

Ormanın tam ortası...
Luna, haritadaki kırmızı işarete bakarken içini garip bir huzursuzluk kapladı.
Chris, Adrian ve Elias onun arkasında duruyordu.
“Burada ne var?” diye sordu Chris.
Elias çevreye baktı.
“Bilmiyorum. Ama baban bu bölgeyi yıllarca kimsenin yaklaşmasına izin vermeden korudu.”
Luna birkaç adım ilerledi.
Kolyesi parlamaya başladı.
Ağaçların arasındaki taş zeminde küçük bir sembol belirdi.
Tilki.
Luna diz çöktü ve sembole dokundu.
Toprak hafifçe titredi.
Ardından önlerinde eski bir taş kapı ortaya çıktı.
Chris şaşkınlıkla geri çekildi.
“Bu nasıl mümkün?”
Adrian sessizce konuştu:
“Çünkü burası sıradan bir yer değil.”
Luna ona döndü.
“Burası ne?”
Adrian'ın cevabı kısa oldu.
“İlk kez gücünün ortaya çıktığı yer.”
Luna'nın nefesi kesildi.
Bir anda çocukluğundan bir görüntü geldi.
Küçük Luna ormanın içinde ağlıyordu.
Yanında kardeşi vardı.
İkisi birbirlerinin ellerini tutuyordu.
Karşılarında ise Luna'nın babası duruyordu.
Babası diz çökmüş, onlara bakıyordu.
“Ne olursa olsun birbirinizi bulacaksınız.”
Görüntü kayboldu.
Luna gözlerini açtı.
“Babam buradaymış.”
Elias başını salladı.
“Evet.”
Luna taş kapının üzerindeki sembole baktı.
“Son anahtar nerede?”
Adrian cebinden küçük bir metal anahtar çıkardı.
Luna'ya uzattı.
“Bunu yıllardır saklıyordum.”
Luna anahtarı aldı.
“Bunu neden bana vermedin?”
Adrian gözlerini kaçırdı.
“Çünkü seni buraya getirirsem, seni arayanlar da burayı bulabilirdi.”
Chris sertçe sordu:
“Peki şimdi neden getirdin?”
Adrian cevap vermeden önce Luna'ya baktı.
“Çünkü artık kaçacak bir yeriniz kalmadı.”
Luna anahtarı kapıya yerleştirdi.
Klik.
Taş kapı yavaşça açıldı.
İçeride küçük bir oda vardı.
Odanın ortasında eski bir masa duruyordu.
Masada iki kolye vardı.
Biri Luna'nın kolyesine benziyordu.
Diğeri ise fotoğraftaki çocuğun kolyesiydi.
Luna'nın gözleri doldu.
“Bu onun.”
Tam kolyeye uzanacakken odanın duvarında bir görüntü belirdi.
Luna'nın annesi.
Bu kez görüntü bir anı değildi.
Bir kayıt gibiydi.
Annesi doğrudan Luna'ya bakıyordu.
“Luna, eğer buraya kadar geldiysen artık kardeşinin gerçeğini öğrenmeye hazırsın.”
Luna nefesini tuttu.
“Onu neden benden ayırdınız?”
Annesinin sesi devam etti:
“Çünkü kardeşinin gücü, onu kontrol etmek isteyenlerin eline geçerse ikiniz de tehlikeye girersiniz.”
Görüntü değişti.
Küçük çocuk bir arabaya bindiriliyordu.
Yanında Chris'in babası vardı.
Luna'nın gözleri büyüdü.
“Chris'in Babası…”
Annesinin kaydı devam etti:
“Chris'in babası onu koruyacağına söz verdi. Biz de seni Elias'a emanet ettik.”
Chris'in yüzü değişti.
“Babam onu koruyordu.”
Adrian başını eğdi.
“Evet.”
Luna kayda baktı.
Annesinin son cümlesi ise herkesi şaşırttı:
“Fakat bir süre sonra kardeşinin izini kaybettik.”
Görüntü sona erdi.
Oda sessizliğe gömüldü.
Luna'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Yani kardeşim kayboldu…”
Elias yavaşça konuştu:
“Onu bulmak için yıllarca uğraştık.”
Luna masadaki iki kolyeye baktı.
Sonra bir şey fark etti.
Kolyelerin yanında küçük bir kâğıt vardı.
Üzerinde tek bir adres yazıyordu.
Luna kâğıdı eline aldı.
Chris yanına geldi.
“Bu neresi?”
Luna adresi okudu.
Bir an sonra yüzündeki ifade değişti.
“Burası…”
Adrian ona baktı.
“Ne?”
Luna yavaşça Chris'e döndü.
“Kardeşim yıllardır bizimle aynı şehirdeymiş.”
Tam o sırada dışarıdan bir ses duyuldu.
Bir dal kırıldı.
Herkes kapıya döndü.
Ardından genç bir erkek sesi ormanın içinden yükseldi:
“Luna…”
Luna'nın elindeki kolye parladı.
Ses yeniden duyuldu:
“Sonunda beni buldun.”
Luna kapıya doğru ilerledi.
Fakat Chris kolundan tuttu.
“Bekle.”
Luna ona baktı.
“Bu kez beklemeyeceğim.”
Chris endişeyle bakar kendine çeker
"Seni kaybetmeyi sana bişey olmasını istemiyorum Luna.. Yıllardır benimlesin."
Luna derin nefes alır gözleri yumuşayarak bakar
" Anlıyorum ama bana bişey olmayacak söz veriyorum." Chris'i yanağından öpüp karşı tarafa bakar içeri doğru adım atar.
Ve kapının dışına çıktığında, ağaçların arasında bir siluet gördü.
Yüzünü henüz seçemiyordu.
Ama boynunda...
Luna'nın kolyesinin aynısı vardı.