- 10. BÖLÜM - Karanlığın Bedeli

Arşiv odasının içinde yankılanan dijital sesin son hecesi henüz havada asılı kalmışken, metal kapı kulpu sanki dışarıdan zorlanıyormuş gibi şiddetle sarsıldı.
Noah, silahını kapıya doğrultarak sert bir hamleyle ön plana geçti. "Arkama geçin," diye emretti, sesindeki otorite odadaki bütün gerginliği ikiye katlamıştı. "Hiç kimse kıpırdasın."
Violet, elleri titreyerek Eliz'in koluna tutundu. "Noah, kapıyı açacaklar! İçeride kilitli kaldık!"
Eliz ise hâlâ kulağında tuttuğu telefondan gelen hışırtı seslerine odaklanmıştı. Adrian'ın sesi son bir kez, bu defa oldukça uzaktan ve boğuk bir şekilde geldi: "Eliz... Sakın direnme..."
Telefon hattı aniden kesildi.
Tam o saniyede, arşiv odasının kalın demir kapısı büyük bir gürültüyle dışarıdan içeriye doğru patlatıldı. Havaya saçılan demir tozları ve kıvılcımlar arasında, kapı eşiğinde üç siluet belirdi.
Öndeki adamın yüzü tamamen siyah bir kar maskesiyle örtülmüştü. Üzerinde koyu renk taktiksel bir mont vardı ve sol elinde tuttuğu telefon hâlâ kulağındaydı. Telefonun hoparlöründen, Eliz'in elindeki telefonda duyulan son sinyal sesleri gelmeye devam ediyordu. Maskeli adam, telefonu yavaşça kulağından çekip cebine koydu.
Arkasındaki diğer iki adam ise ellerindeki susturuculu otomatik silahları doğrudan Noah, Violet ve Eliz'e doğrulttular.
"Kıpırdamayın!" diye kükredi maskeli adam, sesindeki soğuk ve metalik ton odayı dondurdu.
Noah, silahını doğrultmak istedi ancak adamlardan biri aniden namluyu doğrudan Noah'ın alnına nişanladı. "Tek bir hareketinde beynini dağıtırım, Dedektif. Silahını yere bırak."
Noah dişlerini sıktı. Gözlerindeki öfke ve çaresizlik birbirine karışmıştı. "Kimsiniz siz? Buradan sağ çıkamayacağınızı biliyorsunuz."
Maskeli adam alaycı bir şekilde başını salladı ve doğrudan Eliz'e doğru yürümeye başladı. Adımları ağır ve emindi. Eliz geriye doğru bir adım atmak istedi sırtı metal dolaba çarptı. Kaçacak hiçbir yeri kalmamıştı.
"Sen..." dedi Eliz, nefesi kesilerek. "Benden ne istiyorsun?"
Adam Eliz'in tam önünde durdu. Maskenin ardındaki gözler, soğuk bir demir parçası gibi bakıyordu. "On altı yıldır yarım kalan hesabı kapatmak istiyorum, Eliz," dedi. Ardından yanındaki adamlara başıyla işaret etti. "Alın onu."
Adamlar hızla ileri atıldı. Biri Eliz'in kollarını sıkıca kavradığında, genç kız panikle çırpınmaya başladı.
"Hayır! Bırakın beni! Gitmek istemiyorum!" Eliz'in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Başını yana çevirip dehşet içinde kalan Violet'a baktı. "Violet! Yardım et! Yalvarırım yardım et!"
Violet, olduğu yerde kalakalmıştı. Adamlardan birinin silahını kendisine ve Noah'a doğru tuttuğunu gördüğünde, boğazında düğümlenen çığlığı yutmak zorunda kaldı. Adım attığı an, ikisinin de kanlar içinde yere serileceğini biliyordu. Gözlerinden yaşlar akarken ellerini ağzına kapattı, yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Noah, öfkeyle kasılan elleriyle silahını tutmaya devam etti ama kafasına dayanan namlunun ölümcül baskısı karşısında kımıldayamadı. "Eliz!" diye bağırdı, sesi odada yankılandı. "Bırakın onu!"
Maskeli adam Noah'a dönüp soğuk bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Oyuna katıldın Dedektif, ama kuralları hâlâ öğrenemedin."
Eliz, kollarından tutularak zorla kapıya doğru sürüklenirken son gücüyle bağırdı:
"Noah! Kurtar beni!"
Silah seslerinin çıkmayacağı kadar sessiz ve hızlı bir şekilde, adamlar Eliz'i karanlık koridora doğru çektiler. Kapı arkalarından kapanırken, arşiv odasında sadece Noah'ın çaresiz öfkesi ve Violet'ın hıçkırıkları kaldı.
Oyun artık başlamamıştı; kontrolden çıkmıştı.