BÖYLE OLUR MU ?

Yeşil bereyi başıma taktığım gün, hayatımda yeni bir sayfa açılmıştı.

Artık askerdim.

Yeşil kamuflajın içinde kendime aynadan baktığımda karşımdaki insanı tanıyordum ama yine de sanki başka bir hayatın içinden çıkıp gelmiş gibiydi. Aynı yüz, aynı gözler, aynı İsmet… Fakat omuzlarımda taşıdığım üniforma, beni geçmişimden biraz daha uzaklaştırıyordu. Çocukluğumun sokakları, Kırlangıç, İzmarit Sokağı, Gölgeli Mahallesi, ailemin bitmek bilmeyen meseleleri… Hepsi geride kalmış gibi görünüyordu.

Oysa insan nereye giderse gitsin, geçmişini yanında taşıyordu.

Bazen bir hatıra, bazen bir ses, bazen de yıllardır içinde sakladığın bir kırgınlık çıkıp geliyordu karşına. Ben de geçmişimi geride bıraktığımı düşünürken onunla birlikte yaşamayı öğreniyordum. Askerlik, bunun için önümde açılan yeni bir yoldu. Belki de ilk defa hayatın bütün karmaşasından uzaklaşıp yalnızca önüme bakabilecektim.

Üstelik benim askerlik yaptığım dönem, sıradan bir dönem değildi.

Dünyanın üzerine çöken Covid-19 salgını hayatın her yerini değiştirmişti. Sokaklar boşalıyor, insanlar birbirinden uzak duruyor, gündelik hayatın en basit alışkanlıkları bile baştan aşağı değişiyordu. Kışlanın içindeyse kurallar daha da sıkıydı. Temizlik, kıyafet, giriş çıkışlar ve alınan önlemler defalarca kontrol ediliyordu. Kimse kimseye eskisi gibi yaklaşamıyor, dışarıyla olan bağımız neredeyse tamamen kopuyordu.

Bir yandan askerlik düzenine alışmaya çalışıyor, diğer yandan dünyanın içinde bulunduğu bu olağanüstü dönemin bir parçası olarak günlerimi geçiriyordum.

İlk kez ailemden bu kadar uzun süre uzak kalmıştım.

Ama garip olan şuydu: Ben artık yalnızlığa alışıyordum.

Hayat bana yıllardır bunu öğretiyordu zaten. Küçük yaşlardan itibaren bazen kendi kendime yetmek, içimde kopan fırtınaları kimseye belli etmeden yoluma devam etmek zorunda kalmıştım. İnsan bazı şeyleri isteyerek öğrenmiyordu. Hayat, şartları önüne koyuyor; sen de ayakta kalabilmek için bir yol buluyordun.

Bazen insanın önüne bakabilmesi için arkasında bıraktığı şeylere dönüp dönüp bakmaktan vazgeçmesi gerekiyordu.

Acemi birliğinde ilk içtimaya çıktığım günü hâlâ hatırlarım.

Üç yüzden fazla insan, yan yana dizilmiş, emir bekliyorduk. Kimi ailesinden ilk defa ayrılmıştı, kimi hayatında ilk kez böyle bir kalabalığın içinde kendine yer bulmaya çalışıyordu. Hepimizin yüzünde başka bir ifade vardı ama hepimiz aynı düzenin içindeydik.

Sivil hayatta kim olduğunun burada pek bir önemi yoktu. Zengin olan da fakir olan da aynı sırada duruyordu. Makam sahibi olan da işçi olan da aynı emri dinliyordu. Hepimiz aynı koğuşlarda yatıyor, aynı yemekhanede yemek yiyor, aynı kıyafetleri giyiyorduk.

Askerlik insana tuhaf bir şey öğretiyordu: İnsanlar hayatta ne kadar farklı yollardan gelirse gelsin, bazı yerlerde aynı hizaya geliyordu.

Bir ay boyunca acemi birliğinde eğitim gördüm. Ardından usta birliğine geçtim. İzin kullanmadan yine Hatay'da devam ettim askerlik hayatıma. İstihkâm bölüğündeydim. Görevim meydancılıktı. Kışlanın ortasındaki pide ve döner salonunun temizliği, bölüğün işleri, nöbetler ve günlük sorumluluklar…

Günler birbirinin aynısı gibi geçiyordu.

