61. Karanlığın Ordusu

61. Bölüm –
Karanlığın Ordusu
Gökyüzü kararmıştı.Az önce ışıklarla dolu olan savaş alanı, şimdi birbirine karışan karanlık ve parlak ışıkların arasında kayboluyordu.Her taraftan sesler yükseliyordu.İnsanlar bağırıyor, Avcılar birbirlerine sesleniyor, iyi ve kötü ışıklar birbirlerinin arasından geçerek savaşıyordu.Bir adım attım.Ayağımın altında sert bir şey hissettim.Yere baktım.Kan.Savaşın başladığı andan beri o kadar çok insan yaralanmıştı ki artık toprağın rengi bile değişmişti.Etrafımıza baktığımda herkesin savaştan ne kadar zarar gördüğü belli oluyordu.Kaan’ın yüzünde küçük bir yara vardı.Üzerindeki kıyafetlerin bazı yerleri yırtılmıştı.Ama hâlâ elinde iki kılıcı tutuyordu.Emir, Avcıların başında onları yönlendiriyordu.— Sağ tarafı koruyun! Onları insanların olduğu bölgeye yaklaştırmayın!İyi ışıklar onun söylediklerine göre hareket ediyordu.Ben de elimden geldiğince onları yönlendirmeye çalışıyordum.— Geri çekilmeyin!Sesim savaş alanında yankılandı.— Birbirinizden ayrılmayın!İyi ışıklar yeniden bir araya geldi.Tam o sırada gökyüzünden onlarca karanlık ışık indi.Karanlık, adeta üzerimize yağıyordu.Kaan önümde belirdi.İki kılıcını çapraz şekilde kaldırdı.— Arkama geç.— Hayır.Kaan bana baktı.— Işık…— Ben liderim.Kılıçlarını sıkıca kavradı.Sonra gülümsedi.— O zaman yanında savaşırım.Karanlık ışıklar üzerimize saldırdı.Kaan iki kılıcıyla aynı anda hareket etti.Birini savurdu.Sonra diğerini.Etrafındaki karanlık ışıklar geriye savruldu.Ben de elimden gelen gücü kullanarak diğer iyi ışıkları yönlendirdim.Bir anda büyük bir patlama oldu.Yere düştüm.Kulağım uğulduyordu.Lisa’nın sesi zihnimde yankılandı.Işık!Buradayım.İyi misin?İyiyim.Ayağa kalkmaya çalıştım.Tam o sırada gözüm Seçil’e takıldı.O da savaşıyordu.Bu kez kimsenin arkasına saklanmıyordu.Kendi yaptığı hatayı düzeltmek istercesine karanlık ışıkların arasına giriyor, saldırıları engellemeye çalışıyordu.Emir onu gördü.— Seçil!Seçil dönüp kardeşine baktı.— İyiyim!— Kendini koru!Seçil başını salladı.Ama tam arkasından bir karanlık ışık saldırdı.Emir ona doğru koştu.Ben de elimdeki gücü kullanarak ışığı Seçil’den uzaklaştırdım.Seçil bana baktı.— Teşekkür ederim.— Birbirimizi koruyacağız.Seçil başını salladı.Sonra savaşın içine yeniden daldı.Ama karanlık ışıkların sayısı bitmiyordu.Birini uzaklaştırıyorduk.İki tane daha geliyordu.Üç tane…Beş tane…On tane…Sanki gökyüzünün tamamı onlarla doluydu.Kaan yanıma geldi.— Işık, daha fazla dayanamayacağız.Gökyüzüne baktım.Karanlık ışıkların oluşturduğu kalabalık, devasa bir ordu gibiydi.— Bu kadarını nasıl topladılar?Emir yanımıza geldi.— Bilmiyorum.Bir an hepimiz sustuk.Sonra karanlıkların arasından çok daha büyük bir ışık yükseldi.Herkes durdu.Karanlık ışıklar onun etrafında toplandı.Sanki onu bekliyorlardı.Karanlığın içinden bir ses geldi.— Seçilmiş Koruyucu…Sesini duyduğum anda içimde garip bir ürperti oluştu.Kaan önümde durdu.— Ona yaklaşma.Ama ses tekrar yükseldi.— Seni sonunda bulduk.Karanlık ışıklar aynı anda hareket etti.Savaş yeniden başladı.Kaan iki kılıcıyla önümü korumaya çalışıyordu.Emir Avcıları yönetiyordu.Seçil kötü ışıkların arasından çıkmaya çalışıyordu.İyi ışıklar benim etrafımda toplanıyordu.Her şey birbirine karışmıştı.Ve sonra…Bir anda Lisa’nın sesi kesildi.Lisa?Cevap yoktu.Lisa!Sessizlik.İçimde bir boşluk oluştu.Kalbim durmuş gibi hissettim.Lisa, beni duyuyor musun?Yine cevap yoktu.Elimi göğsüme götürdüm.Sanki içimde bir şey eksilmişti.Sanki…Bir süreliğine bedenimden ayrılmıştı.Lisa gitmiş gibi.Ama nereye?Gözlerimi kapattım.Lisa…Hiçbir şey.İlk kez onun sesini duyamıyordum.Ve savaşın bütün gürültüsünün ortasında…İçimde yalnızca korkunç bir sessizlik vardı.