12. Bize Bir Şans Ver

Bölüm 12 –
Bize Bir Şans Ver
Hafta sonu…Şehir, haftalardır süren gizemli ölümlerin gölgesinde yaşamaya devam ediyordu.Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı.Sokaklar eskisi kadar kalabalık değildi.İnsanlar artık birbirlerine daha tedirgin bakıyordu.Ben ise bütün bunları Lisa’nın gözlerinden izliyordum.Sabahın erken saatlerinde telefon çaldı.Ekranda tek bir isim yazıyordu.Emir.“Hazır mısın?” diye sordu.“Bugün seni biraz şehirden uzaklaştıracağım.”“Kafanı dağıtmaya ihtiyacın var.”Lisa’nın kalbi hızlandı.İçimdeki sesi duydum.“Eskiden bunu hep yapardı.”“Tartışsak bile beni doğaya götürürdü.”Sessizce hazırlandım.Bir saat sonra Emir’in siyah arazi aracına bindik.Arabanın içinde çam kokulu bir araç kokusu vardı.Emir direksiyona yaslanıp hafifçe gülümsedi.“Bize bir şans daha vermeni istiyorum.”Ne diyeceğimi bilemedim.Çünkü bu sözler bana değil…Lisa’yaydı.Emir derin bir nefes aldı.“Son zamanlarda seni kaybettiğimi hissediyordum.”“Ama son günlerde…”“…tekrar eski Lisa’yı görmeye başladım.”Başımı pencereye çevirdim.Bunun sebebi Lisa değildi.Bendim.Onlardan kilometrelerce geride, siyah motosikletin motor sesi ormanın sessizliğini bölüyordu.Kaan, güvenli bir mesafeden aracı takip ediyordu.Kaskının vizörünü hafifçe kaldırdı.“Umarım başın belaya girmez Işık.”Diye mırıldandı.Dağın eteklerine vardığımızda temiz hava ciğerlerimi doldurdu.Çam ağaçları gökyüzüne uzanıyor, rüzgâr yaprakların arasında fısıldıyordu.Bir araç daha park etti.Kapısı hızla açıldı.İçinden kısa boylu, kıvırcık koyu saçlı, enerjisi hiç bitmeyecekmiş gibi görünen genç bir kız indi.Üzerinde lise montu, ayağında toz içindeki spor ayakkabılar vardı.Daha iner inmez söylenmeye başladı.“Abi ya!”“Hafta sonu insanı dağa mı getirilir?”Emir gözlerini devirdi.“Şikâyet etmeyi bırak.”“Biraz temiz hava al.”Kız dilini çıkararak güldü.Ben onları izliyordum.Lisa fısıldadı.“İşte bu da Emir’in kız kardeşi.”“Bazen çok sinir bozucu olabilir.”Kızın bakışları bir anda arkamızdaki patikaya kaydı.Orada motosikletini park eden Kaan yürüyordu.Kızın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.“Kaan!”Kaan şaşkınlıkla el salladı.“Sen de mi buradasın?”“Tesadüf…”diye gülümsedi.Ama ben bunun tesadüf olmadığını biliyordum.Hep birlikte ormanın içine doğru yürümeye başladık.Toprak, gece yağan yağmurdan dolayı yumuşamıştı.Kuş sesleri ağaçların arasında yankılanıyordu.Emir yürürken konuşmaya başladı.“Şehirdeki ölümler artıyor.”“İlk başta birkaç olay sanmıştık.”“Şimdi neredeyse her gün yeni bir ceset bulunuyor.”Sesi giderek sertleşti.“Kim yapıyorsa…”“…çok yakınız.”Kalbim hızlandı.Tam o sırada önden yürüyen kızın ayağı ıslak bir taşa kaydı.Çığlık attı.“Aaa!”Uçurumun kenarına doğru savruldu.Hiç düşünmeden elimi hafifçe kaldırdım.İçimde yıllardır unuttuğumu sandığım güç uyandı.Toprağın altındaki ince bir ağaç kökü aniden yükseldi.Kızın ayağının altına uzandı.Dengesi bir anda yerine geldi.Olduğu yerde sendeledi ama düşmedi.Herkes bunun sadece şans olduğunu sandı.Herkes…Onun dışında.Kız gözlerini bana dikmişti.Dudakları titredi.“Ben…”“Az önce…”Bakışlarımdan kaçamadı.İçimdeki güç yeniden harekete geçti.Zihnine usulca dokundum.Unut…Gözleri boşluğa daldı.Birkaç saniye sonra başını salladı.“Galiba ayağım son anda taşa takıldı.”Tam o sırada Kaan yüksek sesle bağırdı.“Emir!”“Şuraya baksana!”Emir ve diğerleri Kaan’ın gösterdiği yöne döndü.Ben ise derin bir nefes aldım.Bir kez daha…Sırrım ortaya çıkmaktan son anda kurtulmuştu.