33.Unutma

Bölüm 33 – Unutma
Bir önceki gün yaşananların üzerinden saatler geçmişti.Ama içimdeki huzursuzluk dinmiyordu.Karşıma çıkan ışık…Söyledikleri…Ve kullandığım güç…Hepsi zihnimde dönüp duruyordu.Kaan ise her zamanki gibi hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordu.Fakat onu tanımaya başlamıştım.Gülümsediğinde bile gözlerinin içindeki endişeyi görebiliyordum.Akşamüstü birlikte sahile indik.Deniz kıyısında ince bir rüzgâr esiyordu.Martılar gökyüzünde süzülüyor, dalgalar kıyıya usulca vuruyordu.Kaan yürürken cebinden küçük taşlar çıkarıp denize atıyordu.“İnsanlar canı sıkılınca neden taş atıyor?”diye sordum.Omuz silkti.“Bilmiyorum.”“Galiba düşünceleri de suya atsınlar diye.”Tam gülümseyecektim ki…Başımı delen keskin bir uğultu duydum.Mavi bir ışık…Hiçbir yerden çıkmış gibi Kaan’ın arkasında belirdi.Gözlerimi açacak kadar bile zaman bulamadım.Işık doğruca Kaan’ın başına dokundu.Kaan bir anda olduğu yerde sendeledi.Başını iki eliyle tuttu.“Ahh…”“Neler oluyor?”Dizlerinin üzerine çöktü.Nefes alışverişi hızlanmıştı.Gözleri boşluğa bakıyordu.Mavi ışık usulca fısıldadı.“Beni gördüğünü unut.”“Işığı unut.”“Her şeyi unut.”Bir anda içimdeki güç uyandı.Hiç düşünmeden elimi uzattım.“Hayır!”Görünmeyen bir dalga etrafa yayıldı.Mavi ışık birkaç adım geriye savruldu.İnsanlar ne olduğunu anlayamadan etrafa bakınmaya başladı.Rüzgâr şiddetlendi.Denizin yüzeyi dalgalandı.Karşımdaki ışık bana öfkeyle baktı.“Hâlâ onu koruyorsun.”Ben de gözlerimi ondan ayırmadım.“Onun anılarına dokunamazsın.”Bir an daha bekledi.Sonra gülümseyerek gökyüzüne yükseldi.“Bu savaşı sonsuza kadar kazanamazsın.”Ve kayboldu.Kaan hâlâ başını tutuyordu.Nefesi düzensizdi.Yanına koştum.“Kaan!”Bana bakmaya çalıştı.Gözleri dolmuştu.“Başım…”“Çok acıyor…”Yavaşça diz çöktüm.Ellerimi omuzlarına koydum.“Geçecek.”“Sadece bana bak.”Titreyen elleriyle kolumu tuttu.“Neler oluyor Işık?”“Ben…”“Seni unutuyorum sandım.”İçimde bir şey koptu.Onu yavaşça kendime çektim.İlk kez…Onu ben teselli ediyordum.Başını omzuma yasladı.Uzun süre hiçbirimiz konuşmadık.Sadece denizin sesi vardı.Ve hızla atan iki kalp…Bir süre sonra Kaan yavaşça doğruldu.Gözlerimin içine baktı.“Gittin sandım.”diye fısıldadı.“Çok korktum.”Başımı hafifçe salladım.“Gitmedim.”“Buradayım.”Kaan yüzüme birkaç saniye daha baktı.Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı.Yavaşça eğildi.Alnıma usulca bir öpücük kondurdu.Olduğum yerde donup kaldım.Ne diyeceğimi…Ne yapacağımı…Bilmiyordum.Kaan hafifçe gülümsedi.“Teşekkür ederim.”“Beni bırakmadığın için.”Kalbimin olduğu yerde garip bir sıcaklık hissettim.İçimden Lisa’nın sesi yükseldi.“Galiba…””…bu sefer miden bulanmadı.”Yanaklarımın ısındığını hissettim.İlk kez…Ne cevap vereceğimi gerçekten bilmiyordum.