Bir Ailenin Kapısından İçeri

Karakuş Mahallesi'nde mutlu bir sabaha uyandım.
Daha gözlerimi tam açmadan evin içini saran o tanıdık koku burnuma kadar geldi. Annemin yaptığı pişiler... Mutfağın içinden yayılan o sıcak koku, insanın çocukluğuna dokunan cinsten bir şeydi. Bazı sabahlar vardır, insan güne neden mutlu başladığını bile düşünmez. Çünkü mutluluk bazen bir evin içindeki kokuda, bazen annesinin sesinde, bazen de yastığının yanında duran telefonda saklıdır.
Elimi hemen telefona attım.
Güvercin'imden bir günaydın mesajı gelmişti.

İşte şimdi gün gerçekten başlamıştı.

İnsan sevdiği birinden gelen küçücük bir mesajla nasıl olur da kocaman bir dünyanın kapısını açar, o günlerde bunu çok iyi biliyordum. Öğleden sonra buluşacaktık. Onu görecek, sesini duyacak, yine gözlerinin içine bakacaktım. Daha ne olsun?

Ama önce karnımı doyurmam gerekiyordu.
Benim hayatımda yemek öyle sıradan bir mesele değildi dostlar. İsmet olmak aslında çok basitti. Küçük bir ailem vardı, sevdiğim bir kadın vardı, bir de formasına, renklerine, armasıyla taşıdığı hikâyeye âşık olduğum Galatasaray'ım...
Bütün bunları bir araya getirince güzel bir yemek, benim mutluluğumun üzerine konan son nokta oluyordu.

Elimi yüzümü yıkayıp mutfağa geçtim. Annemin hazırladığı kahvaltıya oturacakken Mahmut Dayı'nın suratını gördüm. Yüzünden düşen bin parçaydı. Kendi kendine söyleniyor, mırıldanıyor, evin içindeki huzuru bozmak için elinden geleni yapıyordu sanki.

Bu sıralar işi yoktu. Ortağı Ali Dayı'yla da çalışmıyordu. Günleri evde geçiyor, boş vakti arttıkça evin içindeki gerginlik de artıyordu.
Beni asıl rahatsız eden, yaşananlardan çok herkesin bunu normal karşılamasıydı.
Annem Menekşe sessiz kalıyor, çoğu zaman yalnızca:
— Olur böyle şeyler, diyerek konuyu kapatıyordu.
Ben de çok üstüne gitmedim. O sabahın güzelliğini bir başkasının huzursuzluğuna teslim etmek istemiyordum. Çünkü öğleden sonra beni bekleyen bir buluşma vardı.
Kahvaltımı yaptım, hazırlandım ve evden çıktım.

---

Her zamanki yolumu tutmuştum.

İnsan bazı yolları defalarca yürür ama her yürüyüşte aynı insan olmaz. Benim de geçtiğim sokaklar, döndüğüm köşeler, beklediğim duraklar vardı. Bazen insanın hayatındaki en önemli düşünceler, tam da hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığı o yürüyüşlerde ortaya çıkar.
Yolun başına geldiğimde o tanıdık ses yine kulağımda yankılandı.
- Hey dostum, nereye gidiyorsun?

İçimden derin bir nefes aldım.
— Fırtına, beni rahat bırak. Zaten bugün yeterince doluyum.
Ama Fırtına'nın beni rahat bırakmaya hiç niyeti yoktu.
- Hey, hey dostum! Sakin ol. Dayını bu kadar kafana takma. Şu an önem vermen gereken başka bir şey var. Bugün Güvercin'inle buluşacaksın. Bence aklını ona ver.
Bir an hak verdim.

Sonra aynı ses devam etti:
- Bir de şu sigarayı bırak artık. Güvercin sevmiyor.
— Yine boş yaptın, Fırtına, diye söylendim.

