-8. BÖLÜM - Güven Kırıkları

Eliz'in eli yavaşça telefonundan kaydı.
Kulaklarında yalnızca Adrian'ın son söylediği isim yankılanıyordu.
Keskin Carter.O ismi çocukluğundan beri sayısız kez duymuştu.Babası...
Hayatı boyunca dürüst, sakin ve ailesini koruyan biri olarak tanıdığı adam.
Bir süre konuşamadı.
Noah endişeyle ona baktı."Eliz... Yüzünün rengi tamamen değişti. Telefonda ne söyledi? Neden bana hiçbir şey anlatmıyorsun? Böyle sessiz kalırsan sana yardım etmem çok zor olacak."
Eliz derin bir nefes aldı ama sesi hâlâ titriyordu."Adrian... Babamın adını söyledi. Sanki bütün olanların onunla bağlantısı varmış gibi konuştu. Ama bu mümkün değil Noah. Babam yıllar önce öldü. Ben onu kendi gözlerimle toprağa verdim. Şimdi biri çıkıp bana bütün bunların onunla ilgili olduğunu söylüyor. Buna nasıl inanabilirim?"
Noah birkaç saniye düşündü."Sana hemen inan ya da inanma diyemem. Ama son birkaç gündür yaşadıklarımızı düşün. Cinayet mahallinde senin kolyen bulundu. Hiç kimsenin ulaşamayacağını sandığın fotoğraflar ortaya çıktı. Güvenlik kameralarında görünmeyen insanlar var. Artık 'imkânsız' dediğimiz şeyler birer birer gerçekleşiyor. O yüzden tek bir ihtimali bile göz ardı edemeyiz."
Eliz başını iki yana salladı."Hayır... Ben buna hazır değilim. Çocukluğumdan kalan tek güzel anılar babamla ilgiliydi. Eğer şimdi biri çıkıp bana onun hakkında korkunç şeyler söylerse... Ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum."
Noah yavaşça yaklaştı."Şu anda senden karar vermeni istemiyorum. Sadece sakin olmanı istiyorum. Gerçeği öğrenmeden kimseyi suçlamayacağız. Ne Adrian'ı... ne babanı... ne de başka birini. Elimizde sadece parçalar var. O parçaları doğru sıraya koymadan hareket edersek, katilin istediği şeyi yapmış oluruz."
Eliz başını eğdi."Haklısın... Ama kendimi sanki herkesin benden daha fazla şey bildiği bir odanın ortasında kalmış gibi hissediyorum. Kim bana doğruyu söylüyor, kim yalan söylüyor, artık ayırt edemiyorum."
Tam o sırada Noah'ın telefonu çaldı.Arayan olay yeri inceleme ekibinden Dedektif Mason'dı.
Noah telefonu açtı."Söyle Mason."Karşı taraftan gelenleri dikkatle dinledi.Yüzündeki ifade her saniye biraz daha ciddileşti."Ne dedin? Emin misiniz? Dosyaları tekrar kontrol ettiniz mi?... Tamam. Hiçbir şeye dokunmayın. Ben hemen geliyorum."
Telefon kapandı.
Eliz merakla ona baktı."Ne oldu? Yüzündeki ifadeyi görünce iyi bir haber olmadığını anladım. Lütfen bu kez bana 'sonra anlatırım' deme."
Noah ceketini alırken cevap verdi." Arşiv odasında biri çalışmış. Eski Carter dosyası yerinden çıkarılmış. İlginç olan ise dosya çalınmamış. Sadece içindeki bazı sayfalar eksik. Bunu yapan kişi tam olarak neyi aradığını biliyormuş."
Eliz şaşkınlıkla ayağa kalktı."Ben de geliyorum. O dosya ailemle ilgiliyse, benim de görmeye hakkım var. Sürekli beni dışarıda bırakmanız hiçbir şeyi değiştirmiyor."
Noah kısa süre düşündü."Aslında seni götürmek istemiyorum. Çünkü bunun tehlikeli olabileceğini biliyorum. Ama seni burada yalnız bırakmak daha büyük bir risk olabilir. Tamam... Benim yanımdan bir an bile ayrılmayacaksın."
Yaklaşık kırk dakika sonra emniyet binasına ulaştılar.Arşiv odasının bulunduğu koridor polislerle doluydu.Kapının önünde sarı şeritler çekilmişti.
Noah içeri girdi.Metal dolaplardan biri tamamen açıktı. İçindeki dosyalar yere saçılmıştı.
Görevli polis başını kaldırdı."Dedektif Reed, güvenlik kameralarını inceledik. Koridora kimse girmemiş görünüyor. Ama dolap sabaha karşı saat 03.17'de kendi kendine açılmış gibi kayıt var."
Noah kaşlarını çattı."Kendi kendine açılmış gibi mi? Böyle bir açıklama istemiyorum. Bana gerçekten ne olduğunu bulun."
Görevli polis başını salladı."Biz de bunu anlamaya çalışıyoruz. Kameralarda kapının açıldığı görülüyor ama içeri giren hiç kimse yok."
Eliz odanın içinde yavaşça yürüdü.Yere düşen dosyaların arasında eski bir zarf dikkatini çekti.
Kimse fark etmeden eğilip zarfı aldı.Üzerinde yalnızca tek cümle yazıyordu.
"Geçmiş bazen hatırlanmaz... Hatırlatılır."
Eliz zarfı açınca içinden eski bir kaset anahtarı ve küçük bir not çıktı.
Notta titrek el yazısıyla şu cümle vardı:
"Gerçeği öğrenmek istiyorsan, önce unutmana neden olan geceyi hatırla."
Eliz'in kalbi hızla atmaya başladı." Unutmama neden olan gece..."Bu sözler zihninde garip bir yankı bıraktı.
Çünkü ilk kez...Çocukluğuna ait silik bir görüntü gözlerinin önüne geldi.
Yağmurlu bir gece...Uzakta bağıran insanlar...Ve karanlığın içinden ona doğru yürüyen, yüzünü seçemediği uzun boylu bir adam...