9. bölüm · KABUK

9. Şüphe

Dolunayın Kızı

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 1. Düşüş 2 2. İlk Ceset 3 3. Küçük Kız 4 4. KAÇIŞ 5 5. Lisa 6 6. Dans Okulu 7 7. İlk Dans 8 8. Merhaba Kabuk 9 9. Şüphe 10 10. Sen Lisa Değilsin 11 11. Öldüren Işık 12 12. Bize Bir Şans Ver 13 13. O Şansı Bana Sakla 14 14. İnsan Gibi 15 15. İnsan Olmayı Ögrenmek 16 16. İlk Kıskançlık 17 17. Sen Bilirsin 18 18. İki Düşman Artık Dost 19 19. Yan Dairedeki Çürümüş Ceset 20 20. Aynadaki Yabancı 21 21. İlk Takip 22 22. Bizden Biri 23 23. Dans Yarışması 24 24. İlk Saldırı 25 25. Kaçış Yok 26 26. Yolunu Kaybedenler 27 26. Mavi Gözler 28 28. Avcılar 29 İlk Güç 30 30. İlk Dokunuş 31 31. Uzak Dur 32 32. Ben Daha Güçlüyüm 33 33.Unutma 34 34. Bir Şans Ver 35 35. Kalbim mi 36 36. Gerçek Ortaya Çıkıyor 37 37. Avcılar 38 38. İlk Büyük Saldırı 39 40. İki Kalp

Bölüm 9 – Şüphe
Koridor sessizleşmişti.Emir’in gelişiyle dans okulunun neşeli havası bir anda değişmişti.Üzerindeki koyu lacivert üniforma, omzundaki rütbeler ve belindeki silah… Hepsi bu dünyanın kurallarını temsil ediyordu.O ise bana gülümsüyordu.“Merhaba.”Lisa’nın dudakları istemsizce kıpırdadı.“Merhaba…”Bu sesi ben çıkarmıştım.Ama cevap veren sanki Lisa’nın bedeniydi.Emir birkaç adım daha yaklaştı.“Bugün nasılsın?”Soruyu bana mı soruyordu?Yoksa Lisa’ya mı?Bilmiyordum.İçimde Lisa’nın sesi duyuldu.“Sakin ol.”“Şüphelenmesine izin verme.”“Tamam…” diye fısıldadım.Emir kaşlarını hafifçe kaldırdı.“Neye tamam?”Başımı iki yana salladım.“Bir şey yok.”İçimde Lisa kısık bir kahkaha attı.“Bunu bana söyledin.”Ben ise hâlâ insanların aynı bedenin içinde iki kişinin konuşamayacağını unutuyordum.Emir gülümsedi.“Bugün gerçekten garipsin.”Bir an sessizlik oldu.Sonra hiç çekinmeden elimi tuttu.İnsanların elleri…Sıcaktı.Lisa’nın kalbi hızlandı.Ben de bunu hissedebiliyordum.“O benim sevgilim.”Lisa’nın sesi bu kez çok daha yumuşaktı.“Sana zarar vermez.”Zarar…Hayır.Ben ona zarar vermekten korkuyordum.Çünkü artık bedenim sakindi.İçimdeki acı kaybolmuştu.İlk kez bir kabuk beni reddetmiyordu.Belki de…İlk kez ayrılmak zorunda kalmayacaktım.Ve eğer ayrılmazsam…Lisa yaşayacaktı.Bu düşünce içimi rahatlattı.Emir elimi bırakıp gülümsedi.“Bugün işten fırsat bulunca seni görmek istedim.”Sonra yüzündeki ifade ciddileşti.“Aslında canımı sıkan bir şey var.”“Nedir?” diye sordum.“Şehirde yine aynı ölümler yaşanıyor.”“Cesetler normal görünmüyor.”“Ne doktorlar ne de uzmanlar açıklayabiliyor.”Bir an durdu.Sonra sesini alçalttı.“Bizim ekip…”“…bunun doğaüstü bir olay olabileceğine inanmaya başladı.”İçimde bir ürperti yükseldi.Doğaüstü…İnsanlar gerçeğe yaklaşıyordu.Emir konuşmaya devam etti.“Kim yapıyorsa durduracağız.”“Ne olursa olsun.”Sözleri kulaklarımda yankılanırken gözlerimi yere indirdim.Beni durdurursa…Hayatta kalamazdım.Tam o sırada Emir eğildi.Yanağıma yumuşak bir öpücük kondurdu.“Akşam seni ararım.”Gülümsedi.Sonra okuldan ayrıldı.Koridor yeniden sessizleşti.Duvarın kenarında duran Kaan yavaşça yanıma geldi.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Sadece gözlerimin içine baktı.Sonra hafifçe başını eğdi.“Garip…”“Neden bilmiyorum ama…”“Emir sana baktığında…”“…Lisa’ya bakmıyormuş gibi geliyor.”Kalbim hızlandı.Kaan derin bir nefes aldı.“Sanırım…”“…o, Lisa’ya değil…”“…sana âşık olmaya başlıyor.”