Kendi kendime konuşa konuşa mahallede dolaşıyordum. Dışarıdan gören biri beni görse ne düşündüğünü tahmin edemezdim. Ama ben Fırtına'yı tanıyordum. Bazen içimde susturamadığım düşünceleri dile getirir, bazen de tam ihtiyacım olan yerde karşıma geçip bana akıl verirdi.

O gün de öyle oldu.
Kafamda binbir düşünce vardı ama öğleden sonra geldiğinde hepsini bir kenara bıraktım.
Çünkü Güvercin'imle buluşma vakti gelmişti.

---

Onu gördüğüm an, sabahki mutluluğumun nedenini yeniden anladım.

Güvercin'im çok güzeldi. Her zamanki gibi zarif, her zamanki gibi özeldi. Bazen insan sevdiği kişiye baktığında onun güzelliğini anlatacak kelime bulamaz. Benim de öyle anlarım oluyordu. Onu uzun uzun seyretmek, yanımda olduğunu bilmek bile yetiyordu.
Fakat o gün bana yalnızca güzel görünmek için gelmemişti.

Bir haberi vardı.
Ve bu haber, iki yıldır içimde taşıdığım bir beklentinin cevabıydı.
Artık babasına benden söz edecekti.
İki yıl geçmişti.

O günlerde ben yirmi yaşındaydım, o on yedi. Şimdi ise on dokuz yaşındaydı ve yirmisine basmasına çok az kalmıştı. Okulunu dışarıdan okumaya devam ediyordu. Zaman geçmiş, biz değişmiş, hayatın önümüze koyduğu bazı meseleler kendiliğinden yerini bulmaya başlamıştı.
Benim için bu haberin anlamı büyüktü.

İki yıl boyunca beklemiştim.

İki yıl boyunca aynı ilişkinin içinde, aynı hayale tutunarak yaşamıştım. Bazen sabırsızlanmış, bazen korkmuş, bazen de kendi kendime her şeyin bir zamanı olduğunu söylemiştim.
Şimdi o zaman geliyordu.

Erkan da Sultan Hanım'ın sözleri üzerine geri adım atmıştı. İlişkimizi bitirmemiz için eskisi kadar baskı yapmıyordu. Fakat bu iki yıl boyunca ailesinden hiç kimse benimle tanışmak için bir adım atmamıştı.
Oysa ben onları tanımak, kendimi anlatmak ve Güvercin'imle kurmak istediğim geleceği açıkça ortaya koymak istiyordum.
Ben kovalıyordum.
Onlar bekliyordu.
Sultan Hanım'ın beni görmek istemediği günler olmuştu. Güvercin'imin evinin önünden geçtiğimde pencereden beni izlediğini bilirdim. Ben sokak başında durur, gözlerimi ondan ayıramazdım. O camın arkasında, ben sokağın başında...

Bazen birbirimizi görmemiz bile yetiyordu.
Sonra Sultan Hanım ortaya çıkar, kızını içeri çekerdi. Ardından bana yönelen o sert bakışları hissederdim.
Sanki gözleriyle bana bir şey anlatmak istiyordu.

Belki de haklıydı. Kızının geleceğini düşünüyor, onu korumaya çalışıyordu. Benim niyetimi bilmiyordu. Benim nasıl bir hayatın içinden geldiğimi, ne kadar zorlandığımı, bu ilişkiye ne kadar ciddi baktığımı henüz anlayamamıştı.
Ama ben de onun karşısında kendimi anlatacak fırsatı bekliyordum.

İçimden hep aynı şeyi söylüyordum:

İyi kadın... Bazen bir insana güvenmek için zamana ihtiyaç duyulur. Her şeyin bir zamanı var.
Şimdi o zaman geliyordu.
Güvercin'im, annesi Sultan Hanım'ın da desteğiyle babasına benden söz edecekti. Üstelik önümüzde bayram vardı.
Bir aileye kendini anlatmak için bundan daha güzel bir zaman olabilir miydi?

