DİKENLİ GÜL

Her ailede bir kaos yaşanır.Kimi evlerde bağırış çağırış çıkar, kimi evlerde insanlar birbirine küser, kimi evlerde ise herkes susar ama kimsenin içindeki öfke susmaz.
Bizim ailede kaos hiç eksik olmazdı.Ben de yıllar geçtikçe şunu öğrendim:Yaşadığınız her kaos size bir şey öğretir.Kimin yanında duracağınızı…Kime güveneceğinizi…Bir insana ne kadar yaklaşacağınızı…Ve en önemlisi, bazen doğruyu söylemenin bile insanı hiç ummadığı bir yere götürebileceğini.Ama bunları anlayabilmem için daha çok küçüktüm.Önce size ailemizin bir başka üyesinden bahsetmem gerekiyor.
Hatice Teyzem. değişik bir kadındı.Haklı kim, haksız kim…Çok da umurunda olmazdı.Kim ne demiş, kim ne yapmış…Onun için bunların çoğu ikinci plandaydı.Ama ortada bir mesele varsa, o meseleye bir laf bırakmadan da duramazdı.lafı söylerdi.O laf başka birine giderdi.Sonra bir başka laf çıkardı.Bir bakmışsınız, küçücük mesele bütün aileyi karşı karşıya getirmiş.Sonra da Hatice Teyzem bir kenara çekilirdi.Biz kavga ederken o seyrediyordu.
Aile zaten yıllardır kendi içinde bölünürdü.Ferhat Dayım ile Mahmut Dayım hiçbir zaman tam anlamıyla anlaşamazlardı.Ferhat Dayım'ın bir sözü vardı:“Ben söylediysem doğrudur.”Mahmut Dayım ise tam tersiydi.“Ne olacaksa olsun,” der, kendi hayatına devam ederdi.Biri otorite kurmaya çalışırdı, diğeri otoriteyi pek umursamazdı.
Hatice Teyzem ise yıllarca annemin gölgesinde yaşamıştı.Kendi ailesini kurduktan sonra bu kez kendi evinde bütün otoriteyi eline aldı.Aslında güzel bir ailesi vardı.Bir oğlu Şinasi, iki kızı ve bir kocası…Şinasi bizden bir yaş büyüktü.Ben, Mert ve Şinasi beraber büyümüştük.Ama üçümüz birbirimizden çok farklıydık.Şinasi'nin annesinden aldığı bir huy vardı.Bir lafı ortaya atıp ortalığı karıştırmak.Bir de pintiliği vardı ki…Çocukluğumuzdan beri onunla ilgili en çok konuştuğumuz şeylerden biriydi.Ama o yaşlarda bunların hiçbirini fazla önemsemezdik.Biz çocuktuk.İnsanların nasıl biri olduğunu anlamaya değil, o gün ne oynayacağımıza bakardık.Sonra dedem Tahir yaşlandı.Aile içindeki ağırlığını yavaş yavaş geri çekmeye başladı.Ve tam o sıralarda Ferhat Dayım'ın aile içinde daha fazla söz sahibi olmak istemesi, Hatice Teyzem'i rahatsız etmeye başladı.
