29. bölüm · KABUK

İlk Güç

Dolunayın Kızı

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 1. Düşüş 2 2. İlk Ceset 3 3. Küçük Kız 4 4. KAÇIŞ 5 5. Lisa 6 6. Dans Okulu 7 7. İlk Dans 8 8. Merhaba Kabuk 9 9. Şüphe 10 10. Sen Lisa Değilsin 11 11. Öldüren Işık 12 12. Bize Bir Şans Ver 13 13. O Şansı Bana Sakla 14 14. İnsan Gibi 15 15. İnsan Olmayı Ögrenmek 16 16. İlk Kıskançlık 17 17. Sen Bilirsin 18 18. İki Düşman Artık Dost 19 19. Yan Dairedeki Çürümüş Ceset 20 20. Aynadaki Yabancı 21 21. İlk Takip 22 22. Bizden Biri 23 23. Dans Yarışması 24 24. İlk Saldırı 25 25. Kaçış Yok 26 26. Yolunu Kaybedenler 27 26. Mavi Gözler 28 28. Avcılar 29 İlk Güç 30 30. İlk Dokunuş 31 31. Uzak Dur 32 32. Ben Daha Güçlüyüm 33 33.Unutma 34 34. Bir Şans Ver 35 35. Kalbim mi 36 36. Gerçek Ortaya Çıkıyor 37 37. Avcılar 38 38. İlk Büyük Saldırı 39 40. İki Kalp

Bölüm 29 – İlk Güç
Sabah uyandığımda içimde garip bir sıkıntı vardı.Sanki şehir nefesini tutmuştu.Kaan’la birlikte dışarı çıkmıştık.Mahalle her zamanki gibiydi.Çocuklar oynuyor, insanlar alışveriş yapıyor, kimse yaklaşan tehlikenin farkında olmuyordu.Tam o sırada kalabalığın arasında küçük bir çocuk dikkatimi çekti.Annesinin elini tutuyordu.Ama gözlerinin derinliğinde…Mavi bir ışık gördüm.Nefesim kesildi.Başka bir ışık…Çocuğun bedenine girmek üzereydi.Düşünmeye bile fırsat bulamadım.İçimde uzun zamandır unuttuğumu sandığım güç bir anda uyandı.Elimi hafifçe kaldırdım.Görünmeyen bir kuvvet çocuğu geriye doğru çekti.Tam o anda kaldırımdaki ağır çöp kutusu devrilerek çocuğun önüne düştü.Mavi ışık yön değiştirmek zorunda kaldı.Bir anda gökyüzüne yükselip gözden kayboldu.İnsanlar ne olduğunu anlayamamıştı.“Rüzgâr yaptı.”“Çocuk son anda kurtuldu.”diye konuşuyorlardı.Ben ise nefes nefese kalmıştım.Kaan kolumu tuttu.“Işık…”“Az önce ne yaptın?”Başımı yavaşça salladım.“Bilmiyorum.”“Ama onu kurtardım.”Tam o sırada boynum hafifledi.Elimi boynuma götürdüm.Emir’in Lisaya aldığı dört yapraklı yonca kolyesi kopmuştu.Etrafa baktım.Ama kargaşanın içinde bulamadım.“Boş ver.”dedi Kaan.“Sonra buluruz.”İçimde Lisa usulca konuştu.“Önemli olan çocuk.”Başımı salladım.Haklıydı.Kolye umurumda değildi ve Lisada umursamamıştı.
Yaklaşık yarım saat sonra olay yerine polisler geldi.Mahalle güvenlik şeritleriyle kapatıldı.Emir de ekibiyle birlikte inceleme yapıyordu.Yerdeki izleri dikkatle incelerken güneş ışığında parlayan küçük bir şey gördü.Eğildi.Avucuna aldı.Dört yapraklı yonca şeklindeki gümüş kolyeydi.Kaşlarını hafifçe çattı.“Lisa’nın…”diye fısıldadı.Kolye neden burada düşmüştü?Cebine dikkatlice koydu.“Akşam ona veririm.”diye düşündü.Ama aklındaki sorular giderek büyüyordu.

Akşam kapı çaldı.Kapıyı Kaan açtı.Emir elinde küçük bir kolyeyle içeri girdi.Bana baktı.“Sanırım bunu düşürdün.”Avucunu açtı.Dört yapraklı yonca şeklindeki gümüş kolye ışığın altında parlıyordu.Şaşkınlıkla kolyeye baktım.“Ben bunu…”Emir hafifçe gülümsedi.“Apartmanın kapısının önünde buldum.”“Geçerken dikkatimi çekti.”“Lisa’ya hediye etmiştim.”“Kaybolmasını istemedim.”Kolye avucuma düştü.“Teşekkür ederim.”Emir başını salladı.“Bir dahaki sefere daha dikkatli ol.”Sessizce arkasını dönüp kapıya yöneldi.Kapı kapandıktan sonra kolyeye uzun süre baktım.İçimden Lisa usulca konuştu.“Bunu bana aldığı günü hatırlıyorum.”Parmaklarımı kolyenin üzerine kapattım.İlk kez…Bir insana ait bir hatırayı, kendi hatırammış gibi korumak istedim.