6. Dans Okulu — KABUK

Bölümler 59Şu an: 6. Dans Okulu

Bölüm 6 – Dans Okulu
Motorun çalışmasıyla birlikte bütün bedenim hafifçe sarsıldı.Rüzgâr, Lisa’nın uzun saçlarını omuzlarının üzerinden savuruyor, güneş sabahın ilk ışıklarıyla asfaltı parlatıyordu.Ben ise bu dünyayı yeniden öğreniyordum.İnsanlar neden motosiklete binerdi?Neden rüzgâr yüzlerine çarparken gülümsüyorlardı?Neden bu kadar özgür görünüyorlardı?Önümde oturan genç adam bir eliyle gazı çevirirken diğer eliyle kaskına hafifçe vurdu.“Bugün de geç kaldık.”Sonra gülmeye başladı.“Gerçi biz zaten her gün geç kalıyoruz.”Ne demek istediğini anlamadım.İnsanlar kendi hatalarına neden gülüyordu?Motor caddelerin arasından ilerlerken gözlerimi gökyüzüne kaldırdım.Mavi…Benim dünyam da maviydi.Bir an…Başımın içinde keskin bir ağrı hissettim.Parçalanmış görüntüler…Gökyüzünde süzülen binlerce ışık…Hiç dokunmadan hareket eden dev kayalar…Tek bir bakışla duran yüzlerce canlı…Sonra…Hepsi kayboldu.“Neyin var?”Kaan’ın sesi düşüncelerimi böldü.Hiçbir şey söylemedim.Çünkü ben de bilmiyordum.Motor büyük, camlarla kaplı modern bir binanın önünde durdu.Kapının üzerinde büyük harflerle yazılmış bir tabela vardı.Ritim Dans AkademisiKaan motorundan indi.Kaskını çıkarıp dağınık saçlarını eliyle düzeltti.“Bugün hocadan kesin fırça yiyeceğiz.”Sonra bana baktı.“Hadi.”Olduğum yerde duruyordum.Bina bana yabancı geliyordu.Kaan birkaç adım yürüdü.Arkasına dönüp kaşlarını kaldırdı.“Lisa!”“Uyuyor musun?”Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum.Sessizce peşinden yürüdüm.Koridor boyunca müzik sesleri yankılanıyordu.Duvarlarda kupalar…Madalya rafları…Yarışma fotoğrafları…İnsanlar koşarak odalara girip çıkıyordu.Hepsinin yüzünde heyecan vardı.Kaan ise yürürken herkese selam veriyordu.“Selam!”“Günaydın!”“Bugün düşmemeye çalışacağım.”Koridordakiler gülmeye başladı.“Geçen hafta üç kere düştün.”“Biliyorum.”“Bu hafta rekor kırmayacağım.”Kaan omuz silkerek kahkaha attı.İnsanlar onun bu hâline alışmış gibiydi.Bir sınıfın kapısını açtı.İçeride duvardan duvara uzanan aynalar vardı.Parlak ahşap zemin, tavandan süzülen gün ışığını yansıtıyordu.Hoparlörlerden ritmik bir müzik yükseliyordu.Öğrenciler çoktan yerlerini almıştı.Ben de onları izlemeye başladım.Müzik başladığında herkes aynı anda hareket etti.Ayak sesleri zeminde yankılanıyor, dönüşler kusursuz bir uyum oluşturuyordu.İnsan bedeni…Müzikle birlikte hareket edebiliyordu.Bu beni şaşırtmıştı.Kaan dans ederken az önceki sakar çocuk değildi.Yüzündeki gülümseme kaybolmuştu.Hareketleri keskin, dengeli ve güçlüydü.Sanki doğduğu yer burasıydı.Bir an göz göze geldik.Gülümsedi.“Lisa!”“Bugün beni ezip geçme tamam mı?”Sınıftakiler güldü.Ben ise neden güldüklerini yine anlayamadım.Müzik yeniden yükseldi.Ve ilk kez…İnsanların dünyasında ben de dans etmeye başladım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

13okunma 1beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.