-11. BÖLÜM - Küllenmiş Sırlar

Demir kapı arkalarından gürültüyle kapanıp odayı tekrar o boğucu sessizliğe mahkûm ettiğinde, arşiv odasında kalanlar için zaman sanki durmuştu.
Noah, kafasına dayanan namlunun çekilmesiyle birlikte hırsla arkasını döndü. Elindeki silahı duvara doğru fırlatırken çıkardığı metalik ses, odadaki gerilimin en net kanıtıydı. Gözlerinde alev alev yanan bir öfke vardı; ama bu öfkenin hemen arkasında, hayatında ilk defa hissettiği o ezici çaresizlik yatıyordu.
"Kalkmalıyız," dedi Noah soluk soluğa, sesindeki titremeyi bastırmaya çalışarak. "Güvenlik kameraları... Ana çıkışlar... Hemen kapatmalarını sağlamalıyız."
Violet ise olduğu yere çökmüş, dizlerini kendine çekmiş bir halde hıçkırıyordu. Omuzları sarsılıyor, az önce gördüğü o dehşet anı zihninde defalarca başa sarıyordu.
"Silahı... Silahı doğrudan bana doğruttu, Noah," dedi Violet kesik kesik nefes alarak, sesindeki korku hâlâ taze bir yara gibi sızlıyordu. "Eğer bir adım daha atsaydım, şu an yaşıyor olmayacaktık. Ama Eliz... Eliz'i gözümüzün önünde aldılar. Onu nereye götürüyorlar?"
Noah, Violet'ın yanına diz çöktü ve ellerinden tutarak onu ayağa kaldırmaya çalıştı. Sesini olabildiğince sakin tutmaya çalışsa prática da içi içini yiyordu.
"Bilmiyorum, Violet," dedi, gözleri arşiv odasının kapısındaki darbe izlerine takılarak. "Ama maskeli adamın söylediği bir şeyi unutmuyorum: On altı yıl önceki o yangın... Eliz'in babası Keskin Carter ve o geçmişin üzerindeki örtü. Bu iş sadece rastgele bir seri katil vakası değil. Bu, çok daha derin ve kanlı bir hesaplaşma."
Noah telsizini cebinden çıkarıp acil durum kanalına bastı. Ancak telsizden yalnızca cızırtılı, parazit sesleri geliyordu.
"Lanet olsun!" diye bağırdı Noah, telsizi masaya vurarak. "Sinyalleri kesmişler. Binanın içindeki hiçbir iletişim ağımız şu an çalışmıyor."
Violet hızla başını kaldırdı. "Dışarı çıkmalıyız. Burada mahsur kalırsak Eliz'i asla bulamayız. Adrian... Adrian'ı aramalıyız. O, bu işin içinde bir şeylerin olduğunu biliyordu. Sana telefonunda son anda bir şeyler söylemeye çalışmadı mı?"
Noah'ın kaşları çatıldı. Adrian'ın adını duymak onda anında bir şüphe dalgası yaratmıştı.
"Adrian da bu bulmacanın bir parçası, Violet. Belki de en karanlık parçası. Ama haklısın, başka seçeneğimiz yok."
Aynı dakikalarda, şehrin dış eteklerindeki terk edilmiş bir sanayi bölgesinde...
Havanın kararmaya başladığı, yağmurun bulutların arasından ince bir sızıntı halinde yeniden düşmeye başladığı o saatlerde, siyah bir minibüs paslı demir kapılardan içeri süzüldü. Minibüsün arkası tamamen karanlıktı.
Eliz, elleri arkadan plastik kelepçeyle sıkıca bağlanmış bir şekilde, soğuk ve rutubetli zeminde oturuyordu. Başındaki siyah başlık ani bir hareketle çekilip alındığında, gözleri ani ışıkla birkaç saniye kamaştı. Derin bir nefes almaya çalıştı ama boğazına düğümlenen korku onun soluk almasını bile zorlaştırıyordu.
"Bırakın beni!" dedi, sesi hem titriyor hem de içinde büyük bir isyan barındırıyordu. "Ne istiyorsunuz benden? Oynadığınız bu oyunun amacı ne?"
Geniş, loş ve tavanından sarkan lambanın sallandığı odanın köşesinde, yüzündeki kar maskesini çıkaran adam ellerini cebine sokarak yavaşça ona doğru yürüdü. Yüzündeki hafif gülümseme, Eliz'in tüylerini diken diken etmeye yetmişti. Bu adam yabiri caizse tanıdık geliyordu ama zihni bu yüzü bir yere oturtamıyordu.
"Oyun mu?" dedi adam, tok ve yankılı bir sesle. "Eliz, güzel kızım... Biz bir oyun oynamıyoruz. Biz sadece on altı yıl önce babanın yarım bıraktığı hesabı kapatıyoruz."
Eliz'in gözleri korkuyla büyüdü. "Babam mı? Babam yıllar önce öldü! Onu ben kendi ellerimle..."
Adam alaycı bir şekilde güldü ve eğilip Eliz'in çenesinden tutarak yüzünü kendisine doğru kaldırdı. Gözlerindeki o soğuk ve tanıdık bakış, Eliz'in hafızasının en derin köşesindeki o kilitli kapıyı zorlamaya başladı.
"Öldüğünü mi sandın?" diye fısıldadı adam, kulağına doğru eğilerek. "Ölüm, Keskin Carter gibi adamlar için sadece bir kaçış yoluydu. Ve şimdi... O kaçışın bedelini ödeme sırası sende.

≈≈≈
Yorumlarınızı eksik etmeyin. Umarım okurken keyif almışsınızdır. Her bir yorum ve beğeni benim için çok önemli. Sonraki bölüme kadar hoşçakalın.
Kendinize dikkat edin...✨