Sabah kalkıyor, görevimi yapıyor, verilen işleri tamamlıyor, nöbetimi tutuyor ve akşam olduğunda koğuşa dönüyordum. Bazen günün nasıl geçtiğini bile anlamıyordum. Bir günün bitmesi, diğerinin başlaması demekti. Takvim ilerliyor, askerlik süresi azalıyordu.

Sanki hayat bir süreliğine durdurulmuştu.

Ama benim içimde bir şey yavaş yavaş hareketleniyordu.

Askerliğimin bitmesine yaklaşık bir ay kalmıştı. O sıralarda, askere gelmeden önce yazıp seslendirdiğim şiirleri sosyal medya üzerinden yakın çevreme gönderiyordum. Şiir yazmak, içimde birikenleri dışarı çıkarabildiğim az sayıdaki yoldan biriydi. Her şeyi konuşarak anlatamıyordum. Bazen bir cümle kurmakta zorlanıyor, bazen de hissettiklerimi kendime bile açıklayamıyordum. Ama kelimeler kâğıda döküldüğünde içimdeki karmaşa biraz olsun şekil buluyordu.

Bir gün o şiirlerden birini Güvercin'e de gönderdim.

O zamanlar henüz onun benim hayatımda nasıl bir yer edineceğini bilmiyordum. Aramızda yaşananları, birbirimizden uzaklaştığımız o günleri ve doğum günümde bana verdiği günlüğü hatırlıyordum. O günlük, geçmişte kalan küçük bir hatıra gibi görünse de insan bazı şeyleri kolay kolay unutamıyordu.

Bazen bir insanı hayatından çıkardığını sanıyorsun ama onunla ilgili küçücük bir şey bile zihninde yaşamaya devam ediyor.

Ben de şiirimi gönderdim.

Mesajı gönderdikten yaklaşık on dakika sonra telefonuma cevap geldi. Ardından iki gün geçti. Derken bir mesaj daha geldi.

Şöyle yazmıştı:

“Şiirini dinliyordum da aklıma sen geldin. Nasılsın?”

O an ne oldu, bilmiyorum.

Sanki kışlanın duvarları bir anda ortadan kalktı. İçinde bulunduğum yer, nöbetler, görevler, sabah içtimaya çıkmalar… Hepsi bir anlığına uzaklaştı. Kendimi gökyüzünde uçan bir kelebek gibi hafiflemiş hissettim. O küçücük mesaj, içimde uzun zamandır kapalı duran bir pencereyi yeniden açmıştı.

Ağzımda eski bir bestenin sözleri dolaşmaya başladı:

“İnleyen nağmeler ruhumu sardı, bir rüyaki orda hep şarkılar vardı…”

Mutluluktan uçuyordum.

Bir mesajla insanın bütün gününün değişebileceğini o gün yeniden öğrendim. Bazen beklemediğin birinden gelen birkaç kelime, saatlerce düşündüğün meseleleri unutturabiliyor. Bir telefon ekranına bakıp gülümsüyorsun. Kimse neye sevindiğini bilmiyor ama senin içinde bambaşka bir dünya kuruluyor.

Sonra konuşmalar başladı.

Bir gün…

İki gün…

Üç gün…

Derken her gün konuşmaya başladık.

Önceleri birbirimize anlatacaklarımız sınırlı gibiydi. Zaman geçtikçe kelimeler çoğaldı, konuşmalar uzadı, birbirimizin hayatına dair bilmediğimiz ayrıntılar ortaya çıkmaya başladı. Gün içinde ne yaşadığımızı, neler hissettiğimizi, bizi üzen şeyleri birbirimize anlatıyorduk.

Aramızdaki mesafe azalıyordu.

Güvercin bana yaşadığı zorluklardan bahsetti. Hayatının kolay geçmediğini anlattı. Ben onun anlattıklarını dinlerken yabancı bir hikâyeye kulak veriyor gibi değildim. Çünkü ben de hayatın insana neler yaşatabileceğini küçük yaşta öğrenmiştim. Kırgınlıkların, yalnızlığın ve bazen kimseye anlatamadığın duygularla baş başa kalmanın ne demek olduğunu biliyordum.

