KIRLANGIÇ'A VEDA

Zabıtanın peşimden koştuğu o gün, Eflatun Sokak’taki merdivenlerin altında saklanırken bir şeyi çok iyi anlamıştım: Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Nefesimi tutmuş, başımı dizlerimin arasına eğmiş, ayak seslerinin uzaklaşmasını bekliyordum. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sanki beni saklandığım yerde ele verecekti. Biraz önce kaçtığım sokaklar, yıllardır bildiğim sokaklar değildi artık. O sokaklarda kartondan arabamı sürüp hayaller kuramayacaktım. Parka gidip saatlerce oyun oynayamayacak, zamanın nasıl geçtiğini düşünmeden çocukluğumu yaşayamayacaktım.

Çünkü hayat, bana çocuk olduğumu unutturmaya başlamıştı.

Daha kaç yaşındaydım ki? Arkadaşlarımın oyun peşinde koştuğu, eve çağrıldıklarında annelerine biraz daha oynamak için yalvardıkları yaşlardaydım. Ama ben, eve götüreceğim paranın hesabını yapmayı, bir şeyler kazanmak için koşturmayı, yakalanmamak için saklanmayı öğreniyordum. Başka çocuklar düşüp dizlerini yaralarken benim korkularım içimde büyüyordu. Onlar oyunlarında bir şeyleri kaybedip yeniden kazanıyordu; ben ise hayatın elimden aldıklarını nasıl geri alacağımı bile bilmiyordum.

Ayak sesleri sonunda uzaklaştı.

Başımı kaldırıp etrafı dinledim. Bir süre daha bekledim. Sonra yavaşça doğrulup saklandığım yerden çıktım. Üstümü başımı düzelttim ve eve doğru yürümeye başladım.

Yorgundum.

Ama yalnızca bedenim yorulmamıştı. İçimde de tarif edemediğim bir ağırlık vardı. Küçük omuzlarımın taşıyabileceğinden çok daha fazlasını yüklenmiştim. Yine de yürümek zorundaydım. Çünkü beni bekleyen bir ev vardı. O evde annem Menekşe ve abim Sedat vardı. Benim bütün dünyam, ne kadar dağılmış olursa olsun, hâlâ o evin içindeydi.

Akşam olmuştu.

Annem, benim okuldan döndüğümü sanıyordu. Belki yemek hazırlıyordu, belki günün yorgunluğunu üzerinden atmaya çalışıyordu. Onun gözünde ben, okuldan eve gelen bir çocuktum. Oysa ben okuldan değil, hayatın hiç bilmediğim bir tarafından dönüyordum.

Kırlangıç’ın kapısından içeri girdim.

O uzun koridor yine karşımdaydı. Her gün yürüdüğüm, adımlarını ezbere bildiğim koridor… Duvarlar aynıydı, ev aynıydı, eşyalar yerli yerindeydi. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir akşamdı. Fakat insan bazen hayatının en unutulmaz anlarına, hiçbir şeyden haberi olmadan yürüyerek gider.

Banyoya girdim. Ellerimi, ayaklarımı yıkadım. Günün kirini üzerimden atmaya çalışıyordum. Belki de o an, yaşadığım korkunun da suyla akıp gideceğini düşünüyordum. Çocuk aklı işte dostlar… İnsan bazen küçücük şeylerden teselli buluyor.

Sonra bir ses duydum.

Öyle bir sesti ki sanki gök kubbe yarılmış, evin üzerine çökmüştü. Bir anda içimdeki bütün düşünceler sustu. Az önce zabıtadan kaçarken duyduğum korku, o sesin yanında hiçbir şeydi. Bu kez ne saklanabileceğim bir merdiven altı vardı ne de uzaklaşmayı bekleyebileceğim ayak sesleri…

Koridora fırladım.

Annem yerde yatıyordu.

Bir an olduğum yerde kaldım. Gözlerim gördüğüne inanmak istemiyordu. Biraz önce varlığını bildiğim, evin içinde olduğunu düşündüğüm annem, şimdi yerde hareketsiz yatıyordu.

