Bölüm 3 — İsimsiz Paket

Cinayet mahallinden döndükten sonra Eliz'in aklındaki tek şey duvara kanla yazılan cümleydi...
"Seni En Başından Beri İzliyorum.."
Kendi kendine defalarca aynı soruyu sordu."Neden ben?"
Telefonu çaldı.Arayan Violet'tı.
"İyi misin?"
"Bilmiyorum."
"Sesin hiç iyi gelmiyor."
"Violet... O kolye iki yıl önce kaybolmuştu. Kimseye söylememiştim. Noah bile bilmiyordu."
"Belki gerçekten tesadüftür."
Eliz acı acı güldü."Cinayet mahallinde benim kolyem bulunuyor... Duvara bana yazılmış bir mesaj bırakılıyor... Sence buna tesadüf denebilir mi?"
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu."Eliz..."
"Evet?"
"Bu gece yalnız kalma."
"Neden?"
"Çünkü içime hiç iyi şeyler doğmuyor."
...
Akşam saat dokuz.
Eliz apartmanına ulaştığında koridorda küçük siyah bir kutu duruyordu.Üzerinde sadece tek kelime yazıyordu.ELİZ.Ne adres...Ne gönderen...Ne de kargo etiketi vardı.
Kalbi hızlanmaya başladı.Kutuyu eline aldı.Tam o sırada telefonu yeniden çaldı.Noah.
"Kutuyu açma!"
Eliz şaşkınlıkla etrafına baktı."Nereden biliyorsun?Noah, nereden biliyorsun?"
"Sana geliyorum. Sakın açma."
"Sen bunu nereden öğrendin?"
"Cevap verecek zamanım yok!"
"Noah!"
"Kapıyı kilitle. Ben gelene kadar hiçbir şey yapma."
Telefon kapandı.Eliz kutuya baktı.Merakı korkusundan ağır basıyordu.Yavaşça kapağını kaldırdı.Kutunun içinde...Solmuş kırmızı bir gül...Eski model siyah bir fotoğraf makinesi...Ve katlanmış beyaz bir zarf vardı.
Elleri titreyerek zarfı açtı.İçindeki notta yalnızca tek cümle yazıyordu.
"Bugün mavi kazak gitmen, sana çok yakışmışyı."
Eliz'in yüzündeki renk çekildi.Bugün gerçekten mavi kazak giymişti.Ama...Bunu görebilmek için birinin bütün gün onu izlemiş olması gerekiyordu.
Tam o sırada kapı sertçe çalındı."Eliz! Aç kapıyı!" Noah.
Kapıyı açar açmaz Noah içeri girdi.Kutuyu görünce derin bir nefes verdi."...Açmışsın."
Eliz başını eğdi."Dayanamadım."
Noah kutunun içindekileri tek tek inceledi."Hiçbir şeye dokunma."
"Çok geç."
"Dokundun mu?"
"Evet."
Noah iki elini beline koydu."Eliz... Sana 'açma' dedim."
"Ben de merak ettim."
"Merakın bir gün başına iş açacak."
Eliz sinirli bir şekilde karşılık verdi."Başım zaten işte!O adam beni izliyor.Evimin önüne kadar geliyor.Cinayet mahalline benim kolyemi bırakıyor.Benden ne istiyor Noah?"
Noah ilk kez cevap veremedi.
Başını öne eğdi."Bilmiyorum.Ve bu, beni en çok korkutan şey."
Tam o sırada Noah'ın telefonu çaldı.Arayan olay yeri ekibiydi.Noah birkaç saniye konuştu.Yüzündeki ifade aniden değişti.
Telefonu kapatınca Eliz merakla sordu."Ne oldu?"
Noah yutkundu."Kutunun üzerinde parmak izi yok."
"Ee?"
"Hiç yok."
"Yani?"
"Sanki biri göndermeden önce bütün izleri tek tek silmiş."
O an ikisi de sessizleşti.Koridordan hafif bir ayak sesi geldi.Eliz refleksle kapıya döndü.Kapıyı açtı.
Koridor bomboştu.Yalnızca paspasın üzerinde yeni bırakılmış küçük, siyah bir kart vardı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
"Merak etme... Henüz sana dokunmayacağım."
≈≈≈

Yazım hatalarım nedeniyle içtenlikle özür diliyorum.Umarım okurken zevk alırsınız.Beğenmeyi ve yorum atmayı unutmayın.Sonraki bölüme kadar hoşçakalın.