Belki de birbirimizi bu yüzden anlayabiliyorduk.

İkimiz de hayattan yara almıştık.

Ama insanın yaralı olması, bir başkasına iyi gelemeyeceği anlamına gelmiyordu. Bazen en iyi anlayanlar, benzer acılardan geçmiş olanlardı. Çünkü karşındaki insan bir şey anlatırken yalnızca sözlerini değil, söyleyemediklerini de anlamaya çalışıyordun.

Güvercin'le konuşurken içimde uzun zamandır hissetmediğim bir huzur oluşuyordu. Onunla her konuştuğumda hayatın yalnızca geçmişte yaşadığım kırgınlıklardan ibaret olmadığını düşünüyordum. Belki önümde başka bir ihtimal vardı. Belki insan, geçmişinde ne yaşamış olursa olsun, geleceğinde güzel şeylere de yer açabilirdi.

Bir gün ona bir mesaj attım:

“Benimle bir yola çıkmaya ne dersin?”

Bu soruyu yazarken ne kadar düşündüğümü, içimde neler yaşadığımı bugün bile hatırlıyorum. Çünkü bu, yalnızca bir ilişkiye başlama teklifi değildi benim için. Birine güvenmek, onunla geleceğe doğru yürümeyi göze almak demekti. Hayatım boyunca pek çok şeyin eksikliğini yaşamıştım. Şimdi ise birine kalbimi açmanın eşiğindeydim.

Cevabı geldi.

Kabul etmişti.

O andan sonra artık ortada yalnızca konuşan iki insan yoktu. Birbirine söz vermiş iki insan vardı. Henüz önümüzde neler olduğunu bilmiyorduk. Birlikte hangi zorluklardan geçeceğimizi, ne zaman güleceğimizi, ne zaman üzüleceğimizi, hayatın bizi hangi sınavlarla karşılaştıracağını tahmin edemiyorduk.

Ama bir karar vermiştik.

Birbirimizi tanımaya, birbirimize güvenmeye ve aynı yolda yürümeye başlamıştık.

Camımın önüne yaralı bir güvercin konmuştu.

Ben ise başımda yeşil bere, üzerimde kirli kamuflajıyla hâlâ uzaklarda uçuşan bir kargaydım.

İkimizin de yarası vardı.

İkimizin de geçmişi vardı.

Ama o yaraların arasında birbirimize iyi gelen küçük bir yer bulmuştuk.

Belki aşk dediğimiz şey, tam da buydu. Karşındaki insanın bütün yaralarını iyileştireceğini sanmak değil; onun yaraları olduğunu bilerek yanında kalmayı istemek. Her şeyi bir anda düzeltmek değil, hayatın yükünü birlikte taşıyabileceğine inanmak.

O gün verdiğimiz sözün bizi nereye sürükleyeceğini ikimiz de bilmiyorduk.

Önümüzde kocaman bir yol vardı.

***

Bir akşam yine Güvercin'le konuşuyordum.

Kışlanın içinde, iş arabalarının bulunduğu garajın yanından geçiyordum. Telefon elimdeydi. Bir an durup ekranına baktım. Onun fotoğrafı karşıma çıktı.

Güzeldi.

Çok güzeldi.

İnsanın bir fotoğrafa bakıp dalıp gitmesi ne tuhaf şeydi. Karşında sevdiğin insanın yalnızca bir görüntüsü vardı ama sen o görüntüye bakarken aklından binlerce düşünce geçiyordu. Yüzündeki ifadeyi inceliyor, gülümsemesini hatırlıyor, yanında olmanın nasıl bir şey olacağını düşünüyordun.

Ben de öylece fotoğrafına bakakalmıştım.

Bir an önce askerliğimin bitmesini istiyordum. Çünkü artık dışarıda beni bekleyen biri vardı. Eskiden kışlanın kapısından çıkacağım günü yalnızca askerlik görevimin biteceği gün olarak düşünürdüm. Şimdi ise o kapının ardında beni bekleyen başka bir hayat vardı.

Güvercin vardı.