— Anne!

Sesim titredi.

Yanına koştum. Eğildim. Ne yapacağımı bilmiyordum. Ellerim titriyor, ayaklarım beni taşımakta zorlanıyordu. Korkudan nefesim kesiliyordu. Annemin yüzüne bakıyordum ama onun bana cevap vermesini sağlayacak hiçbir şey yapamıyordum.

İnsan altı yaşındayken babasının gidişini anlayamayabilir. Bir evliliğin neden bittiğini, büyüklerin neden birbirlerine sırt çevirdiğini kavrayamayabilir. Ama annesini yerde hareketsiz gördüğünde korkunun ne olduğunu öğrenmek için büyümesine gerek yoktur.

Ben zaten babamı kaybetmiştim.

Şimdi annemi de kaybedebilirdim.

— Abiii!

Sesim koridorda yankılandı.

— Abiii, koş! Annem!

Sedat yanıma geldi. Yüzüne baktığımda onun da ne yapacağını bilemediğini gördüm. O da korkmuştu. Ama ikimiz de çocuktuk. Karşımızda annemiz yatıyordu ve onu nasıl uyandıracağımızı, ne yapmamız gerektiğini bilmiyorduk.

Birbirimize baktık. O bakışta sorular vardı. Yardım isteği vardı. Bir de ikimizin de adını koyamadığı o çaresizlik…

Sedat, annemizi uyandırabilmek için bir kâğıt parçası yaktı. Kül kokusuyla kendine gelmesini sağlamaya çalıştı. Belki annem gözlerini açar, belki birazdan doğrulup bize seslenirdi. Belki de birkaç dakika sonra her şey eski hâline dönerdi.

Ama annem uyanmıyordu.

O an evin içinde zaman durmuş gibiydi. Ne yapacağımızı bilmiyorduk. Telefon desen hak getire… O zamanlar herkesin elinde telefon yoktu. Yardım çağırmanın, birine ulaşmanın bugünkü kadar kolay olmadığı zamanlardı.

Bekleyemezdim.

Kendimi sokağa attım.

İzmarit Sokağı’na çıktığımda bütün gücümle koşmaya başladım. Az önce merdivenlerin altında saklanan çocuk gitmiş, yerini annesini kurtarmak için çırpınan çaresiz bir çocuk almıştı.

— Koşun! Koşun! Annem gidiyor!

Bağırıyordum.

Sesimin ne kadar yükseldiğini, kelimelerin ağzımdan nasıl çıktığını düşünmüyordum. Tek istediğim birilerinin beni duymasıydı. Birilerinin evinden çıkıp anneme yardım etmesiydi. Birilerinin bana, annemin iyi olacağını söylemesiydi.

Komşular evlerinden çıktı. Sokak bir anda insanlarla doldu. Birileri yanıma geldi, birileri annemin bulunduğu eve doğru koştu. Herkes bir şeyler yapmaya çalışıyordu.

Sonra ambulans geldi.

Annemizi ambulansla götürdüler.

Ben öylece bakıyordum.

Bazen insanın hayatında öyle anlar olur ki ne ağlayabilir ne konuşabilir ne de olup biteni anlayabilir. Sadece bakar. Gözleri bir yere takılır, zihni aynı sorunun etrafında dönüp durur. Ben de öyleydim. Annemi götürüyorlardı ve ben ne yapacağımı bilmiyordum.

O sırada ağzımdan tek bir cümle çıktı.

Belki de hayatım boyunca unutamayacağım cümlelerden biri…

“Ben babamı kaybettim… Nolur sen de bizi bırakma.”

Bu sözleri kime söylediğimi, içimdeki korkunun hangi köşesinden kopup geldiğini bugün bile düşündüğümde o günkü hâlimi hissedebiliyorum. Benim için annem yalnızca annem değildi. Babamın gidişinden sonra geriye kalan en büyük dayanağımdı. Evimizin yükünü taşıyan, bizi ayakta tutmaya çalışan, ne kadar yorulursa yorulsun hayatla mücadele eden kadındı.

