Bölüm 70

Yazarın notu: Güvenli evin pencerelerinden sızan loş ışık, içerideki o tarifsiz neşeyi dışarıya üflüyordu. Kız bebek haberiyle birlikte Burak ve Nick’in o tatlı didişmeleri yerini alkışlara, geleceğe dair kurulan temiz hayallere bırakmıştı. Alex, gözlerini bir an bile Arya’nın üzerinden ayırmıyor, ellerini onun karnından çekmiyordu. Onlar korunaklı duvarlarının arkasında hayatlarının en huzurlu gecesini yaşarken, dışarıda, sokağın karanlığında farları kapalı siyah araçlar bir bir diziliyordu. Gabriel ve Ece, intikam yeminiyle kapıya dayanmıştı. Ve bizimkilerin ruhu bile duymuyordu...
"Eee, madem kızımız geliyor, o zaman dayı olarak ilk hediyesini ben seçerim!" diye gürledi Burak, elindeki taze demlenmiş çay bardaklarını masaya bırakırken. Yüzündeki o kocaman gülümseme, çocukluk arkadaşı Arya’nın gözlerindeki mutlulukla daha da büyüyordu.
Nick bacak bacak üstüne atmış, koltuğun kenarından Burak’a laf yetiştiriyordu: "Dayı bey, hediyeyi sen seçebilirsin ama o kız çocuğu ilk yürümeye başladığında arkasında amcasının gölgesini görecek. Bu şehirde kimse ona yan gözle bakamayacak."
Alex, Arya’yı göğsüne çekmiş, saçlarını usulca okşuyordu. "Bakıyorum da şimdiden paylaşamadınız kızımı. Hele bir doğsun da," dedi, sesi hayatında hiç olmadığı kadar dingin ve huzurluydu. Arya, başını Alex’in omzuna yaslamış, elini karnındaki o hafif şişliğin üzerine koymuştu. İçindeki o günlerdir süren uğursuz huzursuzluk, evdeki bu sıcak havayla tamamen dağılmış gibiydi. Gerçekten güvende hissettiği ilk geceydi. Ya da öyle sandığı...
Tam o esnada, güvenli evin bahçesindeki dış aydınlatma direklerinden biri aniden söndü. Hemen ardından, hangarın alt katındaki sigorta kutusundan boğuk bir çıt sesi yükseldi ve tüm ev kör bir karanlığa gömüldü.
Masadaki gülüşmeler bir anda bıçak gibi kesildi.
"Burak, sigortalar mı attı?" diye sordu Nick, sesi saniyeler içinde o eski, tetikteki tonuna dönerken.
Burak telefonunun flaşını açıp ayağa kalktı. "Bilmiyorum ki, jeneratörün devreye girmesi lazımdı. Ben bir alt kata, panoya bakayım."
"Dur," dedi Alex. Sesi buz gibiydi. Karanlığın içinde, eski bir refleksle Arya’nın önünde etten bir duvar örerken sol eli çoktan belindeki silaha gitmişti. Üç aydır paslanan o ölümcül içgüdü, saniyeler içinde geri yüklenmişti. "Jeneratörün kablolarını dışarıdan kesmedilerse otomatik başlardı. Nick, arka kapıyı kontrol et."
Daha Nick yerinden fırlayamadan, evin ön bahçesinden gelen o tiz, susturuculu silah sesleri sessizliği yırttı. Puff, puff, puff!
Hemen ardından hangarın ana giriş kapısı devasa bir gürültüyle, koçbaşıyla kırılarak içeri doğru çöktü. Karanlığın içinden onlarca el fenerinin çiğ ışığı salonu taramaya başladı.
"Baskın! Arya yere yat!" diye kükredi Alex. Sağ omzundaki iyileşen yarayı zerre umursamadan Arya'yı koltuğun arkasındaki güvenli boşluğa doğru savurdu ve belinden çıkardığı namluyu karanlığa doğru ateşledi.
Evin içi bir anda namlu uçlarından çıkan alevlerle ve sağır edici silah sesleriyle cehenneme döndü. Nick ve Burak, salonun diğer köşesindeki masayı kendilerine siper ederek karşı ateşe başladılar. Üç aydır unuttukları o barut kokusu, bir saniyede genizlerini yakmıştı.
"Alex! Çok kalabalıklar!" diye bağırdı Burak, karanlıkta üzerine doğru gelen bir gölgeyi tam alnından vurarak yere indirirken. "Girişi tamamen tutmuşlar!"
Tam o sırada, kırılan ana kapının eşiğinde iki silüet belirdi. El fenerlerinin ışığı arkalarından vuruyor, onları birer ölüm meleği gibi gösteriyordu. Gabriel, elindeki otomatik silahın namlusunu gevşekçe yere doğru tutmuş, yüzündeki o sadist gülümsemeyle içeri adım attı. Hemen yanında, siyah deri ceketi ve elindeki silahıyla Ece duruyordu.
"Alex! Nick!" diye seslendi Gabriel, çatışmanın gürültüsü arasında sesi sinsi bir melodi gibi yükseldi. "Üç aydır yeterince evcilik oynadınız. Duydum ki bir kızınız oluyormuş... Ama ne yazık ki bu şehirde o çocuğun büyüyeceği bir gelecek yok!"
Ece silahını doğrultup üst kata doğru körlemesine bir şarjör boşaltırken kahkaha attı. "Hepsini indirin! Arya’yı canlı istiyorum!" diye bağırdı adamlarına.
Karanlığın ortasında, koltuğun arkasına pusmuş, elleriyle karnını korumaya çalışan Arya’nın gözleri korkuyla açıldı. Gabriel ve Ece tam karşılarındaydı, evleri kuşatılmıştı ve en acısı; düşman onların en büyük sırrını, doğacak bebeklerini çoktan öğrenmişti.
Alex, Nick ve Burak için artık sadece bir hayatta kalma savaşı değil; daha doğmamış bir canı bu cehennemden söküp alma mücadelesi başlıyordu.