Onunla yüz yüze konuşmak, gözlerine bakmak, telefondan duyduğum sesini yanımda duymak istiyordum. Mesajlar güzeldi ama insan bazen sevdiği kişinin yanında olmayı istiyor. Birlikte yürümek, aynı masada oturmak, konuşmadan da anlaşabilmek…

Ben artık bunları hayal ediyordum.

Üstelik hayat yine kendi oyununu oynuyordu.

Güvercin'in ailesi de şans eseri bizim mahalleye, Karakuş'a taşınmıştı. Bunu öğrendiğimde içimde ayrı bir sevinç oluşmuştu. Daha önce aynı okulun koridorlarında karşılaşmış, sonra birbirimizden uzaklaşmıştık. Şimdi ise hayat bizi yeniden birbirimize yaklaştırıyor gibiydi.

Henüz bunun hayatımızı nasıl değiştireceğini bilmiyordum.

Ama sanki görünmeyen bir el, bizi yavaş yavaş aynı yola doğru itiyordu.

Tam o sırada garajdaki radyodan bir türkü yükseldi.

Neşet Ertaş…

Büyük ozanın sesi kışlanın sessizliğini delip geçti.

“Attın gurbet ellere, düştüm böyle hallere…”

Bir anda durdum.

Sanki ciğerimden bir parça kopmuş gibi oldu.

Hatay'ın engin denizine baktım. Gözlerim uzaklara takıldı. Biraz önce telefonun ekranında gördüğüm yüz, içimde büyüyen özlem ve radyodan yükselen o türkü birbirine karıştı. O an bulunduğum yeri unutmuş gibiydim. Ne garajı ne iş arabalarını ne de etrafımdan geçen insanları düşünüyordum.

Yalnızca geleceği düşünüyordum.

İlk defa kendime ciddi bir soru sordum:

Bir yuvam olabilir miydi?

Bu kadınla gerçekten bir hayat kurabilir miydim?

Benim gibi geçmişinde bu kadar kırgınlık taşıyan biri, bir gün huzurlu bir evin içinde yaşayabilir miydi? Bir akşam işten dönüp kapıyı açtığında onu bekleyen birinin olduğunu bilmek nasıl bir duyguydu? Birlikte kahvaltı etmek, aynı sofraya oturmak, günün yorgunluğunu paylaşmak… İnsanların sıradan gördüğü şeyler benim için büyük bir hayal hâline gelmişti.

Çünkü ben çocukluğumdan beri hayatın başka yüzlerini görmüştüm.

Bir evin içinde yaşamakla kendini bir yuvaya ait hissetmenin aynı şey olmadığını öğrenmiştim. İnsan bazen bir çatının altında bulunur ama kendini yalnız hisseder. Bazen de yanında kendisini anlayan biri olduğunda, dünyanın ortasında bile evindeymiş gibi huzur bulur.

Benim istediğim yalnızca buydu.

Temiz, saf ve sağlıklı bir aşk…

Birbirimizi anlamaya çalıştığımız, saygının eksik olmadığı, güvenin her gün yeniden kurulduğu bir hayat…

Başka hiçbir şey istemiyordum.

Belki de ilk defa bir hayal kurarken o hayalin gerçekleşebileceğine inanmak istiyordum.

Ama hemen ardından kendime yine aynı soruyu soruyordum: Ben bunu başarabilir miydim?

Düzenli bir hayat kurabilecek miydim? Bir gün bir ailenin sorumluluğunu taşıyabilecek miydim? Geçmişin bende bıraktığı izleri, kuracağım yeni hayata taşımadan yaşayabilecek miydim?

Bunların cevabını bilmiyordum.

Yalnızca denemek istiyordum.

Neşet Ertaş'ın sesi uzaklaşırken ben hâlâ denize bakıyordum. O akşam, kışlanın içinde ilk defa terhis gününden sonrasını bu kadar ayrıntılı düşünmüştüm. Askerlik bitince yalnızca eve dönmeyecektim. Belki de hayatımın yeni bir dönemine adım atacaktım.

Bir yuva kurmanın hayali, içimde ilk defa bu kadar gerçek görünüyordu.

***

Askerliğimin bitmesine artık çok az kalmıştı.