Onu da kaybedersem ne yapardım?

Babam gitmişti. Şimdi annem de giderse, biz kime kalırdık? Sedat’la ben kimin elini tutardık? Bizi kim eve çağırır, kim karnımızı doyurur, kim başımızı okşardı?

Altı yaşındaki bir çocuk için bu soruların cevapları yoktur. Ama soruların ağırlığı vardır. Hem de insanın içine çöken, nefes almasını zorlaştıran bir ağırlık…

O gün içimde bir şey daha kırıldı.

Artık çocukluğumun taşıyabileceğinden daha büyük korkularım vardı.

Annemin hastaneye götürülmesiyle evimiz de sessizliğe gömülmüştü. Biraz önce insanların sesleriyle dolan Kırlangıç, şimdi sanki nefesini tutmuş bekliyordu. Benim aklım annemdeydi. Onun geri dönmesini, yeniden evimizin içinde dolaşmasını, sesini duymayı istiyordum.

Annem kurtuldu.

Bu haberi aldığımızda içimize biraz olsun su serpildi. Derin bir nefes aldık. En azından o an için en büyük korkumuz geride kalmıştı. Ama hayatın bize hazırladığı zorluklar bitmemişti.

Annem artık çalışacak durumda değildi.

Yıllardır hayatın yükünü sırtında taşımıştı. Çalışmış, uğraşmış, bizi ayakta tutmaya çalışmıştı. Bedeninin ne kadar yorulduğunu o yaşlarda anlayamazdım. Bir annenin, çocukları için kendinden ne kadar vazgeçebileceğini de… Ben yalnızca onun yanımızda olmasını istiyordum.

Fakat hayat, yalnızca istemekle yürümüyordu.

Evimizin geçimi, geleceğimiz ve nasıl yaşayacağımız gibi meseleler artık daha ağır bir hâl almıştı. Annem çalışamayınca bizi ayakta tutacak başka insanlara ihtiyaç vardı.

O günlerde Tahir Dedem ve Mahmut Dayım yetişti.

Mahmut Dayımın kendi hayatı da darmadağındı. O dönem ikinci evliliğini yapmıştı ama evliliği bitme aşamasındaydı. Bir yandan da dünya kadar borcu vardı. Kendi sorunlarıyla boğuşuyor, kendi hayatını toparlamaya çalışıyordu.

Ama buna rağmen bizim yanımızda oldu.

İnsan bazen başkasına uzattığı elin ne kadar değerli olduğunu bilmez. Kendi hayatında fırtınalar koparken bir başkasının fırtınasına da yetişmeye çalışır. Mahmut Dayım da o günlerde kendi dertleriyle uğraşmasına rağmen bizi ortada bırakmadı.

Bizi toparlayıp dedemin evine götürdü. Yengem de yanımızdaydı.

Annemin kurtulduğunu öğrendiğimizde içimiz biraz rahatlamıştı. Ama önümüzde hâlâ çözülmesi gereken birçok mesele vardı. Nerede yaşayacaktık? Annem nasıl toparlanacaktı? Bizim geleceğimiz nasıl olacaktı?

Çocukken bu soruların cevaplarını büyüklerden beklersin. Onların her şeyi bildiğini, bir çözüm bulacağını düşünürsün. Oysa büyüdüğünde anlarsın ki bazen büyükler de ne yapacağını bilemez. Yalnızca ellerinden geleni yaparak ayakta kalmaya çalışırlar.

Dedem Tahir, o dönem Ferhat Dayımlarla birlikte kalıyordu. Fakat aralarında anlaşmazlıklar yaşanıyordu. Bir süre sonra dedem kararını verdi: Bizim eve taşınacaktı.

Bu karara en çok sevinenlerden biri annemdi.

Çünkü artık yalnız değildi.

