42. Geri Döndüm

42. Bölüm – Geri Döndüm
Gözlerimi açtığımda tavana bakıyordum.Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım.Sonra içimde tanıdık bir sıcaklık hissettim.O sesi duydum.— Lisa…Gözlerimi kapattım.Işık?— Ben buradayım.İçim titredi.Gerçekten sen misin?Işık küçük bir kahkaha attı.— Gerçekten benim. Hem de bu sefer hiçbir yere gitmeyeceğim.Gözlerim doldu.Çok korktum.— Ben de korktum.İki ay boyunca onu aramıştık.İki ay boyunca onun nerede olduğunu bilmiyorduk.Şimdi ise yeniden içimdeydi.Elimi göğsüme koydum.Beni çok özledin mi?Işık’ın sesi yumuşadı.— Hem de çok.Gülümsedim.Ben de seni özledim.Bir süre sessizlik oldu.Sonra Işık’ın sesi yeniden neşelendi.— Kaan’ı ara.Gülümsememi engelleyemedim.İlk düşündüğün kişi yine Kaan.— Çünkü onu görmek istiyorum.Biliyorum.Telefonumu aldım ve Kaan’ı aradım.Birkaç saniye sonra telefon açıldı.— Lisa?Kaan’ın sesini duyunca Işık hemen konuştu.— Kaan!Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.Kaan’ın sesi titredi.— Işık?— Ben buradayım!Kaan birkaç saniye cevap veremedi.— Gerçekten geri döndün mü?— Evet!Kaan’ın nefesi duyuldu.— Neredesiniz?Adresimizi söyledim.— Geliyorum.Telefon kapandı.Işık’ın sesi hâlâ heyecanlıydı.— Çok mutlu oldu!Sen de çok mutlusun.— Hem de çok!Kaan gelmeden önce Emir’i aradım.Telefon açıldığında doğrudan konuştum.— Emir…— Lisa? Ne oldu?Derin bir nefes aldım.— Işık geri döndü.Emir’in sesi kesildi.Birkaç saniye sonra:— Ne?Işık hemen konuştu.— Merhaba Emir!Emir’in sesi şaşkın çıktı.— Işık?— Evet!Emir uzun süre konuşmadı.Sonunda:— Gerçekten sen misin?— Benim.Emir derin bir nefes aldı.— Geliyorum.Telefon kapandı.Işık bana seslendi.— Lisa…Ne?— Çok güzel bir şey oldu.Ne oldu?— Artık yalnız değilim.İçim burkuldu.Hiç yalnız değildin.Kapı birkaç dakika sonra çaldı.Kaan’dı.Kapıyı açtığımda bana baktı.Sonra Işık konuştu.— Merhaba Kaan.Kaan’ın gözleri doldu.— Seni gerçekten duyuyorum.— Çünkü buradayım.Kaan bir adım attı.— İki ay…Sesi titredi.— Seni aradık.Işık başını eğdi.— Ben de sizi aradım.Kaan bana sarıldı.Işık’ın sesi biraz daha neşeli çıktı.— Çok sıkı sarılıyor.İçimden güldüm.Bırak sarılsın.— Ama nefes alamıyorum!Kaan şaşkınlıkla geri çekildi.— Ne oldu?Işık güldü.— Çok sıkı sarıldın.Kaan da ilk kez gülümsedi.— Özür dilerim.Işık ona baktı.— Seni özledim.Kaan’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.Gözleri yeniden doldu.— Ben de seni.Tam o sırada kapı yeniden açıldı.Emir gelmişti.Arkasında Seçil vardı.Seçil içeri girer girmez Işık’a baktı.Yüzü değişti.— Sen…Işık ona baktı.— Merhaba Seçil.Seçil’in kaşları çatıldı.— Geri mi döndün?— Evet.— Neden?Işık birkaç saniye sustu.— Çünkü Lisa benim evim gibi.İçimden bir sıcaklık geçti.Bunu gerçekten söyledin mi?Işık cevap vermedi.Seçil bir adım attı.— Sen burada olmamalısın.Kaan hemen araya girdi.— Seçil, yeter.Seçil Kaan’a döndü.— Sen yine onu savunuyorsun!Işık’ın sesi ilk kez biraz küçüldü.— Ben kimseye zarar vermek istemiyorum.Seçil ona sertçe baktı.— Sen bir canavarsın.Işık sustu.Ben onun içimdeki sessizliğini hissettim.Üzülme.Bir süre sonra Işık cevap verdi.— Ben canavar olmak istemiyorum.Kaan Işık’a baktı.— Sen canavar değilsin.Seçil hiçbir şey söylemedi.Ama yüzündeki öfke hâlâ geçmemişti.Ben ise içimdeki sesi dinliyordum.Işık geri dönmüştü.Ve bu kez…Onu bir daha kaybetmeye hiç niyetim yoktu.