Bir gün annem evdeydi.Telefon çaldı.Annem telefonu açtı.Karşı taraftaki ses daha ilk saniyeden belliydi.Hatice Teyzem.Ben de yakındaydım.İster istemez duyuyordum.“Abla, ben artık ne yapacağımı şaşırdım,” diyordu.Sesi sinirliydi.“Bu Ferhat sürekli kızlarıma laf ediyor. Ben onun büyüğüyüm. Sürekli benim kızlarım hakkında ileri geri konuşuyor.”Annem araya girmeye çalıştı.“Hatice, dur bir sakin ol…”Ama Hatice Teyzem devam etti.“O önce kendi küçük kızına baksın. Kendi kızına bakmadan benim çocuklarıma laf etmesin. O kızından çok çekecek…”Sonra o kelime geldi.“Fena.” diye bahsettiği çocuk altı yaşındaydı.Altı.Ben o yaşta altı yaşındaki bir çocuğa söylenen o lafı duyunca içimden bir şey geçti.Çünkü Ferhat Dayım benim gözümde başka bir yerdeydi.Ben onu çok severdim.Beni kendi evladından ayırmazdı.Yanımızda olurdu.Bize sahip çıkardı.Benim gözümde Ferhat Dayım'a laf söylemek neredeyse kutsala laf söylemek gibiydi.O yüzden…Ben çocuk aklımla bir karar verdim.Gidip ona anlatacaktım.O gün Ferhat Dayım'ı buldum.Yanına gittiğimde ne diyeceğimi birkaç kez içimden tekrar ettim.“Dayı…”Bana baktı.“Ne oldu İsmet?”“Senin hakkında bir şey konuşuldu.”Kaşlarını çattı.“Ne konuşuldu?”Ben de duyduğum her şeyi anlattım.Bir süre yüzüme baktı.Sonra sakinleşti.“Bak İsmet,” dedi, “senden duyduğumu söylemeyeceğim.”Ben rahatladım.“Tamam dayı.”“Ben bunun hesabını sorarım.”Sonra bir an durdu.“Sağ ol bana karşı cömert olduğun için.”O cümle beni çok mutlu etmişti.Kendimi önemli hissetmiştim.Sanki büyük bir iş başarmıştım.Sanki ailedeki bir yanlışı düzeltmiştim.Oysa ben daha on dört yaşındaydım.Bir lafın aile içinde nasıl büyüyeceğini bilmiyordum.Bir insanın öfkesinin başka bir insana, onun da bir başkasına nasıl geçeceğini bilmiyordum.Ben sadece duyduğumu söylemiştim.Hepsi buydu.Ama bazı hikâyelerde “hepsi bu” diye bir şey yoktur.Olay daha yeni başlıyordu.
Akşam eve geldim.Hava kararmıştı.Evde annem, Mahmut Dayım ve ortağı Ali Dayım vardı.Ben daha ayakkabılarımı yeni çıkarmıştım ki o acı telefon çaldı.Annem telefonu aldı.“Efendim?”Karşı taraftan Hatice Teyzem'in sesi yükseliyordu.Önce ne konuşulduğunu anlamadım.Sonra annemin yüzü değişti.Bir şeylerin ters gittiğini o anda anladım.Hatice Teyzem bağırıyordu.Annem bir ara:“Hatice, tamam, sakin ol…”dedi.Ama karşı taraftaki ses daha da yükseldi.Sonra…Benim adım geçti.İsmet.Kulaklarım dikildi.Ve ardından o cümleyi duydum.“O oğlun İsmet var ya…”Bir an nefesimi tuttum.“Allah bin belasını versin!”Evde ses kesildi.Sanki biri televizyonun sesini kapatmıştı.Kimse hareket etmiyordu.Hatice Teyzem devam ediyordu:“İki yakası bir araya gelmesin!”Ben olduğum yerde kaldım.Mahmut Dayım'ın yüzü bir anda değişti.Annem telefonu kulağından çekip bana baktı.Ben annemin yüzüne baktım.Sonra tekrar telefona…Annem bu kez sertleşti.“Benim oğluma beddua edemezsin!”Karşı taraftan yine bağırış geldi.Annem:“Senin de çocukların var Hatice! Çocuklarından çıkar, etme!”dedi.Mahmut Dayım artık yerinde duramıyordu.Bir anda ayağa kalktı.“Ben gidiyorum.”Ali Dayım hemen kolundan tuttu.“Nereye gidiyorsun?”“Onların evine.”“Mahmut, otur.”“Benim yeğenime beddua edecek!”Ali Dayım daha sıkı tuttu.“Mahmut, otur dedim. Şimdi gidersen daha büyük kavga çıkar.”Mahmut Dayım'ın göğsü inip kalkıyordu.Ben ise sessizce onları izliyordum.O an ilk defa yaptığım şeyin ne kadar büyük bir yangına dönüştüğünü anladım.Ama yangını ben çıkarmışım gibi hissetmeye başlamıştım.Sonra dedemin haberi oldu.

