66. bölüm / 75

Bölüm 62

Bölümler 75Şu an: Bölüm 62

Odanın içindeki o yoğun, kor gibi yanan tutku dalgası yavaş yavaş yerini yorgun bir sessizliğe bırakırken, şafak vakti İstanbul'un o gri sabahıyla birlikte pencerelerinden içeriye sızmaya başlamıştı. Gece boyunca dışarıda gürleyen fırtına dinmiş, yerini şehrin o tanıdık, soğuk ve nemli havasına bırakmıştı. Uzaktan uzağa vapur düdüklerinin boğuk sesleri odaya kadar ulaşıyordu.
Arya, darmadağın olmuş siyah saçları yastığa dağılmış halde, başını Alex’in göğsüne yaslamış uyuyordu. Alex ise sol elini onun çıplak omzuna koymuş, gözlerini tavana dikmişti. Sağ omzundaki sargılar hafifçe sızlasa da içindeki o büyük rahatlama, vücudundaki tüm fiziksel acıları bastırıyordu. Tarık artık yoktu. Yıllardır süren o lanetli bağ, dün gece o taş ocağında çamura gömülmüştü.
Kapının dışından gelen hafif ayak sesleri ve mutfaktan yükselen taze kahve kokusu, evin geri kalanının da nihayet kendine geldiğini haber veriyordu. Arya gözlerini yavaşça araladı, yeşil gözleri doğrudan Alex’in yüzüne tırmandı. Dudakları, gecenin o hırçın dokunuşlarından dolayı hala hafifçe kızarıktı.
"Günaydın," diye fısıldadı Arya, sesi uykudan dolayı boğuk ve sıcaktı.
Alex eğilip onun alnına derin bir öpücük kondurdu. "Günaydın sevgilim. Hadi toparlanalım, aşağıda bizi bekliyorlar."
Üzerlerini değiştirip hangarın alt katındaki ortak alana indiklerinde, masanın etrafında sessiz bir hava hakimdi. Burak, köşedeki tezgahta kahve kupalarını dolduruyordu; gözlerinin altı uykusuzluktan çökmüş olsa da omuzlarındaki o dik duruş geri gelmişti. Masanın ucunda ise Nick oturuyordu. Üzerindeki o çamurlu kıyafetleri değiştirmiş, temiz bir siyah tişört giymişti ama bakışları önündeki boş bardağa kilitlenmişti. İstanbul'un sabah güneşi, pencerelerden sızıp Nick'in yüzündeki yorgun hatları aydınlatıyordu.
Alex, Arya ile birlikte merdivenlerden inip masaya yaklaştı. Nick, botlarının sesini duyduğu an başını kaldırdı. İki kardeşin koyu kahve gözleri, İstanbul'un ilk ışıklarında yeniden buluştu. Nick ayağa kalktı, abisine doğru bir adım attı.
"Daha iyi misin abi?" diye sordu Nick, sesinde dün gecenin o sert, tavizsiz duruşundan eser yoktu; sadece kardeşçe bir endişe vardı.
Alex sağlam olan sol elini Nick’in omzuna koydu ve hafifçe sıktı. "Sen yanımda olduğun sürece her zaman iyiyim," dedi sesi net bir güvenle. "Dün gece yapman gerekeni yaptın. Kendini sakın suçlama."
Nick hafifçe gülümsedi, gözlerindeki o hüzünlü bulutlar biraz olsun dağıldı. "O telsizde söylediğim her kelimenin arkasındayım. O adam hiçbir zaman bizim babamız olmadı. Bugün yeni bir gün, ve biz ilk defa bu şehirde arkamıza bakmadan yürüyeceğiz."
Burak elindeki kahve kupalarıyla masaya yaklaşıp birini Nick’in, diğerini de Alex’in önüne bıraktı. Arya da masanın kenarına ilişip Alex’in elini sımsıkı kavradı. Masanın etrafındaki bu dört insan, dökülen kanın ve arkalarında bıraktıkları o büyük enkazın farkındaydı ama ilk defa, İstanbul'un sokaklarında gezinirken korumak zorunda oldukları tek şeyin birbirleri olduğunu biliyorlardı. Tarık efsanesi bitmiş, iki kardeşin hikayesi bu koca şehirde tertemiz bir sayfayla yeniden başlamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Bölüm 62

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 147