Güvercin'le buluşmama son bir hafta kalmıştı. Bir hafta sonra bu yeşil kamuflajı çıkaracak, sivil kıyafetlerimi giyecek ve kışlanın kapısından çıkacaktım. Günleri sayıyordum. Her geçen gün beni ona biraz daha yaklaştırıyordu.

İçimde büyük bir heyecan vardı.

Bazen insan bir şeyi uzun süre beklediğinde, o günün geldiğine inanmakta zorlanıyor. Ben de terhis gününü düşündükçe hem seviniyor hem de içimde tarif edemediğim bir telaş hissediyordum. Artık askerlik bitecekti. Güvercin'le yüz yüze gelecektim. Sonra çalışacak, hayatımı düzene koyacak ve geleceğim için adımlar atacaktım.

Her şey önümde yeni yeni şekilleniyordu.

Ama hayat bazen insanın en mutlu olduğu yerde karşısına en ağır sınavını çıkarıyordu.

Benim sınavım, hiç beklemediğim bir haberle geldi.

Babam Hikmet ölmüştü.

Haberi aldığım an dünya başıma yıkıldı.

Bir süre ne düşüneceğimi bilemedim. Yıllarca doğru dürüst görmediğim, aramızda olması gereken bağın hiçbir zaman istediğim gibi kurulmadığı adam artık yoktu. Bir zamanlar hayatımda var olan, sonra yokluğuyla büyüdüğüm babam… Artık bu dünyada değildi.

Toprağın altındaydı.

İnsan, uzun zamandır görmediği birinin ölüm haberini aldığında ne hissetmesi gerektiğini bilemeyebiliyor. Hele o kişi babasıysa… İçinde birbirine karışan duyguların adını koymak daha da zorlaşıyor. Bir yanın üzülüyor, bir yanın geçmişte yaşananları hatırlıyor. Bazen öfke geliyor, bazen özlem. Bazen de yıllarca beklediğin bir şeyin artık hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini anlıyorsun.

Benim içimde hepsi birbirine karışmıştı.

Babamla aramızda yaşanmamış zamanlar vardı. Söylenmemiş sözler, yapılmamış konuşmalar, belki de hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir yüzleşme vardı. Onu yıllardır hayatımın dışında tutmuş gibi görünsem de ölüm haberi geldiğinde geçmiş bir anda yeniden karşıma dikilmişti.

Ve insan bazen kaybettiği kişinin ardından değil, söyleyemediği sözlerin ardından yıkılıyordu.

Çünkü onun bana söylediği o cümle bir anda zihnimin içinde yankılandı:

“Gel görüşelim. Fazla vaktim yok. Sen askerden geldiğinde beni göremeyebilirsin.”

O zaman anlamamıştım.

Belki de anlamak istememiştim.

O cümleyi duyduğumda, hayatın bize bir gün daha vereceğini düşünmüş olabilirdim. İnsan bazen karşısındaki kişinin söylediklerini duyar ama içindeki öfke, kırgınlık ya da gurur yüzünden sözlerin gerçek anlamını kabul etmez. Sonra zaman geçer. Bir gün o sözlerin artık geri alınamayacak kadar önemli olduğunu anlarsın.

Şimdi ise o cümle beynimin içinde dönüp duruyordu.

“Sen askerden geldiğinde beni göremeyebilirsin.”

Keşke…

İnsan hayatındaki en ağır kelimelerden biriymiş.

Keşke o gün konuşsaydım.

Keşke bir kez daha düşünseydim.

Keşke aramızdaki bütün kırgınlıkları bir kenara bırakıp onunla görüşseydim.

Ama insanın hayatında bazı kelimeler vardır ki ne kadar tekrar edersen et, geçmişi değiştirmez. Keşke dediğin zaman bir kapı açılmıyor. Zaman geri gelmiyor. İnsan, geçmişte yapmadığı bir şeyi bugün yapamayacağını anladığında, o eksiklikle yaşamayı öğrenmek zorunda kalıyor.

Bir anlık öfke…

Bir gurur…

Bir inat…

Bazen insanın hayatına yıllarca taşıyacağı bir pişmanlık bırakabiliyor.