Dedem Tahir annemi aradı.“Senin oğlan arayı karıştırmış.”Annem sustu.“Ben Hatice'den öğrendim. Böyle bir şey yokmuş.”Bir süre sessizlik oldu.Sonra dedem:“İsmet iftira atmış diyorlar. Ne bunun doğrusu?”Ben annemin yanında duruyordum.İçimden:“Anne, söyle.”dedim.“Sen söyle.”“Hatice'nin söylediğini söyle.”“Ben ne duyduysam onu anlattım de.”Ama annem sustu.İşte o sessizlik beni asıl o zaman yıktı.Çünkü annem:“Evet, Hatice bunu söyledi. Oğlum da duyduğunu anlattı.”diyebilirdi.Demedi.Ve ben o gün şunu öğrendim:Bazen insanı söylenen söz değil, söylenmeyen söz yaralar.

Hafta sonu geldi.Aile toplandı.Ev
kalabalıktı.Herkesin yüzünde başka bir öfke vardı.Kimi kollarını bağlamıştı.Kimi başını öne eğmişti.Kimi de fırsat bulduğu anda konuşuyordu.Birileri bir şey anlatıyor, öteki:“Ben öyle demedim!”diyordu.Başka biri:“Sen önce kendine bak!”diye çıkışıyordu.Ben odanın içinde küçücük kalmıştım.Sonunda sıra bana geldi.“İsmet, sen ne duydun?”Ben anlatmaya başladım.“Hatice Teyzem annemi aradı. Ferhat Dayım hakkında…”Daha cümlem bitmeden Şinasi üzerime yürüdü.“Anneme iftira atma!”Bir anda boğazıma sarıldı.Ne olduğunu anlamadan elleri boynumdaydı.Ben geri çekilmeye çalıştım.“Ben iftira atmıyorum!”“Anneme iftira atıyorsun!”O anda anladım.Kimse benim ne yaşadığımı dinlemiyordu.Herkes kendini kurtarmaya çalışıyordu.Herkes haklıydı.Ben ise…Ben hem suçlu hem de yalnızdım.Dayanamadım.Annemin yüzüne döndüm.Gözlerim dolmuştu.“Anne…”Annem bana baktı.“Hadi söyle.”Sesim titriyordu.“Niye oğlunu ateşe atıyorsun?”Annem cevap vermedi.“Anne, söyle! Ben ne duyduysam onu söyledim.”Yine sustu.Sonra ağlamaya başladı.Ben o an annemin ağlamasına değil, susmasına kırıldım.Çünkü o gün onun ağlamasına değil, benim için konuşmasına ihtiyacım vardı.Ferhat Dayım'a baktım.Bana sahip çıkacağını söylemişti.Ama o da susuyordu.O gün anladım.Ben artık ailedeki bütün kavganın ortasında tek başıma kalmıştım.Günah keçisi bendim.Ve sonunda…Özür dilemek zorunda kaldım.Birer birer eller öpüldü.Ben de ellerini öptüm.Ama o elleri öperken içimde bir şey kanıyordu.Dışarıdan bakınca bir çocuk büyüğünün elini öpüyordu.Ama benim içimde başka bir şey oluyordu.Sanki dikenli bir gülü öpüyordum.Gülün güzelliğini görüyordum.Ama dikenleri dudaklarımı kesiyordu.O gün on dört yaşındaydım.
Ve o gün öğrendiğim ders, hayatım boyunca peşimi bırakmadı:Evladının başını okşamak yetmez.Her sabah onu kaldırmak…Karnını doyurmak…Okula göndermek…Üstünü başını almak…Bunlar yetmez.Bazen onun yanında duracaksın.Bazen herkes ona karşıyken sen onun elinden tutacaksın.Bazen herkes susarken sen konuşacaksın.Çünkü çocuk her zaman ne yaptığını bilemeyebilir.Ama düştüğünde arkasında birinin olduğunu bilmek ister.Ben o gün düştüm.Ve kimse beni kaldırmadı.Ben o acı tecrübeyi daha on dört yaşında öğrendim.Ama hayat bana bununla yetinmedi.Aynı dersi farklı insanlarla, farklı zamanlarda, farklı acılarla tekrar tekrar öğretecekti.Ben daha bilmiyordum.Ama o gün…Ailemin içinde yalnızca bir kavga çıkmamıştı.Benim çocukluğumdan da bir parça kopmuştu.