Bölüm 6 — Saklanan Gerçekler

Odadaki sessizlik birkaç saniye boyunca ağır bir perde gibi üzerlerine çöktü.
Eliz, Noah’ın elindeki telefona bakıyordu.Sanki gördüğü şey gerçek değilmiş gibi...Sanki birazdan gözlerini kapatıp açtığında her şey normale dönecekmiş gibi.
Ama fotoğraf hâlâ oradaydı.Genç kadın... Adrian’ın yanındaki kişi... Eliz’in annesi.
"Hayır..."Eliz’in sesi neredeyse fısıltı gibiydi."Bu mümkün değil."
Noah telefonu masanın üzerine bıraktı.
"Eliz, sakin ol. Önce emin olmamız gerekiyor."
Eliz başını iki yana salladı."Hayır, Noah. O kişi annem. Yüzünü tanımamak için kör olmam gerekir.Noah?"
"Bak, ben de bu durumun garip olduğunu biliyorum. Ama yıllar önce annenin öldüğünü biliyoruz. Adrian'ın bu fotoğrafta olması ise birçok soruyu beraberinde getiriyor."
Eliz’in gözleri doldu ama ağlamadı.Çünkü kafasının içinde tek bir soru dönüp duruyordu.
"Neden?"
Noah ona baktı."Ne?"
"Neden kimse bana bunu söylemedi? Annem neden Adrian Crowe ile birlikteydi? Neden onun geçmişinde hiçbir kayıt yok? Ve neden bütün bunlar şimdi ortaya çıkıyor?"
Noah cevap veremedi.Çünkü o da aynı soruların cevabını arıyordu.
Tam o sırada kapı açıldı.İkisi de aynı anda döndü.Adrian kapının önünde duruyordu.
Eliz’in yüzündeki ifade değişti."Sen..."
Adrian yavaşça içeri girdi."Sizin burada olacağınızı tahmin etmiştim."
Noah hemen ayağa kalktı." Buraya nasıl girdin?"
Adrian sakinliğini bozmadan cevap verdi."Kapı açıktı."
Noah sert bir şekilde baktı."Benim ofisimde kapıların açık kalmadığını bilmen gerekir."
Adrian hafifçe başını eğdi."Anlaşılan bugün birçok şeyi öğreniyoruz."
Eliz ayağa kalktı."Sen annemi tanıyor muydun?"
Adrian'ın yüzündeki ifade ilk kez değişti.Çok kısa sürdü.Ama Eliz fark etti.Bir anlığına gözlerinde acı vardı.
"Bu sorunun cevabını vermemi gerçekten istiyor musun?"
Eliz sinirlendi."Benimle oyun oynama, Adrian. Günlerdir hayatım altüst oldu. Beni izleyen biri var. Bana mesajlar geliyor. Kolyem cinayet mahallinde bulunuyor. Şimdi de annemin senin yanında olduğu bir fotoğraf ortaya çıkıyor."Bir adım yaklaştı."Ve bana hâlâ soru sorup duruyorsun."
Adrian sessizce ona baktı."Çünkü bazı gerçekleri öğrenmek kolay değildir, Eliz."
"Ben gerçeği kaldırabilirim."
"Hayır."
Adrian'ın sesi ilk kez sertleşti."Hazır olduğunu düşünüyorsun. Ama bazı gerçekler insanın sadece düşüncelerini değil, bütün hayatını değiştirir."
Eliz gözlerini kıstı."Sen kim olduğunu sanıyorsun?"
Adrian birkaç saniye sustu."Senin geçmişinin içinde kalmış biriyim."
Bu cevap odadaki havayı değiştirdi.
Noah hemen araya girdi."Yeter. Daha fazla gizemli cümle kurmadan açık konuş."
Adrian ona döndü."Noah Reed."
Noah kaşlarını çattı."Benim ismimi biliyorsun."
"Evet."
"Nasıl?"
Adrian sakince cevap verdi."Çünkü Eliz'i korumaya çalışan tek kişinin sen olmadığını biliyorum."
Noah'ın bakışları sertleşti."Ne demek istiyorsun?"
Adrian cevap vermedi.Bunun yerine masadaki fotoğrafa baktı.Yüzündeki ifade değişti.
"Bu fotoğrafı kim gönderdi?"
Eliz şaşırdı."Ne?"
"Bu fotoğrafı sana gönderen kişi kim?"
"Bilmiyorum. Bilinmeyen numaraydı."
Adrian'ın yüzü ciddileşti."Bu kötü."
Noah ona baktı."Neden?"
Adrian fotoğrafı eline aldı."Çünkü bu fotoğraf yıllardır kimsenin ulaşamayacağı bir yerdeydi."
Eliz’in sesi titredi."Sen nereden biliyorsun?"
Adrian gözlerini fotoğraftan ayırmadı."Çünkü bu fotoğrafı ben saklıyordum."
...
Gece yarısı.
Şehrin başka bir yerinde.
Karanlık odadaki bilgisayar ekranı yeniden açıldı.
Ekranda Eliz'in görüntüsü vardı.Yanında Adrian ve Noah.Adam sessizce onları izledi.
"Beklediğimden daha erken öğrendin."
Masadaki eski dosyayı kapattı.
"Adrian sana her şeyi anlatırsa oyun biter."
Kısa bir sessizlik oldu.Sonra telefonuna mesaj geldi.Mesajda tek bir cümle vardı:
—"Onu durduracak mısın?"
Adam ekrana baktı.Parmakları yavaşça klavyenin üzerinde hareket etti.Cevap yazdı.
—"Hayır."
Bir süre bekledi.Sonra ikinci mesajı gönderdi.
—"Onları birbirlerine götüreceğim."
...
Ertesi sabah.
Eliz, gece boyunca uyuyamamıştı.Adrian'ın son söylediği cümle aklından çıkmıyordu."Bu fotoğrafı ben saklıyordum."
Telefonunu eline aldı.Bir karar vermişti.Artık cevap beklemeyecekti.Kendi cevaplarını bulacaktı.
Tam hazırlanırken kapısının altından beyaz bir zarfın itildiğini fark etti.
Kalbi hızlandı.Yavaşça zarfı aldı.Üzerinde sadece şu yazıyordu:
"ANNENİN ÖLÜMÜNÜ GERÇEKTEN BİLDİĞİNİ Mİ SANIYORSUN?"
Eliz’in nefesi kesildi.
Zarfın içinde eski bir gazete kupürü vardı.Başlığı okuduğunda elleri titremeye başladı.
Çünkü başlıkta şunlar yazıyordu:
"CARTER AİLESİ DAVASINDA KAYIP TANIK ORTAYA ÇIKTI."
Ve haberin altında tek bir fotoğraf vardı.Adrian Crowe.
Ama bu kez yanında Eliz'in annesi değil...Eliz'in kendisi vardı.