UN ÇORBASI

O çok nefret ettiğim okul dönemi bitmişti.Bir zamanlar her sabah gitmek zorunda olduğum o okulun kapısından artık son kez çıkıyordum. Akran zorbalığı, insanların kıyafetime, saçıma, kaşıma, cebime bakarak beni değerlendirmesi… Hepsi geride kalmıştı.En azından ben öyle sanıyordum.Bu sefer Gölgeli Mahallesi serüveni de bitmişti.Babam Hikmet ise hayatımdan tamamen çıkıp gitmişti.Öyle bir gitti ki arkasına dönüp bakmadı bile.İlk zamanlar sokakta babasıyla yürüyen çocukları gördüğümde içim burkuluyordu. Bir çocuğun babasının elinden tutması, beraber yürümesi, babasının ona bir şeyler anlatması bile bana ağır geliyordu.Sonra bir gün fark ettim.Artık dokunmuyordu.Belki de insan her acıya alışıyordu.Belki de bazı yaralar iyileşmiyordu da insan, yaranın üzerine basmayı öğreniyordu.Benim yazım böyleydi.

Gölgeli Mahallesi bende hep kötü hatıralar taşır, dostlar.Lakin…Tek bir hatıra vardır ki beni ben yapmıştır.Dedem Gölgeli Mahallesi'nden taşınma kararı aldı.Ayrı bir eve çıkacaktı.Annem de bu kararın üzerine evden ayrıldı.Ve hayatımızın yeni serüveni başlayacaktı.Karakuş Mahallesi…Yıllarımı geçireceğim, Güvercin'le hayatımın en güzel günlerine ve en ağır günlerine şahit olacak mahalle…Ama biz oraya giderken elimizde ne büyük eşyalar vardı ne de büyük hayaller.Sadece birkaç parça eşya ve birbirimize tutunmuş bir aile vardık.Taşınma kararı alınmıştı ama taşınmak, çocuk aklımın sandığı kadar kolay değildi.Her günümüz neredeyse aynıydı.Sabah kahvaltımız değişmezdi.Salça ekmek.Akşam olduğunda ise soframızda yine aynı yemek olurdu.Un çorbası.Ben çocuktum.Çocuk aklı işte…İnsan o yaşta yokluğun ne demek olduğunu tam olarak anlayamıyor.Sadece önüne gelen yemeğe bakıyor.Bir gün artık dayanamadım.Annemin karşısına geçtim.
— Anne, yetmedi mi artık? Her gün un çorbası mı yenir?dedim.
Şimdi geriye dönüp baktığımda o cümlemden utanıyorum.Çünkü annem o çorbayı isteyerek yapmıyordu.O da isterdi önümüze güzel yemekler koymayı.O da isterdi çocukları doysun, sofrada çeşit çeşit yemekler olsun.Ama bazen insanın istemesi yetmiyor.Elinden gelen, elindekinden ibaret kalıyor.Annem boynunu büktü.Koca kadın…Hiçbir şey söylemedi. kızmadı.Bağırmadı.Sadece sustu.Belki de o sessizliğinde benim anlayamadığım yüzlerce cümle vardı.“Ben de isterdim oğlum…”“Ben de isterdim…”Ama söylemedi.Çünkü anneler bazen çocuklarına yokluğu anlatmaz.Yokluğu kendileri taşır.
Karakuş Mahallesi'ne taşınma işlemleri başladı.Bir siteye taşınacaktık.Huzur Sitesi.İsmi bile kulağa güzel geliyordu.Huzur…Belki de hayatımızda ilk defa bir şeyin adında bile huzur arıyorduk.Benim hayatımda iki yuvanın yeri çok farklı oldu.Biri Kırlangıç…Diğeri Huzur Sitesi.Biri çocukluğumun başlangıcıydı.Diğeri çocukluğumun bana başka bir şey öğrettiği yer olacaktı.Eşyaları toplamaya başladık.Her şey bir telaş içinde ilerliyordu.Bir evden çıkıyorduk.Başka bir eve gidiyorduk.Ama insan bazen evini taşırken sadece eşyalarını taşımıyor.Anılarını da taşıyor.Kırgınlıklarını da…Eksiklerini de…Umutlarını da…Biz de ne varsa yanımıza aldık.Sonunda yeni evimize vardık.