---

Akşam olduğunda Sultan Hanım ve Güvercin, Timur'un karşısına çıkmaya hazırdı.
Timur Baba, evde bir şeylerin farklı olduğunu hissetmişti. Eşinin ve kızının davranışlarında bir değişiklik vardı. İnsan bazen kendisine söylenecek sözün ne olduğunu bilmez ama o sözün ağırlığını daha konuşma başlamadan hisseder.
O akşam da öyle oldu.
Güvercin'im babasının karşısına geçti.
— Baba, ben birini seviyorum. Bir süredir konuşuyoruz. İlişkimiz ciddi.
Timur Baba önce kızına, sonra eşine baktı.
Ardından sorular başladı.

Kimdi bu delikanlı?
Ailesi nasıldı?
Ne iş yapıyordu?
Nasıl bir hayatı vardı?

Bütün meseleler birer birer konuşulmaya başlandı. Ben o evde değildim ama kendi hayatımın o akşam bir masanın üzerine serildiğini biliyordum. Geçmişim, ailem, işim, geleceğim... Hakkımda sorulan her soru, benim henüz orada bulunmadığım bir tanışmanın parçasıydı.
Belki de hayatımda ilk kez, sevdiğim kadının ailesi beni tanımak için gerçekten bir adım atıyordu.

Uzun uzun konuştular.

Sonunda Timur Baba kararını açıkladı:
- Bayramda gelsin, tanışalım delikanlıyla.
Bu sözü duyduğumda ne hissettiğimi anlatmak kolay değil.
Sevinçten havalara uçmuştum.
İki yıldır beklediğim kapı sonunda aralanmıştı. Artık yalnızca uzaktan görülen, adı konuşulan, hakkında merak edilen biri olmayacaktım. Bir gün o evin kapısından içeri girecek, Timur Baba'nın karşısına oturacak ve kendimi anlatacaktım.
Bayrama bir hafta vardı.
Bir hafta!
Benim için o yedi gün, takvimdeki sıradan günler değildi. Her biri beni hayalime biraz daha yaklaştırıyordu.
En güzel lokumları almalıydım. En güzel çikolataları seçmeliydim. Kuru pastalar hazırlanmalı, her şey olması gerektiği gibi olmalıydı.
Annem Menekşe'yle hazırlıklara başladık.

O günlerde annemin yanında olmak bana iyi geliyordu. Bir tarafta geçmişten kalan yüklerimiz, kendi evimizin içindeki sorunlarımız vardı. Diğer tarafta ise oğlunun hayatında yeni bir kapının açıldığını gören bir anne duruyordu.
Benim için elinden geleni yapıyordu.

Belki de o hazırlıklar sırasında ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk: İsmet artık kendi hayatını kurmaya çalışıyordu.
Ve bu kez yalnız değildi.

---

Bir hafta geçti.
Bayram geldi.

Güvercin'imin evine yaklaştıkça içimdeki heyecan büyüyordu. Elimde hazırlıklarımız, zihnimde yüzlerce düşünce vardı. Bir yandan kendime sakin olmam gerektiğini söylüyor, diğer yandan ilk karşılaşmanın nasıl geçeceğini düşünüyordum.
Kapının önüne geldim.
Derin bir nefes aldım.
Sonra kapıyı çaldım.
Kapıyı açtıklarında karşımda Güvercin'im, Sultan Hanım ve Timur Baba vardı.

O an en tanıdık yüzler bile başka görünüyordu. Sultan Hanım'la yıllardır süren bir mesafemiz vardı. Güvercin'imle ise bu mesafenin içinde nice anı biriktirmiştik. Timur Baba'yı ilk kez bu kadar yakından görecektim.
Fakat artık ortada saklanan bir şey yoktu.

Sultan Hanım'ın yüzünde eskisi kadar sert bir ifade hissetmiyordum. İçinin rahatladığını düşünüyordum. Çünkü artık kızının ilişkisi gizli değildi. Ben de karşılarında saklanması gereken bir yabancı değil, tanımak istedikleri bir delikanlıydım.
İçeri girdim.
Ellerini öptüm.
Beni salona davet ettiler.
Salonda Güvercin'imin büyük ablalarından birinin eşi ve Erkan da vardı.