Tahir Dedem yanımızda olacaktı. Evimizin içinde sözü dinlenen, gerektiğinde sorumluluk alan biri vardı. Annem için bunun ne kadar önemli olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Hayat onu yormuştu. Hem bedeni hem de ruhu dinlenmeye ihtiyaç duyuyordu. Babamın gidişinden sonra bir de çocuklarıyla tek başına mücadele etmek zorunda kalmıştı.

Dedemin gelişiyle evimizde yeni bir düzen kurulmaya başladı.

Bir süre sonra Mahmut Dayım da başıboş kalmıştı. Boşanma süreci bitmiş, kendi hayatında yeni bir döneme girmişti. O da bizimle yaşamaya başladı. Böylece evin içinde yeniden bir kalabalık oluştu. Herkesin kendine göre bir derdi, bir hikâyesi vardı. Ama aynı çatı altında bir araya gelmiştik.

Benim de artık çalışmama gerek kalmamıştı.

İşin tuhaf tarafı, ben çalışmak istiyordum.

Çünkü artık para kazanmanın ne demek olduğunu öğrenmiştim. Bir ailenin ihtiyaçlarını karşılamak için insanların nasıl uğraştığını görmüştüm. Eve para getirmenin, bir şeylerin eksikliğini gidermenin ne anlama geldiğini çocuk yaşta anlamaya başlamıştım. Belki de bu yüzden çalışmayı yalnızca bir zorunluluk olarak görmüyordum. Bana, aileme katkıda bulunabileceğimi düşündürüyordu.

Ama Tahir Dedem bütün otoriteyi eline aldı.

Onun düzeninde çalışmak bir yana, sokakta oyun oynamamıza bile izin yoktu. Her şeyin bir kuralı, bir sınırı vardı. Dedem bizi korumak istiyordu belki. Kendi bildiği şekilde geleceğimizi güvence altına almaya çalışıyordu. Fakat onun aldığı kararların benim içimde nasıl bir karşılık bulduğunu o zamanlar anlatamıyordum.

Benim çocukluğum zaten yara almıştı.

Şimdi elimde kalan küçücük parçalar da yavaş yavaş daralıyordu.

Bir zamanlar sokakta koşturan, kartondan arabasıyla kendi dünyasını kuran, parka gidip saatlerce oynayan çocuktum. Sonra hayat beni çalışmaya sürüklemişti. Şimdi ise evin içinde, kuralların arasında kalıyordum.

Çocukluğumun bana kalan son parçaları da elimden alınıyordu.

Derken Ferhat Dayım, dedemin yokluğuna dayanamadı. İzmarit Sokağı’ndan bir ev tuttu. Bu karar, benim için küçük de olsa bir nefes alma fırsatıydı.

Çünkü Mert yakındaydı.

Mert, çocukluğumdan kalan güzel şeylerden biriydi. Onunla geçirdiğim zamanlarda biraz olsun eski günlerime dönebiliyordum. Yanına gidip gelmeye başladım. O da bize geliyordu. Birlikte vakit geçiriyor, sanki hayatın üzerimize örttüğü o ağır örtüyü kısa bir süreliğine kaldırıyorduk.

Çocukluk bazen böyle bir şeydir dostlar.

Her şey yolunda olmasa bile yanında sevdiğin biri varsa bir anlığına dünyayı unutabilirsin. Bir oyun, bir sohbet, birlikte geçirilen birkaç saat sana her şeyi yeniden mümkünmüş gibi hissettirebilir.

Mert’le geçirdiğim günler, kaybettiğimi sandığım çocukluğumun küçük bir parçasını yeniden bana veriyordu.

Ama yine de hayatımda bir şeyler eksikti.

Bir türlü tamamlanmıyordu.

Çünkü Tahir Dedemin aklında durup dinlenmeyen bir plan vardı.

Yeni ev.

Yeni düzen.