Dostlar, hayat size bir fırsat daha verdiğinde onu sırf öfkenize yenildiğiniz için elinizin tersiyle itmeyin. Bunu söylerken her kırgınlığın kolayca unutulabileceğini ya da insanın kendisine yapılan her şeyi affetmesi gerektiğini söylemiyorum. Bazı yaralar gerçekten derindir. Bazı ilişkiler insanın içinde onarılması zor izler bırakır.

Ama bazen konuşmak için son fırsatın ne zaman olduğunu bilmiyorsun.

Bazen bir insanın karşına son kez çıktığından haberin olmuyor.

Bazen de bir gün görüşürüz dediğin kişiyle bir daha hiç görüşemiyorsun.

Benim babamla hesabım da artık başka bir yere kalmıştı.

Onunla konuşmak, içimde biriktirdiğim şeyleri söylemek, belki de yıllardır beklediğim cevapları almak için bir fırsatım daha olacağını sanmıştım. Şimdi ise bütün o sorular cevapsız kalmıştı. Babamın ne düşündüğünü, geçmişte neden öyle davrandığını, benimle ilgili içinde neler taşıdığını hiçbir zaman tam olarak öğrenemeyebilirdim.

Ölüm, insanın önüne yalnızca bir kayıp koymuyor.

Bazen cevaplanmamış soruları da sonsuza kadar yanında bırakıyor.

Askerliğim bitti.

Ama babamın mezarına bile gidemedim.

Yüzüm olmadı.

Onunla yüzleşmeye cesaret edemedim.

Belki kızgındım. Belki üzgündüm. Belki de yıllardır içimde biriktirdiğim her şey bir anda üzerime çökmüştü. Babamın ölümünü kabullenmekle, onunla yaşadığım geçmişi anlamlandırmak aynı şey değildi. Bir insanı kaybettiğinde onu özleyebilirsin ama onun sana yaşattıklarını da unutamayabilirsin. Üzülebilir, öfkelenebilir, pişmanlık duyabilir ve bütün bunları aynı anda hissedebilirsin.

Ben o günlerde ne hissettiğimi bile tam olarak bilmiyordum.

Bildiğim tek şey, onun artık geri gelmeyeceğiydi.

Yıllardır aramızda duran mesafe, şimdi aşılması mümkün olmayan bir uzaklığa dönüşmüştü. Daha önce aramak, konuşmak ya da bir gün karşısına çıkmak gibi ihtimaller vardı. Artık bunların hiçbiri yoktu. Bir gün yüzleşiriz diye ertelediğim her şey, onun ölümüyle birlikte başka bir anlam kazanmıştı.

Mezarına gidememek de bu yükün bir parçasıydı.

Belki kendime kızıyordum. Belki ne yapacağımı bilmiyordum. Belki de onunla yüzleşmenin ağırlığını taşıyacak gücü henüz kendimde bulamamıştım.

Ama o gün mezarına gitmemiş olmam, içimdeki hesabın kapandığı anlamına gelmiyordu.

Aksine, bazı şeylerin daha yeni başladığını hissediyordum.

***

Kışlanın kapısından çıkarken üzerimde artık yeşil kamuflaj yoktu.

Askerlik bitmişti.

Bir süre önce her gün aynı üniformayı giyen, aynı düzende hareket eden, günlerini görevlerle ve nöbetlerle geçiren İsmet artık sivil hayata dönüyordu. Önümde yeni bir hayat vardı. Ama bu kez yalnızca kendi geleceğimi düşünmüyordum.

Beni bekleyen bir kadın vardı.

Bir hayal vardı.

Bir yuva kurma ihtimali vardı.

Ve çalışmam gerekiyordu.

Düzenli bir iş bulmalı, sabit bir maaş kazanmalı, kendi ayaklarımın üzerinde durabileceğim bir hayat kurmalıydım. Çünkü aşkın güzel olması yetmiyordu. İnsan sevdiği kişiyle bir gelecek hayal ediyorsa, o geleceğin sorumluluğunu da almaya hazırlanmalıydı.

Ben artık çocuk değildim.