Ellerimizde yükler vardı.Yorgunduk.Eşyaları içeri taşıdık.Bir süre herkes sustu.Evde dört kişiydik.Annem…Abim…Mahmut Dayım…Ve ben.Ama hepimizin karnı gurulduyordu.O an anladım ki evin duvarları yeni olabilir ama hayat bir anda değişmiyordu.Kapımızı çalan yoktu.“Yeni eviniz hayırlı olsun.”“Hoş geldiniz.”“Nasılsınız?”“Bir ihtiyacınız var mı?”diyen bir Allah'ın kulu yoktu. Belki kimsenin haberi yoktu.Belki de bizim dünyamızda kimsenin umurunda değildik.Bilmiyorum.Ama o gün evin sessizliği bana çok ağır gelmişti.Sonra annemin çantasını gördüm.Çantasının içinde bayatlamış bir ekmek vardı.Yanında üç beş domates…Birkaç tane de biber.Hepsi buydu.Yeni evimizdeki ilk soframız belki de buydu.
O an anneme baktım.Çocuk aklımla biraz önce ettiğim isyan geldi aklıma.“Anne, yetmedi mi artık? Her gün un çorbası mı yenir?”demiştim.Şimdi ise o çorbayı arıyordum.İnsan ne tuhaf yaratık…Elindeyken kıymetini bilmiyor.Kaybedince arıyor.Annemin yanına gittim.Ona baktım.Sonra içimden geldiği gibi söyledim:— Ah annem…Bir an sustum.— Keşke şimdi senin un çorban olsa da içsek.Annem o anda daha fazla dayanamadı.Gözyaşlarını tutamadı.Ben ilk defa annemin gözlerinde çaresizliği bu kadar açık gördüm.Ama yine de bana kızmadı.Bana dönüp sadece şunu söyledi:— Bu halimize de şükür, İsmet'im…Sonra bir kez daha söyledi.— Bu halimize de şükür.O cümle o gün içime işledi.Şükür.

Ben o güne kadar şükrü sadece söylenen bir kelime sanıyordum.Ama o gün anladım.Şükür, her şeyin varken söylenen bir söz değildi sadece.Bazen elinde sadece bayat bir ekmek varken bile hayata “çok şükür” diyebilmekti.O gün un çorbasını anladım.Daha dün şikâyet ettiğim yemek, bugün gözümde dünyanın en güzel yemeğine dönüşmüştü.Çünkü artık yoktu.

insan bazen bir şeyin değerini, onu kaybedince anlıyordu.O günden sonra hayatımız değişmeye başladı.Ama öyle bir anda değil.Yavaş yavaş…Adım adım…Annem artık çalışdığım için bana kızmıyordu.Çünkü artık çocukluğumuzun başka bir dönemi başlamıştı.Ben ve abim sokaklara çıkmaya başladık.Sakız sattık.Mendil sattık.Kazandığımız paraları eve götürdük.Bazen elimizde az para olurdu.Bazen biraz daha fazla.Ama ne kadar olursa olsun eve götürürdük.Çünkü artık kazandığımız her kuruşun evin içinde bir karşılığı vardı.Biz çalıştıkça evimiz de yavaş yavaş değişiyordu.Önce doğalgazımız açıldı.Sonra elektrik.Ardından su.Derken evin içine yavaş yavaş eşyalar girmeye başladı.Mobilyalarımız oldu.Bir zamanlar sadece dört duvardan ibaret olan ev, yavaş yavaş yuva olmaya başladı.
Ben de o günlerde büyüyordum.Belki yaşım hâlâ küçüktü.Ama hayat bana çocukların öğrenmemesi gereken şeyleri erken öğretiyordu.Paranın değerini…Emeğin değerini…Annenin sessizliğini…Bir lokmanın değerini…Ve en önemlisi şükrü.Çok şükür…Bir süre sonra düzlüğe çıktık.Ama ben o günleri hiçbir zaman unutmadım.Çünkü bugün önümde istediğim yemek olduğunda da, olmadığında da aklıma o ev gelir.Annem gelir.Bayat ekmek gelir.Domates ve biber gelir.Ve o cümle gelir:“Bu halimize de şükür, İsmet'im.”O gün annemin ne demek istediğini tam anlayamamıştım.Yıllar sonra anladım.