Erkan'la göz göze geldik.

İki yıl önce bu ilişkiyi bitirmemi isteyen, kız kardeşinden uzak durmamı söyleyen adam şimdi beni güler yüzle karşılıyordu.
Elimi sıktı.
Tokalaştık, oturduk.
İçimden ister istemez şunu geçirdim:

Hayat işte... İki yıl önce bizi ayırmak isteyen adam, bugün aynı salonda benimle oturuyor.
Bu değişimin sebebini biliyordum. Bizim sevdamız bir günlük heves değildi. Zaman geçtikçe, günler birbirini kovaladıkça bunun geçici bir ilişki olmadığı daha iyi anlaşılıyordu.

Ben iki yıl boyunca vazgeçmemiştim.
Güvercin'im de benden vazgeçmemişti.

Bazen bir ilişkinin ciddiyetini anlatmak için büyük sözlere gerek yoktur. Zamanın kendisi yeter. İnsanlar bekleyişinizi, birbirinize gösterdiğiniz sabrı ve aradan geçen yıllara rağmen aynı yerde durabilmenizi gördüklerinde bazı şeyleri anlamaya başlarlar.

O gün, Erkan'ın bana yaklaşımında bunun izlerini görüyordum.

Sonra Timur Baba bana döndü.
— Ee, nasılsın evlat?
Evlat...
Tek bir kelime.

Ama insanın kalbine dokunması için bazen bir kelimeden fazlası gerekmez.

Hayatım boyunca kendi ailemde eksikliğini hissettiğim şeylerden biri de buydu: Birinin bana içtenlikle sahip çıktığını hissetmek. Şimdi karşımda babacan tavırlı bir adam oturuyor ve bana evlat diye sesleniyordu.
Kalbim yumuşadı.
— İyiyim. Siz nasılsınız? dedim.
Şükür Allah'a, dedi.İşte o kadar.
Belki onun için sıradan bir cevaptı. Belki yıllardır her gün kullandığı bir sözdü. Ama benim içimde bir şey yerine oturdu.
O günden sonra biri bana nasılsın diye sorduğunda ben de çoğu zaman aynı cevabı vermeye başladım:
Şükür Allah'a.
Bazen bir insanın hayatımıza etkisi, bize büyük dersler vermesiyle olmaz. tek bir sözü, bir bakışı, bir davranışı içimizde kalıcı bir iz bırakır.
Timur Baba'nın o gün bana nasıl hissettirdiğini unutmadım.

İlk karşılaşmamız güzel geçmişti. Beklediğim gibi bir sorguya çekilmemiş, soğuk bir tavırla karşılanmamıştım. Aksine, kendimi anlatabileceğim, zamanla tanınabileceğim bir ortamın içinde bulmuştum.
Artık bir şeyler değişiyordu.

---

Sohbet ilerledikçe yaklaşan bayramın ardından yapılacak planlar da konuşuldu. Erkan'ın düğünü vardı. Hazırlıklar devam ediyordu ve ben de düğüne davet edildim.
Bu davet benim için sıradan bir davet değildi.
Bir aileye kabul edilmek bazen resmî bir cümleyle olmaz. Bazen sofraya oturtulursunuz, bazen çayınız istenir, bazen de bir düğünde yanlarında durmanız istenir.
Benim için bu davet, bütün yaşadıklarımızın ardından gelen güzel bir işaretti.

Erkan'ın eşi şehir dışında olduğu için düğünün bir bölümü gelinin doğup büyüdüğü yerde yapılmıştı. Oraya katılamadım. Ancak burada yapılacak düğünde ben de olacaktım.
Ve düğün günü geldi.
Eve vardığımda Timur Baba bana seslendi:
— Burada dur, gelen gideni karşıla. Oturt, çaylarını ver.
İşte o an bana ilk görev verilmişti.

