Bölüm 2 - İlk Mesaj

Sabah saat yediyi birkaç dakika geçmişti.
Eliz Carter, kahvesini eline alıp apartmanının merdivenlerinden inerken telefonunun art arda titreşmesiyle durdu.
9 cevapsız arama.Hepsi Violet'tandı.
Kaşlarını çatarak aradı.
"Eliz! Haberleri aç."
"Neden?"
"Şehirde yine cinayet işlenmiş."
Eliz'in adımları yavaşladı."...Aynı katil mi?"
Violet birkaç saniye sustu."Evet."
Eliz telefonu kapatır kapatmaz en yakın kafeye girdi.Televizyonda son dakika haberi dönüyordu.
-"KIZIL GÖLGE LAKAPLI SERİ KATİLİN DÖRDÜNCÜ KURBANI BU SABAH BULUNDU."
Ekranda polis şeritleri...Yağmur...Flaşlar...Ve beyaz örtünün altındaki cansız beden...
Sunucu konuşmaya devam etti.
-"CİNAYET YERİNDE YİNE AYNI SEMBOL BULUNDU."
Eliz nefesini tuttu.
Aynı sembol...Yıllardır araştırdığı dosyalardaki sembol.Tam o sırada telefonu tekrar çaldı.Arayan Noah Reed'di.
"Cinayet mahalline gel."
"Ben polis değilim."
"Biliyorum."
"O zaman neden?"
Noah'ın sesi alışılmadık kadar ciddiydi."Çünkü katil bu kez sana mesaj bırakmış."
...
Yaklaşık yarım saat sonra Eliz, polis bariyerlerinin önündeydi.
Noah onu içeri aldı."O tarafa bakma."
Ama Eliz çoktan bakmıştı.Kanla çizilmiş kırmızı sembol duvarda duruyordu.Ve hemen altında tek cümle vardı.
'Seni En Başından Beri İzliyorum.'
Eliz'in boğazı düğümlendi.
"Noah..."
"Bu yazıyı daha önce gördün mü?"
"H-hayır."
Noah cebinden küçük, şeffaf bir delil poşeti çıkardı.İçinde siyah bir kolye vardı.
Eliz'in gözleri büyüdü."Bu..."
"Evet."
"Bu benim."
Kolye iki yıl önce kaybolmuştu.
Polisler birbirlerine bakmaya başladı.
Noah sessizce yaklaştı."Bunu katil bırakmış."
Eliz'in elleri titriyordu."Bu... imkânsız."
Noah derin bir nefes aldı.
"Hayır."
"Artık hiçbir şey imkânsız değil."
...
Aynı saatlerde...Şehrin başka bir ucunda.
Karanlık bir odada yalnızca bilgisayar ekranı açıktı.Ekranda güvenlik kameralarından alınmış onlarca görüntü vardı.
Hepsinde aynı kişi görünüyordu.Eliz Carter.Üniversitede...Kütüphanede...Otobüs durağında...Market çıkışında...
Kameraların sahibi yavaşça gülümsedi.Yeni çekilmiş bir fotoğrafı eline aldı.Fotoğraf birkaç dakika önce çekilmişti.Eliz'in polis şeridinin önünde durduğu an...
Fotoğrafın arkasına tek cümle yazdı.
"Henüz Tanışmadık."
Dosyanın üzerine dikkatlice yerleştirdi.Ve odanın derin sessizliğinde yalnızca şu fısıltı duyuldu:"Çok yakında..."
≈≈≈
Yazım hatalarım ve bölümün kısalığı nedeniyle içtenlikle özür diliyorum.Sonraki bölümü uzun yazmak için elimden geleni yapacağım.Umarım okurken zevk alırsınız.Beğenmeyi ve yorum atnayı unutmayın.Sonraki bölümde hoşçakalın.