Şükür, her şeyin varken söylenen bir kelime değildi. hiçbir şeyin yokken bile elindekine sarılabilmekti.Ben bunu bir kitaptan öğrenmedim.Bir hocadan öğrenmedim.Bir nasihatten de öğrenmedim.Ben bunu annemin gözyaşlarından öğrendim.Ve bugün geriye dönüp baktığımda, çocukluğumda yaşadığım onca şeyin arasında en çok o günü hatırlıyorum.Bayat ekmeği…Üç beş domatesi…Birkaç biberi…Ve annemin o cümlesini.Ben o gün fakir olduğumuzu düşünüyordum.Meğer o gün zenginleşmeye başlamışız.Çünkü o günden sonra çalışmayı öğrendik.Emek vermeyi öğrendik.Birbirimize tutunmayı öğrendik.Ve en önemlisi, elimizdekine şükretmeyi öğrendik.Un çorbası benim için hiçbir zaman sadece bir yemek olmadı.O, çocukluğumun en fakir sofrasıydı.Ama aynı zamanda ayağa kalktığımız ilk sofraydı.Belki de bu yüzden bugün hâlâ un çorbasının kokusu burnuma geldiğinde, yıllar önceki o evin içine geri dönerim.Annemin sesini duyarım.Ve içimden hep aynı cümleyi söylerim:“Anne… Keşke yine bir kase un çorban olsa da içsek.”Çünkü artık biliyorum.İnsan bazen hayatının en büyük dersini, en fakir sofrasında öğreniyor.Benim çocukluğumda çok şey eksikti.Ama annem vardı.Bir de birbirimize tutunacak kadar sevgimiz…Belki de bize yeten buydu.Ve ben o gün, daha çocukken, farkında olmadan hayatımın en önemli dersini aldım:Elindekinin kıymetini, onu kaybetmeden bil.Çünkü hayat insana her şeyi tekrar verebilir.Ama bazı sofraları…Bazı insanları…Bazı çocukluk akşamlarını…Bir daha asla geri vermez.İşte benim un çorbam da öyleydi.Bir yemek değildi.Bir çocukluğun sonuydu.Bir adamın başlangıcıydı.Ve bugün İsmet diye biri varsa…Onun içinde hâlâ o günkü çocuk yaşıyorsa…Bunun sebebi belki de tek bir şeydi:Bir kase un çorbası ve gözleri dolarak “Bu halimize de şükür, İsmet'im” diyen bir anne.Yıllar geçti.Ben büyüdüm.Evimiz büyüdü.Soframız büyüdü.Eksiklerimiz birer birer tamamlandı.Ama bazı şeyler tamamlanmıyor.Bazı anılar insanın içinde ömür boyu aynı yerde duruyor.Bugün önüme istediğim yemek geldiğinde de, gelmediğinde de o gün gelir aklıma.Annem gelir.Bayat ekmek gelir.Üç beş domates, birkaç biber gelir.Ve o cümle…O hiç unutmadığım cümle:“Bu halimize de şükür, İsmet'im.”O gün annemin ne demek istediğini tam anlayamamıştım.Yıllar sonra anladım.Şükür, her şeyin varken söylenen bir kelime değildi.Şükür, hiçbir şeyin yokken bile elindekine sarılabilmekti.Ben bunu bir kitaptan öğrenmedim.Bir hocadan öğrenmedim.Bir nasihatten de öğrenmedim.Ben bunu annemin gözyaşlarından öğrendim.Ve bugün geriye dönüp baktığımda, çocukluğumda yaşadığım onca şeyin arasında en çok o günü hatırlıyorum.Çünkü o gün sadece bir ev değiştirmemiştik.Ben de değişmiştim.Gölgeli Mahallesi'nde bıraktığım çocukluğumun yerine, hayatın ne kadar acımasız olabileceğini bilen başka bir İsmet gelmişti.Ama hayatın bana henüz anlatmadığı bir şey vardı.Ben Huzur Sitesi'ne taşınırken, huzurun ne olduğunu bildiğimi sanıyordum.Oysa bilmiyordum.Çünkü hayatımın en büyük hikâyesi daha başlamamıştı.Henüz tanımadığım bir insan vardı.Henüz sesini duymadığım…Henüz gözlerine bakmadığım…Henüz hayatımın neresine yerleşeceğini bilmediğim biri…Bir gün bana “karga” diyecekti.Ben de ona hayatım boyunca taşıyacağım o ismi verecektim:Güvercin.Ama o günleri bilmiyordum.Ben sadece çocuktum.Elimde hayatın bana verdiği birkaç kırık parça vardı.Ve kader, sessizce önümde yepyeni bir kapı açıyordu.Ben o kapının ardında beni neyin beklediğini bilmiyordum.Ama şimdi geriye dönüp baktığımda şunu çok iyi biliyorum:O kapıdan içeri giren İsmet, dışarı çıkan İsmet olmayacaktı.