Yeni hayat…

Bana sık sık aynı şeyi söylerdi:

“Evlat, evin olsun. İstersen her gün kuru ekmek ye.”

O zamanlar bu sözün ne kadar büyük bir anlam taşıdığını bilmiyordum. Bana göre ev, içinde yaşadığımız dört duvardan ibaretti. İnsan sevdiği kişilerle birlikteyse, bildiği sokaklarda yürüyebiliyorsa, evinin kapısından içeri girdiğinde kendini güvende hissediyorsa daha ne isterdi?

Dedem ise başka türlü düşünüyordu.

Bir ev sahibi olmanın, kimseye muhtaç olmadan yaşamanın, başını sokacak bir çatının verdiği güvenin önemini biliyordu. Belki kendi hayatında gördüğü zorluklar, ona bunu öğretmişti. Bize kalıcı bir düzen kurmak istiyordu. Kendi açısından baktığında haklı olduğu taraflar vardı.

Ama onun hesabında benim çocukluğumun nerede kaldığını o günlerde bilmiyordum.

Dedemin bu inadı, bizi Kırlangıç’tan koparacaktı.

Ve sonunda veda zamanı geldi.

Tahir Dedem, Gölgeli Mahallesi’nde beş odalı bir ev bulmuştu. Hepimizin oraya taşınacağını söyledi. Ev bize aitti. Kirası yoktu. Üstelik mobilyaları da yeniydi.

Dışarıdan bakıldığında her şey güzeldi.

Beş oda… Yeni mobilyalar… Kira derdi olmayan bir ev… Bir ailenin isteyebileceği pek çok şey vardı. Belki başkası bizim yerimizde olsa bu habere sevinirdi. Daha geniş bir evde yaşayacak, yeni bir hayata başlayacaktık.

Ama benim içimde sevinçten çok, anlamlandıramadığım bir huzursuzluk vardı.

Çünkü Gölgeli Mahallesi, yaşadığım şehrin en zengin muhitlerinden biriydi. Oraya taşınmak, yalnızca evimizi değiştirmek anlamına gelmiyordu. Bildiğim sokaklardan, alıştığım insanlardan, çocukluğumun izlerini taşıyan yerlerden uzaklaşmak demekti.

Benim için ev, yalnızca bir mülk değildi.

Ev, İzmarit Sokağı’ydı.

Ev, Kırlangıç’ın uzun koridoruydu.

Ev, kartondan arabamı hayal dünyamın en güzel aracına dönüştürdüğüm yerdi. Mert’le oyun oynadığım, sokaklarda koşturduğum, parka gidip saatlerce zamanın nasıl geçtiğini unuttuğum günlerdi.

Bunların hiçbirinin parasal bir değeri yoktu. Yeni mobilyalarla değiştirilemez, daha büyük odalarla tamamlanamaz, daha zengin bir mahallede yeniden satın alınamazdı.

Ama ben bunu anlatamıyordum.

Çünkü daha küçüktüm.

Kararları büyükler veriyor, biz çocuklar onların kararlarının sonuçlarını yaşıyorduk.

Taşınacağımız gün yaklaştıkça içimdeki huzursuzluk da büyüdü. Kırlangıç’tan ayrılacağımı biliyordum ama geride ne kadar çok şey bırakacağımı tam olarak anlayamıyordum. İnsan bazen bir yerden ayrılırken yalnızca kapıyı kapattığını sanır. Oysa ardında biriktirdiği anılar, yaşadığı korkular, güldüğü günler ve çocukluğunun sesi kalır.

Benim için de öyle olacaktı.

Artık Kırlangıç yoktu.

Güzel evim yoktu.

Çocukluğumun geçtiği mahalle yoktu.

İzmarit Sokağı yoktu.

Okulum bile artık olmayacaktı. Gölgeli Mahallesi’nde başka bir okula gidecektik. Yeni öğretmenler, yeni arkadaşlar, yeni sokaklar… Her şey baştan başlayacaktı.

Ev değişiyordu.

Mahalle değişiyordu.

