31. Uzak Dur

Bölüm 31 – Uzak Dur
Sabah güneşi, odamın perdelerinin arasından ince çizgiler hâlinde içeri süzülüyordu.Toz zerrecikleri ışığın içinde yavaşça dans ediyordu.Ne garip…Bir zamanlar ben de böyleydim.Küçücük…Ağırlığı olmayan bir ışık parçası.Şimdi ise bir insanın gözlerinden dünyaya bakıyordum.Pencerenin önüne yürüdüm.Sokak yavaş yavaş uyanıyordu.Fırından çıkan sıcak ekmek kokusu rüzgârla birlikte apartmana kadar ulaşıyordu.Karşı binanın balkonunda yaşlı bir kadın çiçeklerini suluyor, aşağıdaki çocuklar birbirlerine bağırarak top oynuyordu.İnsanların hayatı ne kadar garipti.Her sabah aynı güne uyanıyorlardı.Yine de her gün yaşayacak yeni bir şey bulabiliyorlardı.Ben ise…Her sabah birini öldürme korkusuyla uyanıyordum.İçimden Lisa’nın sesi yükseldi.“Yine düşünüyorsun.”Sessizce başımı eğdim.“Emir’den uzak duracağım.”Lisa birkaç saniye sustu.“Neden?”“Çünkü o sana ait.”“Ben burada olduğum sürece senin hayatın karışıyor.”Lisa yumuşak bir sesle konuştu.“Benim hayatım ilk kez düzene girdi.”“Lütfen…”“Beni bırakma.”Kalbimin olduğu yere dokundum.Orada gerçekten bir kalp var mıydı?Yoksa sadece Lisa’nın kalbi mi atıyordu?Bunu hâlâ bilmiyordum.Öğleden sonra dans okuluna gittik.Koridor yine müzik sesleriyle doluydu.Ahşap zemine vuran adımlar, kahkahalar ve ritim sesleri birbirine karışıyordu.Eskiden bütün bunlar bana anlamsız gelirdi.Şimdi…Hoşuma gidiyordu.Kaan beni kapının önünde bekliyordu.Elinde iki kutu meyve suyu vardı.Birini bana uzattı.“Bugün suratın yine asık.”“Belli oluyor mu?”“Hem de çok.”İlk kez istemeden gülümsedim.Kaan bunu fark edince o da gülümsedi.“İşte bu.”“Gülünce daha güzelsin.”Ne diyeceğimi bilemedim.Başımı başka yöne çevirdim.Tam o sırada okulun kapısı açıldı.Emir içeri girdi.Üzerinde sade bir gömlek vardı.Yüzündeki yorgunluk uzaktan bile belli oluyordu.Gözleri beni bulunca gülümsedi.“Lisa.”İçimde bir şey sıkıştı.İstemsizce bir adım geri çekildim.“Merhaba.”Sesim eskisi kadar sıcak çıkmamıştı.Emir bunu hemen fark etti.“Bir sorun mu var?”Başımı iki yana salladım.“Yok.”Ama vardı.Hem de çok.Onun gözlerine baktıkça kendimi suçlu hissediyordum.O bana değil…Lisa’ya bakıyordu.Ben ise Lisa değildim.Emir birkaç saniye daha yüzüme baktı.Sonra gülümsemeye çalıştı.“Akşam müsaitsen konuşabilir miyiz?”Kalbim hızlandı.Hayır demek istiyordum.Ama Lisa’nın hayatını da tamamen değiştirmek istemiyordum.Sessizce başımı salladım.“Bakacağım.”Emir’in yüzündeki gülümseme kısa sürdü.Bir şeylerin değiştiğini anlamıştı.Arkasını dönüp okuldan ayrıldı.Onun arkasından uzun süre baktım.İçimde Lisa usulca konuştu.“Üzüldü.”Gözlerimi kapattım.“Biliyorum.”“Ama ona yaklaşırsam daha çok üzülecek.”Akşam okul çıkışı Kaan beni eve kadar yürüttü.Güneş yavaş yavaş batıyordu.Gökyüzü turuncudan mora dönüyor, binaların camları son ışıkları yansıtıyordu.Rüzgâr saçlarımı savururken Kaan ellerini cebine sokmuş sessizce yürüyordu.Bir süre sonra durdu.“Düşünmeyi bırak.”Şaşkınlıkla ona baktım.“Neyi?”“Her şeyi.”“Sen düşünürken yüzün değişiyor.”İlk kez biri düşüncelerimi yüzümden okuyabiliyordu.Gülümsedim.“Çok mu belli ediyorum?”“Evet.”Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı.Başımın üzerine hafifçe dokundu.Saçlarımı karıştırdı.“Merak etme.”“Ne olursa olsun…”“Birlikte çözeriz.”İçimde garip bir sıcaklık yayıldı.Bunun ne olduğunu bilmiyordum.Ama…Kaçmak da istemiyordum.O gece penceremin önünde uzun süre dolunayı izledim.Eskiden bütün gecelerimi ona bakarak geçirirdim.Fakat bu kez…Gözlerim sık sık apartmanın karşı penceresine kayıyordu.Kaan’ın odasının ışığı hâlâ yanıyordu.İçimden Lisa usulca fısıldadı.“Dolunay hâlâ çok güzel…”Kısa bir sessizlik oldu.Sonra gülümseyerek ekledi.“Ama sen artık gökyüzüne eskisi kadar uzun bakmıyorsun.”Cevap vermedim.Çünkü…Haklı olmasından korkuyordum.