Belki dışarıdan bakıldığında basit bir işti. Misafirleri karşılamak, çay koymak, geleni gideni ağırlamak...
Ama ben o gün bunu başka türlü hissettim.
Artık bu evin içinde bana da bir yer açılıyordu.
Çayları hazırladım. Misafirleri karşıladım. Yemekler geldiğinde dağıtılmasına yardım ettim. Aşağıda kurban kesilirken de elimi taşın altına koydum.

Kimileri beni tanımak için soru soruyordu.
Ben kimdim?
Nereden gelmiştim?
Bu aileyle nasıl bir bağım vardı?
Sultan Hanım beni Derya'nın arkadaşı olarak tanıtıyordu. Ardından o cümleyi ekliyordu:
— İnşallah, nasipse olur.
O sözü duydukça içimde bir umut büyüyordu.
Artık gizli saklı bir ilişki yoktu. Ben onların evine girip çıkıyor, misafirlerini karşılıyor, ailelerinin önemli günlerinde yanlarında bulunuyordum.
Henüz hiçbir şey kesinleşmemişti.

Ama ben kendimi o ailenin içinde yavaş yavaş bir yere sahip olmaya başlamış gibi hissediyordum.

İnsan bazen bir yere ait olduğunu anlamak için büyük bir törene ihtiyaç duymaz. Birinin sana güvenerek iş vermesi, yanında durmanı istemesi, seni başkalarına anlatırken geleceğe dair bir ihtimalden söz etmesi yeter.
Ben o gün bunların hepsini bir arada yaşadım.

---

Akşam olduğunda düğün salonuna geçtik.
Müzik başlamış, salon kalabalıklaşmıştı. İnsanlar gülüyor, eğleniyor, halaylar çekiliyordu. İki yıl önce yaşadığımız gerginliği düşündüm. O zamanlar aynı salonda bulunacağımızı, Erkan'la yan yana duracağımızı, onun arkadaşlarıyla birlikte eğleneceğimi söyleselerdi belki inanmakta zorlanırdım.

Ama şimdi tam da oradaydım.
Bir anda kendimi Erkan ve arkadaşlarıyla omuz omuza keklik oynarken buldum.
İçimden gülerek söylendim:

Ulan İsmet... Bir zamanlar bu adam bizi birbirimizden ayırmak istiyordu. Şimdi bak, omuz omuza oynuyoruz.
Hayat bazen insana böyle sahneler yaşatır. Dün karşı karşıya geldiğin insanla bugün aynı tarafta durabilirsin. Yeter ki zaman geçsin, insanlar birbirlerini tanısın ve gerçekler ortaya çıksın.

Benim istediğim de buydu.

Kimseyle kavga etmek istemiyordum. Kimseyi karşıma almak istemiyordum. Ben yalnızca sevdiğim kadınla geleceğe yürümek istiyordum.
Ve o gece, bunu başarabileceğimize daha çok inandım.

Erkan'ın yanında dururken içimden bir kez daha geçirdim:
Bizim sevdamız iki günlük değil. Korkacak bir şeyimiz yok.
Düğün ilerledikçe eğlence de güzelleşiyordu. Herkes pistte, müziğin ritmine kapılmışken sıra gelinin çiçek atma merasimine geldi. İnsanlar gülüşerek gelinin etrafında toplandı. Ben de kalabalığın biraz gerisinde durup olanları izliyordum.
Erkan'ın eşi elindeki çiçeği atmak yerine kalabalığın arasından Güvercin'imi buldu. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı.
Çiçeği bizzat Derya'nın eline verdi.
O an Güvercin'imin yüzündeki ifadeyi gördüm. Benimse içimde tarifsiz bir sevinç belirmişti. Belki başkaları için küçücük bir jestti bu ama benim için anlamı çok büyüktü. İki yıldır beklediğimiz, uğruna sabrettiğimiz o günler gözümün önünden geçti.
Sanki o çiçek yalnızca bir çiçek değildi. Sanki bize, “Artık sıra size geliyor,” diyordu.
Güvercin'ime baktım. O da bana baktı. Bir şey söylememize gerek yoktu. Bazen iki insanın arasında yaşanan bir anı anlamak için uzun uzun konuşmaya ihtiyaç olmaz. Bir bakış yeter.
İçimden gülümsedim.
Demek ki bizim hikâyemizin de bir zamanı vardı.
O gün Erkan'ın düğününde, bir zamanlar ilişkimizi bitirmemizi isteyen insanlarla omuz omuza eğleniyordum. Şimdi ise gelinin çiçeği Güvercin'imin elindeydi.
Hayatın cilvesine bakın dostlar...
Belki de bazı mutluluklar, gelmeden önce insana biraz sabretmeyi öğretirdi. Ben o çiçeğe bakarken kendi düğünümüzü hayal etmeye başlamıştım bile.

