51. Savaş Başlıyor

51. Bölüm – Savaş Başlıyor
Gece sessizdi.Fazla sessiz.Sanki bütün dünya nefesini tutmuş, birazdan kopacak fırtınayı bekliyordu.Ben ise o sessizliğin içindeki titreşimi hissedebiliyordum.Bir şey yaklaşıyordu.Hem de çok sayıda.Işıklar.Kötü ışıklar.Ve insanların ayak sesleri…Avcılar.Kaan yanıma geldi.— Ne kadar uzaktalar?Gözlerimi kapattım.İçimdeki güç çevreye yayıldı.Bir anda yüzlerce farklı ışık hissettim.— Çok yakındalar.Emir silahını hazırladı.— O zaman herkes yerini alsın.Seçil de yanımıza geldi.Bu kez yüzünde korkudan çok kararlılık vardı.— Ben de savaşacağım.Emir ona baktı.— Yanımdan ayrılma.Seçil başını salladı.Tam o sırada gökyüzü aydınlandı.Bir ışık çizgisi karanlığı yararak üzerimize doğru geldi.Ardından bir tane daha.Sonra onlarca…Kaan iki eline de birer kılıç aldı.Kılıçların metal yüzeyleri gelen ışıkların altında parladı.Kaan bana baktı.— Hazır mısın?Işık’ın sesi dışarıdan duyuldu.— Hazırım.Kaan gülümsedi.— O zaman başlayalım.İlk saldırı geldi.Kaan iki kılıcıyla birden öne atıldı.Bir eliyle gelen saldırıyı savuştururken diğer eliyle karşılık verdi.Hareketleri o kadar hızlıydı ki gözlerim onu takip etmekte zorlanıyordu.Bir an sağa…Sonra sola…İki kılıç, karanlığın içinde birbirini takip eden iki gümüş çizgi gibiydi.Kaan bir ışığı savurdu.Arkasından gelen diğerini fark edip döndü.İki kılıç aynı anda havaya kalktı.Ve saldırıyı ikiye böldü.— Kaan!Ona doğru gelen üç kötü ışığı gördüm.Elimi kaldırdım.Gücüm patladı.Üçü birden geriye savruldu.Kaan bana baktı.— Güzel.Işık’ın sesi biraz çocukça bir neşeyle çıktı.— Ben de savaşmayı öğrendim.Kaan güldü.— Belli oluyor.Ama savaş büyüyordu.İyi ışıklar her taraftan gelmeye başlamıştı.Kötü ışıklar onları çevrelemeye çalışıyordu.Avcılar silahlarıyla saldırıyor, Emir herkese nerede durmaları gerektiğini söylüyordu.Ben ise iyi ışıkları yönlendirmeye çalışıyordum.— Sağ taraftakiler, geri çekilin!İyi ışıklar söylediklerimi dinledi.— Şimdi!Birlikte saldırdılar.Karanlık bir anda ışıkla doldu.Patlamalar…Çarpışmalar…Bağırışlar…Her şey birbirine karışmıştı.Kaan hâlâ önümde savaşıyordu.İki kılıcı ellerinde bir an bile durmuyordu.Ama sonra…Bir kötü ışık onu arkadan yakalamaya çalıştı.Hemen döndüm.Gücümü kullandım.Işık savruldu.Kaan bana baktı.— Beni kurtardın.— Seni korumam gerekiyordu.Kaan gülümsedi.— Bunu seviyorum.Savaşın ortasında bile yüzünde o gülümseme vardı.Bir süre sonra saldırılar azalmaya başladı.Ama tamamen bitmemişti.Herkes nefes nefese kalmıştı.Kaan kılıçlarını yere bıraktı.Sonra bana doğru yürüdü.— İyi misin?Işık dışarıdan cevap verdi.— İyiyim.Kaan birkaç saniye yüzüme baktı.Sonra bana yaklaştı.Ve beni öptü.Kısa…Ama içimde bütün savaşın sesini susturacak kadar güçlü bir andı.Gözlerimi kapattım.Kaan geri çekildiğinde yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.Ama biraz ileride Emir duruyordu.Bize bakıyordu.Yüzünde belli belirsiz bir üzüntü vardı.Hiçbir şey söylemedi.Sadece bakışlarını başka yöne çevirdi.İçimde Lisa’nın sesi duyuldu.Işık…Ne?Gözünü kapatsaydın.Şaşırdım.Niye?Lisa’nın sesi sitemli ama tatlıydı.Ben de görmek zorunda kaldım.İçimden gülmemek için kendimi zor tuttum.Kaan bana baktı.— Neye gülüyorsun?Işık’ın sesi dışarıdan duyuldu.— Lisa’ya.Kaan kaşlarını kaldırdı.— Ne dedi?Bir an sustum.Sonra gülümsedim.— Söylemem.Kaan da güldü.Ama hiçbirimiz farkında değildik…Bu savaşın yalnızca başlangıç olduğunun.