Okul değişiyordu.

İnsanlar değişiyordu.

Ve ben, bütün bunların arasında büyüyordum.

O yaşlarda büyümeyi, boyunun uzaması ya da yaşının ilerlemesi sanırdım. Oysa büyümek bazen istemediğin kararları kabullenmek, sevdiğin yerlerden ayrılmak, elinde olmayan şeylerin ardından bakmakmış.

Bazen de bir çocuk, daha oyununu bitiremeden başka bir hayatın içine taşınırmış.

Benim hayatımda da böyle oldu.

Bir zamanlar Kırlangıç’ın içinde kendime ait küçük bir dünya kurmuştum. O dünyanın kusurları vardı. Evimizde tartışmalar yaşanmıştı. Babam gitmişti. Annem hastalanmıştı. Korkularım, üzüntülerim, anlamlandıramadığım olaylarım olmuştu.

Yine de orası benim evimdi.

Çünkü insanın bir yere ait olması, orada her şeyin kusursuz olması demek değildir. Bazen en çok acı çektiğin yer, en çok hatıranın biriktiği yerdir. Bazen seni yoran bir sokak, yıllar sonra özlemini çektiğin tek yer olur.

Kırlangıç bana yalnızca yoksulluğu öğretmedi.
Bir ailenin ne demek olduğunu da öğretti.
Bir evin sıcaklığını…
Bir sokağın güvenini…
Birlikte geçirilen zamanın değerini…
Çocukluğun ne kadar kıymetli olduğunu…
Ve insanın büyüdüğünde en çok neyi özleyeceğini öğretti.

Bugün geriye dönüp baktığımda Kırlangıç’a kızamıyorum. Orada yaşadığım her şey güzel değildi. Bazı anılarım canımı acıtıyor, bazılarını hatırladığımda içimde hâlâ bir şeyler sızlıyor. Ama bütün bunların yanında bana ait olan bir dünya da vardı.

O dünyada İsmet diye bir çocuk yaşadı.

Bazen korktu, bazen sevindi, bazen ağladı. Bazen kartondan arabasıyla hayaller kurdu, bazen hayatın karşısında ne yapacağını bilemedi. Bir gün babasının gidişini anlamaya çalıştı, başka bir gün annesini kaybetmekten korktu. Ardından çalışmayı öğrendi, evin sorumluluklarını gördü ve nihayet çocukluğunun geçtiği sokaktan ayrılmak zorunda kaldı.

O çocuk, bütün bunlara rağmen büyüdü.

Ama büyümek, geride bıraktığın her şeyi unuttuğun anlamına gelmiyor.

Bazen bir sokak adı duyarsın, çocukluğun geri gelir. Bazen eski bir evin koridorunu hatırlarsın, bir anda kendini yine o küçücük çocuk gibi hissedersin. Bazen de hiçbir şey olmadan, yalnızca geçmişi düşünürken içinden bir cümle geçer:

Keşke biraz daha kalabilseydim.

Benim içimden de böyle bir cümle geçiyor.

Keşke Kırlangıç’ta biraz daha kalabilseydim. Keşke kartondan arabamla oynayabileceğim birkaç günüm daha olsaydı. Keşke Mert’le sokakta biraz daha koşabilseydim. Keşke çocuk olduğumu unutmadan yaşayabileceğim birkaç güzel anım daha olsaydı.

Ama hayat, insana her zaman istediği kadar zaman vermiyor.

Bazen kapılar kapanıyor. Bazen bir yol bitiyor. Bazen de bir evden taşınırken, aslında çocukluğunun bir dönemini geride bıraktığını yıllar sonra anlıyorsun.

Bu yüzden sana teşekkür ederim İzmarit Sokağı.

Bana huzurlu uykular verdiğin için…

Güzel anılar bıraktığın için…

En zor günlerimde bile çocukluğumdan parçalar sakladığın için…

Bana bir sokağın, bir evin ve bir arkadaşlığın insanın hayatında ne kadar derin izler bırakabileceğini öğrettiğin için…

Teşekkür ederim.