Düğün güzel geçti.
Herkesin yüzü gülüyordu. Benim de...
Eve dönerken içimde tarifsiz bir huzur vardı. İki yıl boyunca uzaktan baktığım o kapıdan içeri girmiştim. Önce misafir olmuştum, sonra bana görev verilmişti, ardından ailelerinin düğününde onların yanında yer almıştım.

Her şey yavaş yavaş ilerliyordu.
Artık sıra bize geliyordu.
Ailelerin tanışması için uygun bir zaman belirlenmişti.

Bu haberi annem Menekşe'ye anlattım. Hazırlıklara başladık. Onun da heyecanlandığını hissediyordum. Bir tarafta benim kurmak istediğim yuva, diğer tarafta annemin oğlunun geleceğine dair umutları vardı.
İlk tanışma günü geldiğinde Güvercin'imin ailesi bizi çok güzel ağırladı.

Aile erkânı yerli yerindeydi. Herkes nazik, herkes güler yüzlüydü. Kendimi yabancı hissetmedim. Sanki yıllardır tanıdığım insanların arasına girmiştim.
Mahmut Dayı da etrafına bakıp:

— Tam bize ait bir aile, diyordu.
O gün herkes mutluydu.
Ben de mutluydum.

İçimdeki taşların çoğu yerine oturmuş gibiydi. Bir zamanlar beni görmemek için kızını pencereden içeri çağıran Sultan Hanım artık bizi saklamıyordu. Bir zamanlar ilişkiyi bitirmemi isteyen Erkan benimle aynı düğünde eğlenmişti. Timur Baba beni evine kabul etmiş, bana evlat diye seslenmişti.

İki yıl boyunca beklediğim şeyler birer birer gerçekleşiyordu.
Kendime bakıp şunu düşündüm:
Demek ki bazen sabretmek gerekiyormuş.
Ama o gün fark edemediğim bir şey vardı.

İnsan hayatını ne kadar kontrol etmeye çalışırsa çalışsın, her şey kendi istediği gibi ilerlemiyor. Bazı kapılar açılıyor, bazı yollar düzeliyor, insan sonunda her şeyi yoluna koyduğunu sanıyor.
Sonra hayat, hiç beklemediği bir yerden karşısına çıkıyor.
Ben o gün yalnızca güzel günlere bakıyordum.

Henüz gelecekte beni nelerin beklediğini bilmiyordum.
Mahmut Dayı'nın bugün gülümseyerek söylediği o sözün, yarın bambaşka bir anlam kazanabileceğini bilmiyordum.

Bazen insan, hayatının en mutlu günlerinden birinde bile yaklaşan fırtınanın gölgesini fark edemez.
Ben de edemedim.
Çünkü o gün, ilk kez bir ailenin kapısından içeri girerken, kendime ait bir yuvaya doğru yürüdüğümü sanıyordum.

Ve belki de gerçekten öyleydi.

Fakat hayatın bana öğreteceği bir şey daha vardı:
Bir kapıdan içeri kabul edilmek, o evin içinde her zaman huzur bulacağın anlamına gelmez.
Bunu henüz bilmiyordum.

Bilseydim bile, o günkü mutluluğumdan vazgeçmezdim.