Hayatın karşıma ne çıkaracağını bilmiyordum ama ne yapmak istediğimi biliyordum. Yıllarca savrulmuştum. Çocukluğumda yaşadığım eksiklikler, ailemin içindeki kırgınlıklar, geçmişten taşıdığım acılar beni farklı yönlere çekmişti. Şimdi ise kendi hayatımın sorumluluğunu üstlenmek istiyordum.

Çocukluğum boyunca ne kadar savrulduysam, şimdi o kadar sıkı tutunmalıydım hayata.

Güvercin'le kurduğumuz hayalin gerçek olması için emek vermeliydim. Bir işim olmalıydı. Geleceğe dair planlar yapmalı, verdiğim sözün arkasında durmalıydım. Çünkü artık yalnızca kendi hayatım için değil, bir gün paylaşabileceğim bir hayat için de düşünüyordum.

Bütün bunları yaparken içimde başka bir yük daha taşıyordum.

Babamın ölümü…

Onunla görüşememiş olmak…

Mezarına gidememiş olmak…

Bunların hepsi benimle birlikte dışarı çıkmıştı. Üniformayı çıkarınca geçmişimden de kurtulacağımı sanmış olabilirdim ama hayat öyle işlemiyordu. Bazı yükler insanın üzerinde görünmezdi. Kimse dışarıdan baktığında onları fark etmezdi. Sen gülümser, konuşur, çalışır ve hayatına devam ederdin. Ama yalnız kaldığında o yükler yeniden kendini hatırlatırdı.

Ben de artık bunlarla yaşamayı öğrenmek zorundaydım.

Bir yandan geleceğe doğru yürürken diğer yandan geçmişimle hesaplaşacaktım. Bir yandan Güvercin'le kuracağımız hayatı düşünürken diğer yandan babamla yarım kalan hikâyeyi içimde taşıyacaktım.

Çünkü insanın hayatı, tek bir duygudan ibaret olmuyordu.

Aynı gün içinde hem mutlu olabilir hem de üzülüyordun. Bir yandan sevdiğin kadına kavuşmanın heyecanını yaşarken diğer yandan babanın artık hayatta olmadığını düşünüyordun. Bir yanın yeni başlangıçlara koşmak istiyor, diğer yanın geçmişte kapatamadığın kapıların önünde kalıyordu.

Benim hayatım da tam olarak böyle bir döneme girmişti.

Bir tarafta beyaz güvercinim…

Diğer tarafta yarım kalmış bir hesap…

Önümde iş, sorumluluk ve yeni bir düzen kurma mücadelesi…

Ve bütün bunların ortasında, hayatına yeniden yön vermeye çalışan ben.

O günlerde her şeyin kolay olacağını düşünmüyordum. Zaten hayat bana hiçbir şeyin kolay olacağına dair söz vermemişti. Ama artık bir nedenim vardı. Kendim için kurmak istediğim hayatın yanında, sevdiğim kadınla paylaşmak istediğim bir gelecek de bulunuyordu.

Bazen insanın elinde hiçbir şey kalmadığında bile bir hayali kalır.

Ben de o hayale tutunacaktım.

Babam toprağın altındaydı.

Ben ise toprağın üstünde, önümde uzanan koca hayata doğru yürümeye devam edecektim.

Ama artık biliyordum ki insan, geçmişini geride bırakmak için yalnızca uzaklaşmakla yetinemiyordu. Bazen dönüp bakması, bazen susması, bazen de yıllarca kaçtığı sorularla yüzleşmesi gerekiyordu.

Babamın mezarına gidememiştim.

İçimdeki sorulara cevap bulamamıştım.

Ama hayat beklemiyordu.

Beni bekleyen bir kadın, kurmam gereken bir yuva ve vermem gereken kararlar vardı. Önümde yürümem gereken uzun bir yol uzanıyordu. Bu yolun neresinde yorulacağımı, nerede düşeceğimi, hangi gün yeniden ayağa kalkacağımı bilmiyordum.

Yalnızca yürümem gerektiğini biliyordum.

Çünkü bazı hikâyeler bir insanın ölümüyle bitmez.

Bazıları, tam da o ölümden sonra yeniden başlar.

Ve benim hikâyem, yeşil beremi çıkarıp sivil hayata adım attığım o gün, geçmişin gölgesiyle geleceğin umudu arasında yeniden yazılmaya başlıyordu.