2. bölüm · KABUK
2. İlk Ceset
Bölüm 2 – İlk Ceset
Soğuktu.Bu dünya…Benim dünyam gibi değildi.Gökyüzünden düştüğüm an, görünmezdim. Bir kum tanesinden bile küçüktüm. Ne ellerim vardı ne ayaklarım… Ne de bana ait bir beden.Sadece maviydim.Ve her geçen saniye biraz daha sönüyordum.Hayatta kalabilmek için bir kabuk bulmalıydım.Yavaşça havada süzüldüm.İnsanlar önümden geçip gidiyordu. Hiçbiri beni göremiyordu.Sonra…Kaldırımın kenarında uyuyan yaşlı bir adam gördüm.Nefes alıyordu.Kalbi atıyordu.Yaşıyordu.Yaklaştım.Dudakları hafifçe aralıktı.İçeri süzüldüm.Bir anda karanlık kayboldu.Yüzlerce anı aynı anda zihnime doldu.Çocukluğu…Gençliği…İlk aşkı…Kaybettikleri…Yalnızlığı…Artık hepsini biliyordum.Gözlerini açtım.İlk kez bir insanın gözlerinden dünyaya baktım.Ayağa kalktım.Bu kabuk ağırdı.Yürümek zordu.Birkaç adım attım.Tam o sırada siyah bir kedi önümde durdu.Göz göze geldik.İçimde tarif edemediğim bir çekim hissettim.Ne olduğunu anlamadan bedenin gözlerinden dışarı çıktım.Mavi bir parıltı gibi havada süzüldüm.Bir an içinde kedinin gözlerinden içeri girdim.Arkamda kalan yaşlı adam olduğu yere yığıldı.Bedeni birkaç saniye içinde hızla solmaya başladı.Derisi kurudu.Eti çöktü.Sanki yıllar geçmiş gibi çürüdü.Ben ise artık siyah kedinin gözlerinden dünyayı izliyordum.Arkamda bıraktığım ilk kabuk…Artık ölüydü.