Teşekkür ederim Kırlangıç.

Senin duvarlarının arasında yalnızca bir çocuk büyümedi. Hayatın ne kadar acımasız olabileceğini bilmeden hayaller kuran, sonra o hayallerin arasından çıkıp gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalan bir çocuk yaşadı.

Ben senden taşınmış olabilirim.

Ama sen benden hiç taşınmadın.

Senin uzun koridorların hâlâ hatıralarımda. Çocukluğumun sesleri hâlâ kulaklarımda. Kartondan arabamın hayali hâlâ bir köşede duruyor. Mert’le geçirdiğim günler, sokaklarda koşturduğum anlar ve parka gidip hiçbir şey düşünmeden vakit geçirdiğim saatler, geçmişimin içinde yaşamaya devam ediyor.

Belki de insanın gerçek evi, hayatının en güzel ya da en kolay geçtiği yer değildir. Belki gerçek evi, kendisinden bir parçayı geride bıraktığı yerdir.

Benim bir parçam İzmarit Sokağı’nda kaldı.

Bir parçam Kırlangıç’ın içinde…

Bir parçam o uzun koridorda…

Bir parçam çocukluğumun seslerinde…

Ve bir parçam, kartondan arabamla kurduğum o küçücük dünyada kaldı.

Gölgeli Mahallesi’ne yeni bir hayat kurmak için gidiyorduk. Beş odalı, yeni mobilyalı bir ev bizi bekliyordu. Dışarıdan bakıldığında her şey daha iyi olacaktı. Belki dedem haklıydı. Belki bir evin insana sunduğu güven, hayatın ilerleyen yıllarında çok daha önemli hâle gelecekti.

Ama ben o gün yalnızca geride bıraktıklarıma bakıyordum.

Henüz bilmiyordum ki yeni mahallem bana başka dersler verecek. İnsanların arasındaki farkları, zenginliğin ortasında yoksul hissetmenin ne demek olduğunu, bazen bir evin büyürken insanın içindeki boşluğun da büyüyebileceğini öğrenecektim.

Henüz bilmiyordum ki İzmarit Sokağı’ndan ayrılmak, hikâyemin sonu değil, yeni bir bölümün başlangıcıydı.

Ama o gün bunların hiçbirini düşünemiyordum.

Ben yalnızca Kırlangıç’a veda ediyordum.

Elveda, çocukluğumun evi.

Elveda, kartondan arabamın yolları.

Elveda, Mert’le paylaştığım oyunlar.

Elveda, kendimi ait hissettiğim sokak.

Elveda İzmarit Sokağı.

Ben gidiyorum.

Ama bil ki ardımda yalnızca eski bir ev bırakmıyorum. Ardımda altı yaşındaki İsmet’i, korkularını, hayallerini, çocukluğunu ve bir daha asla aynı şekilde yaşayamayacağı günlerini bırakıyorum.

Belki yıllar sonra dönüp baktığımda her şeyin neden böyle olduğunu daha iyi anlayacağım. Belki dedemin kararlarının ardındaki düşünceleri, annemin yaşadığı zorlukları ve hayatın bizi sürüklediği yolları daha iyi kavrayacağım.

Ama ne kadar büyürsem büyüyeyim, bir şeyi hiç unutmayacağım:

Bazı evler insanın hayatından çıkmaz.

İnsan o evden çıktıktan sonra bile, o evin içinde yaşamaya devam eder.

Benim Kırlangıç’ım da öyle kaldı.

İzmarit Sokağı da…

Benim çocukluğumla birlikte.

Ve belki de bazı vedalar, insanın bir yerden ayrıldığı gün değil, yıllar sonra dönüp baktığında başlar.

Benim vedam da öyleydi.

O gün Kırlangıç’tan ayrıldım.

Ama Kırlangıç, benden hiç ayrılmadı.

**Elveda Kırlangıç.**